Άρθρα κατηγορίας "Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία"

Το κυνηγι των μαγισσών-Οι μάγισσες του Σάλεμ

H δίκη των μαγισσών του Σάλεμ είναι ένα περιβόητο περιστατικό της αποικιακής ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο οδήγησε στην καταδίκη και εκτέλεση κατοίκων του χωριού Σάλεμ στη Μασαχουσέτη το 1692 με την κατηγορία της μαγείας. Αποτελώντας μια νοητή «συνέχεια» των της μεσαιωνικής Ευρώπης, ανήκουν στην προτεσταντική διωκτική παράδοση και το περιστατικό αυτό έχει χρησιμοποιηθεί έκτοτε ως γλαφυρό παράδειγμα, σε τομείς όπως η πολιτική αλλά και η λογοτεχνία, για τους κινδύνους που κρύβει ο θρησκευτικός φανατισμός, οι ψευδείς κατηγορίες και η κυβερνητική παρείσφρηση στις προσωπικές ελευθερίες του κάθε ατόμου.Αν και το γεγονός έχει μείνει στην ιστορία μνημονεύοντας τις μάγισσες του Σάλεμ, οι ακροαματικές διαδικασίες έλαβαν χώρα σε διαδοχικές πόλεις της επαρχίας της Μασαχουσέτης: Σάλεμ Βίλατζ,Σάλεμ Τάουν,Ίπσουιτς,Άντοβερ,Βοστώνη και Τσάρλστάουν.

 

<a href="http://«>

Το κυνήγι των μαγισσών


Η ιστορία του κυνηγιού μαγισσών
Πριν από τον 9ο αιώνα μ.Χ.: Ο λαός πίστευε στην ύπαρξη των Μάγων/-ισσών. Συνήθως ήταν γι’ αυτούς γυναίκες που χρησιμοποιούσαν τη μαύρη μαγεία για να βλάψουν τους άλλους ανθρώπους. Έτσι αναπαράγονταν τα αρχέτυπα του «πονηρού θηλυκού», της «αμαρτωλής Εύας» που εξωθεί τον συνάνθρωπό της στην αμαρτία και στο κακό. Διώξεις κατά κάποιας αιρετικής ομάδας στα πλαίσια ενός χριστιανικού κράτους υπήρξαν ήδη από την εποχή του Μ. Κων/νου (4ος μ.Χ.), του οποίου διάταγμα απαγόρευε τους μάντεις να τελούν τα καθήκοντα τους, άσχετο αν ο ίδιος ο Κων/νος στηρίχτηκε σε κάποιο από αυτά για να ιδρύσει την Κων/πολη. Έτσι και οι μάγισσες την εποχή εδώ πριν τον 9ο αι. η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δίδασκε επισήμως ότι οι Μάγισσες δεν υπήρχαν. Ήταν αιρετική δήλωση να δέχεται κανείς την ύπαρξή τους. «Για παράδειγμα, η Σύνοδος του Αγ. Πατρικίου που έλαβε χώρα τον 5ο αιώνα αποφάνθηκε ότι «Όποιος χριστιανός πιστεύει στην ύπαρξη βρικολάκων στον κόσμο, δηλαδή στην ύπαρξη μαγισσών, θα αναθεματίζεται. Όποιος διαδίδει την ύπαρξη σε συνάνθρωπό του δεν θα γίνεται δεκτός στην εκκλησία μέχρι να ανακαλέσει ο ίδιος το έγκλημα που διέπραξε». Ένα θρησκευτικό διάταγμα από τη Σαξονία (775 – 790 μ.Χ.) απέδιδε την αιτία ύπαρξης αυτών των στερεότυπων στην παγανιστική πίστη: «Όποιος παρασυρθεί από τον Διάβολο και συνταχθεί με την πίστη των παγανιστών ότι οι μάγοι και οι μάγισσες τρώνε ανθρώπους και οδηγήσει στην πυρά κάποιων από αυτούς [τους φερόμενους ως μάγους]… θα τιμωρείται με θάνατο».

· 906 μ.Χ. Γύρω στα 975 μ.Χ.: Οι τιμωρίες για την κατηγορία της μαγείας και τη χρήση θεραπευτικών μαγικών μεθόδων δεν ήταν και οι πιο βαριές. Το αγγλικό κείμενο της εξομολόγησης έλεγε: «Αν μία γυναίκα ασκεί τη μαγεία και τη γητειά και (χρησιμοποιεί) μαγικά φίλτρα, θα νηστέψει για δώδεκα μήνες…. Αν σκοτώσει κάποιον με τα φίλτρα της, θα νηστέψει για εφτά χρόνια». Ως νηστεία οριζόταν η κατανάλωση ψωμιού και νερού μόνο. Το 1450 Άρχισαν οι πρώτες μεγάλες διώξεις Μαγισσών σε όλη την Ευρώπη. Η Εκκλησία έπλασε μία φανταστική θρησκεία του κακού χρησιμοποιώντας τα στερεότυπα που κυκλοφορούσαν από την προ Χριστού εποχή. Είπε ότι οι Παγανιστές που λάτρευαν την Άρτεμη και άλλους θεούς και θεές ήταν Μάγοι και Μάγισσες που απήγαν παιδιά, σκότωναν και έτρωγαν τα θύματά τους, πουλούσαν την ψυχή τους στον Σατανά, συμμαχούσαν με δαίμονες, πετούσαν στον αέρα, συναντιόνταν μέσα στη νύχτα, προκαλούσαν ανδρική ανικανότητα και στειρότητα, εξαφάνιζαν τα ανδρικά γεννητικά όργανα κ.α. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι αυτή η γενοκτονία με το θρησκευτικό υπόβαθρο, είχε ως κίνητρο την επιθυμία της Εκκλησίας να διατηρήσει ένα αποκλειστικό θρησκευτικό μονοπώλιο ή ότι αποτελούσε ένα «μέσο καταστολής, μία μορφή κυριάρχησης της αποκλίνουσας συμπεριφοράς, μία έντονη αντίδραση απέναντι στις γυναίκες ή ένα μέσο του απλού λαού να βρει αποδιοπομπαίους τράγους για την κατεστραμμένη σοδειά του, τα ψόφια ζωντανά του ή τα νεκρά βρέφη και παιδιά του». Ο Walter Stephens, καθηγητής ιταλικών σπουδών στο πανεπιστήμιο John Hopkins, προτείνει μία νέα θεωρία: «Νομίζω ότι οι Μάγισσες είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι του Θεού». 2 Οι θρησκευτικοί ηγέτες πίστευαν ότι έπρεπε να διατηρήσουν τόσο την εικόνα του παντοδύναμου όσο και την εικόνα του αγαπητού θεού. Έτσι, έπρεπε να επινοήσουν τις Μάγισσες και τους δαίμονες προκειμένου να εξηγήσουν τη διάσταση του κακού που υπάρχει στον κόσμο. 1450: Ο Γουτεμβέργιος εφηύρε την τυπογραφία και έκανε έτσι πραγματικότητα τη μαζική εκτύπωση βιβλίων. Κατά συνέπεια τα παπικά διατάγματα και τα βιβλία για τη δίωξη Μαγισσών διαδόθηκαν ευρέως. Το κυνήγι Μαγισσών κατέστη ευκολότερο τώρα.

Τα μέτρα κατά των Μαγισσών ήταν ισχυρά. Με την δικαιολογία ότι επέλεγαν να πουλήσουν την ψυχή τους στον Διάβολο διέπρατταν σοβαρότατα εγκλήματα κατά παντός ανθρώπου και του ίδιου του Θεού. Το διπλό αυτό έγκλημα κατέταξε τη μαγεία στην κατηγορία των κατ’ εξαίρεσιν (crimen exceptum) και έδινε την άδεια να μην λαμβάνονται τόσο σοβαρά τα αποδεικτικά στοιχεία προκειμένου να καταδικάζονται. Επιτρέπονταν καταθέσεις μικρών παιδιών και τα βασανιστήρια ήταν αποδεκτές μέθοδοι για την ομολογία της απόδειξης της ενοχή.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ: THE STORY OF CIVILIZATION, WILL DURANTNEW YORK 1959- Η ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ (www.egolpion.com)

Το Malleus Maleficarum  είνα ένα έργο που συντάχθηκε από δύο Δομινικανούς μοναχούς-ιεροεξεταστές, τον Χάινριχ Κράμερ (Ερρίκος Κραίμερς ή Heinrich Kramer) και τον Γιάκομπ Σππένγερ (Ιάκωβος Σπρέγκερ ή Jacob Sprenger), οι οποίοι ισχυρίζονταν μέσα στο βιβλίο ότι είχαν εξουσιοδοτηθεί από τον Πάπα ΙννοκέντιοΗ΄ να ασκήσουν διώξεις κατά των μαγισσών σε όλη τη Γερμανία μέσω ενός Παπικού διατάγματος της 5ης Το κείμενο ήταν τόσο δημοφιλές ώστε πούλησε περισσότερα αντίτυπα από οποιοδήποτε άλλο έργο, εκτός της Βίβλου. Η πλήρης μετάφραση του τίτλου είναι … “Η σφύρα των μαγισσών”. Προέρχεται από τις λατινικές λέξεις malleus=σφύρα και από το Maleficarum που σημαίνει «κακοβουλία», «κακεντρέχεια», «μοχθηρία» και…«γοητεία». Ουσιαστικά, αυτό το βιβλίο αποτελεί τον νόμο με τον οποίο δικάζονταν οι μάγισσες κατά την Ιερά Εξέταση αλλά και όλοι όσοι είχαν ανάμειξη με την τέχνη της μαγείας. Είναι το απόλυτο εγχειρίδιο-όπλο στα χέρια των Ιεροεξεταστών. .

Ετικέτες: , ,

Ιερά Εξέταση


Η Ιερά Εξέταση ανεπτύχθηκε ευκολότερα εν μέσω εκείνων των οποίων οι θρησκευτικές των δοξασίες υπέστησαν την μικρότερη επιρροή από την μόρφωση και τα ταξίδια και των οποίων η λογική υποτασσόταν περισσότερο εις τα έθιμα και την φαντασία. Όλοι σχεδόν οι μεσαιωνικοί χριστιανοί ένεκα της διδασκαλίας των από της παιδικής ηλικίας και του περιβάλλοντος, πίστευαν ότι η Βίβλος είχε υπαγορευθεί λέξη προς λέξη υπό του Θεού και ότι ο Υιός του Θεού είχε απ’ ευθείας Ιδρύσει την Εκκλησία. Εκ της ανωτέρω βάσεως, φαίνετε ως συνέπεια, ότι ο Θεός επιθυμεί να γίνουν όλοι οι εθνικοί χριστιανοί και ότι η ύπαρξη μη χριστιανικών – πολύ περισσότερο αντιχριστιανικών – θρησκειών, πρέπει να είναι βαρεία ύβρις προς τον Θεό. Επί πλέον, επειδή οιαδήποτε ουσιώδης αίρεση πρέπει να τύχη αιώνιας τιμωρίας, οι διώκτες της μπορούσαν να πιστεύουν (και πολλοί φαίνεται ότι ειλικρινά το πίστευαν), ότι εξολοθρεύοντας ένα αιρετικό, έσωζαν τους πιθανούς προσήλυτους του, ίσως δε και τον ίδιον από την αιώνια κόλαση.

Οι μέθοδοι της Ιεράς Εξέτασης

Ο κατηγορούμενος κρατείτο σε απομόνωση. Ουδείς άλλος, έκτος των οργάνων της Ιεράς Εξετάσεως, επιτρεπόταν να του μιλήσει· κανείς συγγενής του επιτρεπόταν να τον επισκεφθεί. Συνήθως κρατείτο σιδηροδέσμιος. Υποχρεωνόταν να φέρει κλίνη και στρώμα και να πληρώσει όλα τα έξοδα της φυλακίσεως και της διατροφής του. Εάν δεν διέθετε επαρκή χρήματα γι’ αυτόν το σκοπό, πωλούσε μέρος της περιουσίας του σε δημοπρασία προς λήψη των εξόδων. Το υπόλοιπο των υπαρχόντων του υφίστατο κατάσχεση εκ μέρους της Ιεράς Εξετάσεως δια να μην αποκρυφτεί η διαφύγει την δήμευση. Σε πολλές περιπτώσεις μέρος τούτων πωλείτο για να συντηρηθούν τα μέλη εκείνα της οικογενείας του θύματος, τα οποία δεν μπορούσαν να εργασθούν.
Όταν το συλλαμβανόμενο πρόσωπο προσήγετο ενώπιον του δικαστηρίου δια να δικαστεί, το δικαστήριο, επειδή το είχε ήδη κρίνει ένοχο, του ανέθετε να αποδείξει την αθωότητα του. Η δίκη ήταν μυστική και ο κατηγορούμενος υποχρεωνόταν να ορκισθεί ότι ουδέποτε θα απεκάλυπτε ό,τιδήποτε σχετικό με αυτήν εις περίπτωση, κατά την οποίαν θα αθωωνόταν. Κανείς μάρτυς δεν παρουσιαζόταν να καταθέσει εναντίον του. Οι ιεροεξεταστές δικαιολογούσαν την μέθοδο αυτήν ως αναγκαία δια την προστασία των πληροφοριοδοτών των.

Κατ’ αρχάς δεν ανακοινωνόταν στον εναγόμενο οι κατηγορίες οι οποίες στρέφονταν εναντίον του· απλώς εκαλείτο να ομολογήσει τις εκτροπές του από την ορθή πίστη και λατρεία και να αποκαλύψει όλους εκείνους τους οποίους υποπτευόταν ως αιρετικούς. Εάν η ομολογία του ικανοποιούσε το δικαστήριο, ήταν δυνατόν να υποστεί οιανδήποτε ποινή εκτός του θανάτου. Εάν αρνιόταν να ομολογήσει, του επιτρεπόταν να εκλέξει συνηγόρους δια να τον υπερασπίσουν. Εν τω μεταξύ κρατιόταν σε απομόνωση. Σε πολλές περιπτώσεις υποβαλλόταν σε βασανιστήρια δια να του αποσπαστεί μία ομολογία. Συνήθως άφηναν μίαν υπόθεση να αναβάλλεται επί μήνες και η απομόνωση ήταν συχνά αρκετή δια να εξασφαλίσει οιανδήποτε επιθυμητή ομολογία
Βασανιστήρια εφαρμόζονταν μόνον όταν η πλειοψηφία του δικαστηρίου ψήφιζε υπέρ αυτών με την δικαιολογία ότι η ενοχή φαινόταν ως πιθανή, όχι όμως και βεβαία, δια των μαρτυρικών καταθέσεων. Συχνά τα κατ’ αυτόν τον τρόπον ψηφιζόμενα βασανιστήρια αναβάλλονταν με την ελπίδα ότι ο φόβος των θα οδηγήσει σε ομολογία. Φαίνεται ότι οι ιεροεξεταστές πίστευαν ειλικρινά ότι τα βασανιστήρια ήταν μία εύνοια προς τον κατηγορούμενο ο οποίος ήδη θεωρήθηκε ένοχος, διότι ηδύναντο να επιτύχουν χάριν αυτού, δια της ομολογίας, ελαφρότερη ποινή παρά με άλλον τρόπον. Και όταν ακόμη θα καταδικαζόταν εις θάνατο μετά την ομολογία, θα είχε το πλεονέκτημα της συγχωρήσεως υπό του ιερέως και θα σωζόταν από την κόλαση.Η εσχάτη των ποινών ήταν η καύση επί της πυρράς. Αυτή επιβαλλόταν σε πρόσωπα, τα οποία κριθέντα ένοχα ουσιώδους αιρέσεως, δεν ομολογούσαν προ της εκδόσεως της αποφάσεως, καθώς και εις εκείνους οι οποίοι αφού ομολόγησαν εγκαίρως και είχαν «συμφιλιωθεί» ή συγχωρηθεί, είχαν εκ νέου περιπέσει σε αίρεση. Η Ιερά Εξέταση ισχυριζόταν ότι αυτή η ίδια ουδέποτε θανάτωνε, άλλ’ απλώς παρέδιδε τον καταδικασθέντα στις κοσμικές αρχές– εν τούτοις γνώριζε ότι ο ποινικός νόμος όριζε υποχρεωτική την ποινή της καύσεως εις την πυρά για μεγάλη ή αμετανόητο αίρεση. Η επίσημη παρουσία εκκλησιαστικών εις τις «auto – da – fe» κατεδείκνυε σαφώς την ευθύνη της Εκκλησίας. Η «πράξη πίστεως» δεν ήταν απλώς η καύση, ήταν ολόκληρη η εντυπωσιακή και τρομερή τελετή της καταδίκης και της εκτελέσεως. Σκοπός της ήταν όχι μόνον να τρομοκράτηση τους πιθανούς παραβάτες άλλα και να στηρίξει τον λαό με ένα είδος προβολής της Έσχατης Κρίσεως.
Κατ’ αρχάς η διαδικασία ήταν απλή : οι κατάδικοι εις θάνατον οδηγούνται εις την δημοσία πλατεία, προσδένονταν επί ενός πασσάλου στην πυρά, οι Ιεροεξεταστές κάθονταν επισήμως σε μία εξέδρα απέναντι αυτής, γινόταν μία τελευταία έκκληση προς ομολογία, ανεγιγνώσκετο η καταδικαστική απόφαση, άναβαν το πυρ και η αγωνία συμπληρωνόταν. Άλλα εφ’ όσον οι καύσεις έγιναν συχνότεροι και υπέστησαν κάποια μείωση της ψυχολογικής των επιδράσεως, η τελετή έγινε πλέον πολύπλοκος και φρικαλέα και σκηνοθετημένη με όλη την επιμέλεια και την δαπάνη μιας μεγάλης θεατρικής παραστάσεως. Κατά το δυνατόν συγχρονιζόταν με τον εορτασμό της αναρρήσεως, του γάμου ή της επισκέψεως ενός Ισπανού βασιλέως ή βασιλίσσας ή πρίγκιπος. Δημοτικοί και κρατικοί αξιωματούχοι, το προσωπικό της Ιεράς Εξετάσεως, εντόπιοι Ιερείς και μοναχοί, καλούνταν – στην πραγματικότητα διατάσσονταν – να παραστούν.

ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΣΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ: THE STORY OF CIVILIZATION, WILL DURANTNEW YORK 1959- Η ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ (www.egolpion.com)


Το 1633 εξαναγκάστηκε ο Γαλιλαίος να παραδεχτεί δημόσια τις «πλάνες» του για το ηλιοκεντρικό σύστημα: κατά λάθος παρουσιαζόταν στο «Διάλογο» το ηλιοκεντρικό σύστημα ως σωστό και επίσης κατά λάθος αναφερόταν εκεί ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της.To έτος 1982, 350 χρόνια μετά τη δίκη του Γαλιλαίου, αποδέχθηκε η Εκκλησία το σφάλμα της για την καταδίκη του Γαλιλαίου και ο πάπας ζήτησε δημοσίως «συγγνώμη» για την αδικία που έγινε. Ο θρύλος αναφέρει ότι, εξερχόμενος ο Γαλιλαίος από την αίθουσα όπου συνεδρίαζε η «Ιερά Εξέταση», αναφώνησε «και όμως γυρίζει», εννοώντας την περιστροφή της Γης και ανακάλεσε έτσι την αναγνώριση της δήθεν πλάνης του. αυτό το επεισόδιο δεν τεκμηριώνεται όμως από κανένα ιστορικό στοιχείο και μάλλον δημιουργήθηκε την εποχή του Διαφωτισμού με στόχο την ηρωποίηση του ερευνητή.Ο Γαλιλαίος έγινε στην παγκόσμια συνείδηση σύμβολο του τολμηρού, ελεύθερα σκεπτόμενου επιστήμονα, ο οποίος περιγράφει τη φύση σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του και όχι με βάση ιδεολογικο- φιλοσοφικές αντιλήψεις.Χαρακτηρίστε την προσωπικότητα του  Γαλιλαίο και τις αλλαγές που νομίζετε ότιεπέφερε στην τότε αξίωση του εκκλησιαστικού μηχανισμού να ελέγχει και καθοδηγεί τις επιστημονικές ανακαλύψεις, σύμφωνα με ιδεολογικές ή προσωπικές αντιλήψεις του πάπα ή μεμονωμένων ιεραρχών;

Ετικέτες: , , , ,

Μοναχικά Τάγματα-Το Τάγμα των Δομινικανών


Τα Μοναχικά τάγματα είναι οργανωμένες μοναχικές αδερφότητες ρωμαιοκαθολικών, με σκοπό τη διάδοση του χριστιανισμού, την καταπολέμηση των αιρέσεων, την οργάνωση της εκπαίδευσης κλπ.

Η Δυτική Εκκλησία, στην προσπάθειά της να εδραιώσει τις αρχές της ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς, αξιοποίησε ιδιαίτερα τα διάφορα μοναχικά της τάγματα: Βενεδικτίνους, Φραγκισκανούς, Δομινικανούς, Ιησουΐτες, Κιστερσιανούς, Τραπιστές κ.ά.

Το ΙΓ΄ αι ιδρύθηκαν νέα μοναχικά τάγματα. Δύο από αυτά ξεκίνησαν με αφετηρία τη φτώχεια και με εκπροσώπους τον άγιο Φραγκίσκο που ήδη τον αναφέραμε και τον Δομίνικο. Ο Δομίνικος γεννήθηκε το 1170 στην Καστίλη. Μαζί με το βασιλιά Λουδοβίκο τον Θ΄ και τον άγιο Φραγκίσκο αποτέλεσαν την τριάδα των ωραιότερων αγίων του ΙΓ΄αιώνα. Το 1201 ο Δομίνικος πήγε στην περιοχή του Λανγκεντόκ όπου και έδρασε πολλά χρόνια. Το 1206 τέλος, ο Πάπας Ονώριος ο Γ΄ αναγνώρισε τον κανόνα ζωής που είχε συντάξει ως κανόνα νέου μοναχικού τάγματος. Πέθανε το 1221 στη Βολώνια. Από αυτό το τάγμα λίγο μετά το θάνατό του, βγήκαν  έξοχα φιλοσοφικά πνεύματα όπως ο Μέγας Αλβέρτος και ο Θωμάς ο Ακινάτης αλλά και αμείλικτοι διώκτες των αιρετικών, που χρησιμοποιήθηκαν ως όργανα στην Ιερά Εξέταση. Ο Δομίνικος πολέμησε τους αιρετικούς χτυπώντας την πολυτέλεια της Εκκλησίας. Από πολύ νέος πούλησε την περιουσία του και την μοίρασε στους φτωχούς γυρίζοντας ο ίδιος ξυπόλυτος. Απαρνήθηκε τα εγκόσμια αγαθά και την πολυθόρυβη ζωή και προσχώρησε στην κατώτερη βαθμίδα φτώχειας.

«Η αγιοσύνη είχε παντού και πάντοτε μια μοναδική πηγή: την απάρνηση των εγκόσμιων αγαθών. Όσοι αποσύρθηκαν στο Σινά ή στο Άγιο Όρος μπορεί να ήταν άγιοι. Και ήταν αν είχαν ζήσει μέσα τους πραγματικά και βαθιά το νόημα των θείων ησυχαστών. Όσοι, όμως, γύριζαν από πόλη σε πόλη, δίνοντας τα υποδήματά τους (αν είχαν) στον πρώτο φτωχό που συναντούσαν και αδιαφορώντας αν τα γυμνά τους πόδια θα πονούσαν και θα μάτωναν, όσοι αναζητούσαν τους αρρώστους για να τους βοηθήσουν και να πλύνουν τις πληγές τους, όσοι προτιμούσαν να σώσουν άλλους παρά τον εαυτό τους και είχαν την ψυχική δύναμη να χαμογελούν όταν τους έδερναν ή τους λιθοβολούσαν ή τους κορόιδευαν, επιμένοντας στο έργο τους, στην εγκόσμια δράση της αγάπης, αυτοί ήταν πολύ πιο άγιοι από τους άλλους και η παρουσία τους στον κόσμο ήταν άλλοτε αποφασιστική για την πορεία της Ιστορίας».

 Απόσπασμα από την Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος του Π. Κανελλόπουλου

 

Υπάρχουνε στις μέρες μας αλήθεια Άγιοι άνθρωποι; Αποτελούν αυτοί οι άνθρωποι κίνητρα της Ιστορίας όπως κάποτε αποτέλεσαν οι άγιοι Δομίνικος και Φραγκίσκος;

Αναζητήστε στοιχεία για το Μαχάτμα Γκάντι. Νομίζετε ότι η παρουσία του ήταν τόσο αποφασιστική για την πορεία της παγκόσμιας Ιστορίας όσο για την ίδια την Ινδία και γιατί.

Παρακάτω ένα video αφιερωμένο στο Μαχάτμα Γκάντι.

Μεγάλη ψυχή<a href="http://«>

Ετικέτες: , , ,

Μοναχικά Τάγματα- Ο Φραγκίσκος της Ασσίζης

Ο άγιος Φραγκίσκος (1182) είναι άγιος της Καθολικής εκκλησίας και ιδρυτής του Τάγματος των Φραγκισκανών. Ήταν γιος του πλούσιου εμπόρου της Ασίζης Μπερναρντόνε (Bernardone) και μιας Γαλλίδας από την Προβηγκία. Ο νεαρός Φραγκίσκος ήταν ωραίος, ζωηρός, διασκέδαζε και ξόδευε λεφτά. Όμως παρόλη την αμέριμνη ζωή που έκανε πάντοτε μεριμνούσε για τους φτωχούς και δεν έδειχνε εγωισμό. Πήρε μέρος σε εμφύλιους πολέμους. Κατά τη διάρκεια μιας αρρώστιας του είδε δύο όνειρα τόσο συγκλονιστικά, που τον οδήγησαν στην αμετάκλητη απόφαση να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο έργο της φιλανθρωπίας. Στόχος της φροντίδας του ήταν οι φτωχοί και σε αυτούς έδειχνε έμπρακτα την αγάπη του. Κάποτε μάλιστα ενώθηκε μαζί τους σε μια εξέγερση κατά των ευγενών και αυτό του στοίχισε ένα χρόνο φυλακή. Διωγμένος και αποκληρωμένος από τον πατέρα του, έγινε ερμηνευτής των αισθημάτων που ήταν διαδεδομένα στην εποχή του: κήρυξε την ισότητα, την ειρήνη, την περιφρόνηση του πλούτου και την υπεροχή της φτώχειας, την αγάπη προς όλα τα δημιουργήματα του Θεού, έμψυχα και άψυχα, τη στοργή στους λεπρούς. Ο ίδιος κυκλοφορούσε ντυμένος με ένα χιτώνα, δεμένο στη μέση με ένα σκοινί (αυτό το είδος ενδυμασίας έχουν και σήμερα οι μοναχοί του Τάγματός του). 1209 ίδρυσε χωριστό μοναχικό τάγμα. Οι οπαδοί του ολοένα πλήθαιναν και αποτέλεσαν το «τάγμα των Φραγκισκανών». Ο Πάπα Ινοκέντιος  Γ΄ υποχώρησε και έδωσε την έγκρισή του μπροστά στο νεαρό δάσκαλο της φτώχειας και της αγάπης και του παραχώρησε ένα μικρό εκκλησάκι κοντά στη Ασσίζη αναγνωρίζοντας το νέο τάγμα των «μικρών αδελφών».

Το 1212 , σε ηλικία τριάντα ετών πήγε με καράβι στην Ανατολή με σκοπό να προσηλυτίσει τους μωαμεθανούς στο χριστιανισμό. Γύρισε όμως πισω στη Δαλματία εξαιτίας μιας μεγάλης φουρτούνας. Στα «Fioretti»(κλασσική συλλογή με δημοφιλείς θρύλους και παραδόσεις σχετικά με τη ζωή του αγίου) όμως αναφέρεται ότι ξαναπήγε (μάλλον το 1219) και έφτασε στη χώρα των Σαρακηνών όπου γοήτευσε με την ανιδιοτέλεια και την ταπεινοφροσύνη του το σουλτάνο της Βαβυλώνας. Κατάφερε ξαπλώνοντας το ολόγυμνο κορμί του πάνω στην πυρά να κάνει μια όμορφη μωαμεθανή με διεφθαρμένη ψυχή που τον προκαλούσε να αμαρτήσει μαζί της , να γίνει αγνή και χριστιανή. Ο σουλτάνος Μελέκ-Ελ-Κάμελ τον θαύμασε, θέλησε να τον κρατήσει κοντά του αλλά δεν ασπάσθηκε το χριστιανισμό.

Ο Φραγκίσκος έφθασε ως τα Ιεροσόλυμα και πήγε κατόπιν και στην Ισπανία για να προσηλυτίσει τους Μαυριτανούς. Το 1221 όμως εξαντλημένος και άρρωστος(ήδη είχε αρχίσει να τυφλώνεται) παρέδωσε τη διοίκηση του τάγματος στον αδελφό Ηλία και σχεδόν τυφλός έγραψε επτά πρώτες στροφές του άσματος όπου υμνεί το Θεό γιατί έπλασε τον εγκόσμιο ήλιο, το φως της ημέρας. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου του 1226.

Τα μάτια δύο μεγάλων ποιητών του αιώνα μας γοητεύτηκαν από την ποίηση της ζωής του Αγίου Φραγκίσκου- του Ράινερ Μαρία Ρίλκε και του Νίκου Καζαντζάκη. Ο Ράινερ Μαρία Μίλκε κλείνει το θαυμάσιο ποιητικό του έργο «Το βιβλίο των Ωρών» με πενήντα τρεις στίχους που είναι αφιερωμένοι στον Άγιο Φραγκίσκο, χωρίς να μνημονεύεται καν ρητά το όνομά του. Οι στίχοι αυτοί είναι από τους ωραιότερους στην παγκόσμια λογοτεχνία και εκεί ονομάζει ο Ρίλκε τον Άγιο Φραγκίσκο «της φτώχειας μέγα αποσπερίτη».

Όσον αφορά το Νίκο Καζαντζάκη η Ασίζη είναι συνδεδεμένη με έναν από τους πνευματικούς οδηγούς, τον Άγιο Φραγκίσκο. Στο πρώτο του ταξίδι (Φεβρουάριος-Απρίλιος 1924), ο συγγραφέας γνωρίζεται με το βιογράφο του Φραγκίσκου, τον Γιοχάνες Γιέργκενσεν και μελετά τη ζωή και το θρύλο του αγίου. Αργότερα, μεταφράζει τη βιογραφία του και γράφει το μυθιστόρημα Ο φτωχούλης του Θεού που το προλόγισε με λόγια σαν κι αυτά: «Αγάπη και ευλάβεια και θαυμασμός για τον ήρωα και μεγαλομάρτυρα με κατείχε γράφοντας το παραμύθι ετούτο, πιο αληθινό και από την αλήθεια…Γιατί για μένα ο Άγιος Φραγκίσκος είναι το πρότυπο του στρατευόμενου ανθρώπου που με ακατάπαυτο σκληρότατον αγώνα κατορθώνει κι επιτελεί το ανώτατο χρέος του ανθρώπου , ανώτερο κι από την ηθική κι από την αλήθεια κι από την ωραιότητα: να μετουσιώνει την ύλη που του εμπιστεύθηκε ο Θεός και να την κάνει πνεύμα».

 

www.kazantzakis-museum.gr/

Ιστορία του Ευρωπαικού πνεύματος, Π.Κανελλόπουλος

 

Πολλές φορές ακούμε τραγούδια ή παρακολουθούμε ταινίες χωρίς να καταλαβαίνουμε το νόημά τους. Ακούστε με προσοχή το πολύ γνωστό τραγούδι του Μαχαιρίτσα και διαπιστώστε πόσο καλύτερα το κατανοείτε τώρα.<a href="http://«>

Ετικέτες: , , , , ,

Top