ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ Β΄ΜΕΡΟΣ
Συντάκτης: ΜΕΣΙΓΚΟΥ ΣΟΦΙΑ | Κάτω από: ΥΛΙΚΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ, ΥΛΙΚΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ- ΑΔΙΔΑΚΤΟΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΥ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
Συντάκτης: ΜΕΣΙΓΚΟΥ ΣΟΦΙΑ | Κάτω από: ΥΛΙΚΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ- ΑΔΙΔΑΚΤΟΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
Συντάκτης: ΜΕΣΙΓΚΟΥ ΣΟΦΙΑ | Κάτω από: ΥΛΙΚΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ- ΑΔΙΔΑΚΤΟΚΕΙΜΕΝΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ Α’ΜΕΡΟΣ
Συντάκτης: ΜΕΣΙΓΚΟΥ ΣΟΦΙΑ | Κάτω από: ΥΛΙΚΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ- ΑΔΙΔΑΚΤΟΘΕΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ
Τα κείμενα επιλέχθηκαν για την εξέταση συγκεκριμένων φαινομένων του συντακτικού.
ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 2ου ΓΕΛ ΚΙΛΚΙΣ
Συντάκτης: ΜΕΣΙΓΚΟΥ ΣΟΦΙΑ | Κάτω από: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ**** Δημοσιευμένη είδηση: maxitis.gr
” Λογοτεχνική εκδήλωση με θέμα «Η ιδιότητα του λογοτέχνη» διοργανώνει η λέσχη ανάγνωσης του 2ου λυκείου Κιλκίς.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Τετάρτη 17.12.14 στην βιβλιοθήκη του σχολείου, με ώρα έναρξης 9.45 πμ.
Θα μιλήσει η διαμένουσα στην Θεσσαλονίκη Αγγλίδα λογοτέχνις Λορέττα Πρόκτορ, ενώ την εκδήλωση θα παρουσιάσει και συντονίσει η φιλόλογος Σοφία Μεσίγκου, καθηγήτρια του σχολείου “.
**** ” Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ με την Λορέτα Πρόκτορ
Μία μοναδική συνάντηση πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 17/12/2014, στο 2ο Γενικό Λύκειο Κιλκίς. Οι μαθητές της Λέσχης Ανάγνωσης του σχολείου μας συναντήθηκαν με την Αγγλίδα συγγραφέα Loretta Proctor. Η συνάντηση έλαβε χώρα στο χώρο της βιβλιοθήκης του σχολείου στις 10 π.μ. και διήρκεσε δύο ώρες.
Τη συγγραφέα συνόδευσε στο σχολείο μας η φιλόλογος Σοφία Μαρκοπούλου και την υποδέχτηκαν με θερμότητα ο Διευθυντής του σχολείου, Αν. Χονδροματίδης και οι φιλόλογοι Ευγενία Τσιουπλή και Σοφία Μεσίγκου.
Η Σοφία Μεσίγκου, συντονίστρια της δράσης , πρόσφερε στη συγγραφέα λουλούδια, πληροφοριακό υλικό για το Κιλκίς και τοπικά χειροποίητα γλυκά και, στη συνέχεια, έκανε μία σύντομη παρουσίαση της συγγραφέως στους παρευρισκομένους για τη ζωή και το έργο της. Ακολούθως, το λόγο πήραν οι μαθητές μας, οι οποίοι ήταν ευγενέστατοι και ιδιαίτερα εύστοχοι στις ερωτήσεις τους προς τη συγγραφέα. Η ίδια απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις των παιδιών και δήλωσε πως η γνωριμία της με τα παιδιά ήταν μια πρωτόγνωρη και μοναδική εμπειρία για εκείνη, καθώς για πρώτη φορά μιλούσε για το έργο της σε μαθητές,.
Από τη συζήτηση που έγινε αποκομίσαμε όλοι πολύτιμες πληροφορίες, τόσο για την ίδια τη συγγραφέα, όσο και για την ιδιότητα του λογοτέχνη και την ενασχόληση με τον γραπτό λόγο.
Συγκεκριμένα, η Λορέτα Πρόκτορ, γεννήθηκε στο Κάιρο από Άγγλο πατέρα και Ελληνίδα μητέρα και μας μίλησε κυρίως στα ελληνικά, κάτι που μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Ζει σε μια μικρή κωμόπολη στην Ουαλία με τον σύζυγό της και έχει μία κόρη, που ασχολείται με τις εκδόσεις και ένα γιο, που τώρα βρίσκεται στην Κίνα. Εκτός από τη συγγραφή της αρέσει να ασχολείται με τα απλά καθημερινά πράγματα και με τον κήπο της!
Σύμφωνα με τη συγγραφέα, επιδράσεις στο έργο της δέχτηκε από τη μητέρα της, η οποία αγαπούσε το διάβασμα και από τον πατέρα της που είχε γράψει ένα ερωτικό γράμμα 40 σελίδων προς τη μητέρα της από την έρημο την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμη επηρεάστηκε και από συγγραφείς , όπως ο Σαίξπηρ και άλλοι Ευρωπαίοι λογοτέχνες , αλλά και ο Ν. Καζαντζάκης, ο Γ. Σεφέρης, ο Β. Βασιλικός , ο Οδ. Ελύτης και ο Γ. Ρίτσος. Ακόμη επηρεάστηκε από τα ταξίδια της στην Ελλάδα, αλλά και όλο τον κόσμο και μίλησε με ιδιαίτερη συγκίνηση για το ταξίδι της στη γενέτειρά της, το Κάιρο, πολλά χρόνια μετά τη φυγή της από εκεί σε ηλικία 4 ετών.
Αναφέρθηκε με λεπτομέρειες στον τρόπο με τον οποίο «γεννιέται» ένα βιβλίο: « Η ιδέα υπάρχει μέσα στο μυαλό και την ψυχή. Άλλωστε η ανάγνωση και η συγγραφή βιβλίων είναι μέσα στο αίμα μας. Ωστόσο, όταν αποφασίζω να ξεκινήσω ένα βιβλίο η έρευνα είναι εκείνη που θα το υλοποιήσει. Το αγαπημένο μου κομμάτι της συγγραφής είναι η έρευνα. Ειδικά, όταν πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με ιστορικές αναφορές, η έρευνα είναι κάτι πολύ σημαντικό και η ευθύνη του συγγραφέα είναι πολύ μεγάλη. Τα βιβλία μου ένα μήνυμα, κυρίως, θέλουν να μεταδώσουν στον αναγνώστη: η ζωή είναι πάντα ωραία πέρα από τις άσχημες στιγμές της, γι΄αυτό και δεν έχει σημασία αν το τέλος μιας ιστορίας είναι άσχημο. », μας δήλωσε.
Σε ό,τι αφορά το βιβλίο της «Ο ίσκιος του πολέμου», που θα παρουσίαζε την επόμενη μέρα μας είπε τα εξής:
« Είναι μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και αφορά μια ερωτική ιστορία που εκτυλίχθηκε στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανάμεσα σε μία νοσοκόμα του βρεττανικού στρατού και έναν Έλληνα αξιωματικό, ο οποίος, όμως, θα χαθεί στη μάχη. Μέσα από τα μάτια των σουφραζέτων νοσοκόμων που ήρθαν στην Ελλάδα από την Μ. Βρεττανία, κατά τη διάρκεια του πολέμου, ξετυλίγεται η εικόνα της Θεσσαλονίκης και των ανθρώπων της την εποχή εκείνη, έτσι όπως την έζησαν οι Βρεττανίδες νοσοκόμες. Είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται και σε νεότερες ηλικίες και σε εφήβους και περιλαμβάνει πολλές επιστολές της εποχής εκείνης, πρωτογενές υλικό για τα ιστορικά γεγονότα».
Είναι το πιο αγαπημένο από τα βιβλία της, καθώς είναι βγαλμένο μέσα από την ψυχή της και η ιδέα γι΄αυτό το βιβλίο υπήρχε μέσα της πολλά χρόνια.
Το επόμενο βιβλίο της θα αφορά τη γνωριμία και τη σχέση των γονιών της. Η γνωριμία τους έγινε τυχαία στην Ελλάδα, όταν η μητέρα της ήταν νεαρή ηθοποιός και τραγουδίστρια. Μάλιστα, μας αποκάλυψε πως το γνωστό τραγούδι «Δυο πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες» γράφτηκε για τη μητέρα της και η ίδια έχει στα χέρια της και την πρωτότυπη παρτιτούρα του τραγουδιού αυτού.
Φυσικά, τα παιδιά ζήτησαν τη γνώμη της και για το επίμαχο θέμα των γλυπτών του Παρθενώνα και η απάντησή της ήταν: «Σίγουρα είναι πολύ ωραίο που τα γλυπτά βρίσκονται στο Λονδίνο και μπορούμε να τα θαυμάζουμε. Ωστόσο, η θέση τους είναι στην Αθήνα, στον ιερό τόπο της Ακρόπολης και θα πρέπει να επιστραφούν. Μόνο ως δάνειο μπορούν να δίνονται σε άλλα μουσεία και όχι ως μόνιμα εκθέματα». Με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως η Λορέτα Πρόκτορ είναι Ελληνίδα και όχι μόνο λόγω της καταγωγής της!
Οι μαθητές μας έμειναν ενθουσιασμένοι από τη συνάντηση και, προσωπικά, οφείλω να πω πως νιώθω ιδιαίτερα περήφανη και χαρούμενη που η νέα γενιά του Κιλκίς είναι μια γενιά με ήθος, γνώσεις, δίψα για μάθηση και αγάπη για τη λογοτεχνία. Ιδιαίτερα παρήγορο και ελπιδοφόρο το μήνυμα που πήρα από τους μαθητές μας!
Ενδεικτικά σας παραθέτω τις απόψεις μαθητριών μας για την εν λόγω συνάντησή τους με τη συγγραφέα:
«Η αγάπη μου για το διάβασμα και τα πολλά βιβλία που έχω διαβάσει μου είχαν δημιουργήσει πολλές απορίες για τη συγγραφή βιβλίων. Αυτές τις απορίες χρόνων κατόρθωσα να λύσω μέσα από τη συνάντηση με τη συγγραφέα Λορέτα Πρόκτορ. Μας μίλησε για τον τρόπο συγγραφής ενός βιβλίου, την πηγή έμπνευσης και την επιλογή του θέματος, τη μελέτη και την έρευνα. Ακόμη, για τα αυτοβιογραφικά στοιχεία που, πολλές φορές, οι συγγραφείς εντάσσουν στα έργα τους, στην επιρροή των βιβλίων τους στη δική τους ζωή, αλλά και στον αγώνα του συγγραφέα στο χώρο των εκδόσεων προκειμένου να εκδοθεί το έργο του. Πολλά μάθαμε από αυτή τη συνάντηση, αλλά αυτό που μου έμεινε περισσότερο είναι η απάντηση της συγγραφέως στην ερώτηση για το πώς επιλέγει να γράψει ένα βιβλίο: « Γράφω αυτό που θέλει η καρδιά μου».».( Λαμπριανίδου Νένα, μαθήτρια Β΄ τάξης).
«Η Λορέτα Πρόκτορ ήταν απόλυτα προσιτή, συμπαθητική και κυρίως πρόθυμη να λύσει την κάθε απορία μας. Αφού μας μίλησε διεξοδικά για τη ζωή της, αναφέρθηκε στην ικανοποίηση που νιώθει ύστερα από την πραγματοποίηση των περισσοτέρων ονείρων της. Μας αποκάλυψε πως η συγγραφή είναι στο αίμα της και όταν γράφει, το κάνει απ΄την καρδιά της. Την προτίμησή της σε ένα όχι καλό τέλος στα βιβλία της επικροτήσαμε όλοι τελικά, καθώς είναι προτιμότερο να βλέπουμε τα πράγματα ρεαλιστικά στη ζωή (“keeping it real”). Αναμφισβήτητα, η συνάντηση αυτή ήταν μια ιδιαίτερα ευχάριστη παρέκκλιση από την καθημερινότητα τόσο για εμάς τους μαθητές, όσο και για τους καθηγητές μας. Νιώσαμε μικροί δημοσιογράφοι και η μέρα αυτή θα αποτελεί μια ευχάριστη ανάμνηση της μαθητικής μας πορείας». (Νανά Αικατερίνη, μαθήτρια Β΄ τάξης).
ΣΟΦΙΑ Γ. ΜΕΣΙΓΚΟΥ-ΚΡΙΚΩΝΗ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ”
Διακρίνονται οι Φιλόλογοι: Σοφία Μεσίγκου, Σοφία Μαρκοπούλου, Ευγενία Τσιουπλή και η Λορέτα Πρόκτορ
Η Λορέτα Πρόκτορ με μαθητές της Λέσχης Ανάγνωσης
***** ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ http://maxitis.gr/ [24/12/2014]
ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΣΤΟ Β΄ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Συντάκτης: ΜΕΣΙΓΚΟΥ ΣΟΦΙΑ | Κάτω από: ΥΛΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥAνεπαισθήτως από την Iστορίαν έξω
Η διαπίστωση ότι ο Eλληνισμός μάλλον έχει τελειώσει ιστορικά, ότι βγήκε από τον στίβο της Iστορίας, είναι ανυπόφορη για μας τους ακόμα ελληνώνυμους. Mας πονάει. Oφείλουμε ωστόσο να ελέγξουμε τον ρεαλισμό της.
Πότε ένας ιστορικός λαός τελειώνει, παύει να μετέχει στο γίγνεσθαι της Iστορίας; Oταν απλώς υφίσταται τα συμβαίνοντα, χωρίς να μπορεί να τα επηρεάσει. Oταν παύει να σαρκώνει στοιχεία ενεργούμενης ετερότητας, μοναδικότητες που ενδιαφέρουν ευρύτερα, αφορούν σε καθολικές ανθρώπινες ανάγκες.
Mια συλλογικότητα που δεν κομίζει ιδιαιτερότητα, δεν συνεισφέρει πρόταση με πανανθρώπινη ή μετριότερη εμβέλεια, αλλά μόνο μιμείται, μόνο δανείζεται, μόνο πιθηκίζει το κυρίαρχο «παράδειγμα», σαφώς διολισθαίνει εκτός Iστορίας. Συνεχίζει να υπάρχει, αλλά παθητικά, στο περιθώριο ή ουραγός. Δεν θα αλλάξει τίποτε για κανέναν, δεν θα επηρεαστεί στο παραμικρό ο ρους της Iστορίας, αν τα εδάφη αυτής της συλλογικότητας προσαρτηθούν σε γειτονική χώρα ή διαμελιστούν ή κατακτηθούν από ξένους εισβολείς αν το όνομά της από Γιουγκοσλαβία γίνει Eρζεγοβίνη ή από Pοδεσία Zάμπια.
Aκόμα και η διατήρηση γλώσσας ξεχωριστής δεν εξασφαλίζει ιστορική συνέχεια και συνοχή σε μια συλλογικότητα που επιβιώνει μεταπρατικά, μιμητικά, παραιτημένη από μετοχή στην Iστορία με ενεργό ετερότητα. Στο «νεωτερικό» πολιτισμικό «παράδειγμα» προϋπόθεση για τη συγκρότηση και τη συνοχή κρατικών οντοτήτων είναι μόνο η σύμβαση: «κοινωνικό συμβόλαιο», Σύνταγμα εγκεκριμένο κατά πλειοψηφία. Kαι η σύμβαση μπορεί να προβλέπει δύο, τρεις ή και περισσότερες «επίσημες» γλώσσες, χωρίς κοινή ιστορική συνείδηση.
Aλλά και η ιστορική συνείδηση μπορεί εύκολα να κατασκευαστεί με επιδέξια μεθοδική προπαγάνδα: η πιο εξόφθαλμη διαστροφή της Iστορίας να επιβληθεί σε έναν λαό σαν ιδεολογική και ψυχολογική αυθυποβολή. Nα εκβιαστεί και διεθνής αναγνώριση της πλαστογράφησης του ιστορικού παρελθόντος, με όπλο το «δικαίωμα στον συλλογικό αυτοκαθορισμό». Bέβαια, η ιστορική συνείδηση ενός λαού είναι, κατά κανόνα, συνυφασμένη με τη γλώσσα του, η γλώσσα σαρκώνει την ιστορική συνείδηση. Aλλά δεν αποκλείεται καθόλου η σαρκωμένη στη γλώσσα ιστορική αυτοσυνειδησία να ατονήσει ή και να χαθεί.
Πώς χάνεται η ιστορική αυτογνωσία και ταυτότητα η αποτυπωμένη στη γλώσσα ενός λαού; Oι Eλληνώνυμοι σήμερα συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε λέξεις που ζουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια στη ζωντανή ελληνική λαλιά: μιλάμε για «κοινωνία», «δημοκρατία», «αλήθεια», «λόγο». Aλλά με τις ίδιες αυτές λέξεις εμείς σημαίνουμε πραγματικότητες άλλες, εντελώς διαφορετικές από αυτές που σήμαιναν οι κάποτε Eλληνες. Σήμερα λέμε «κοινωνία» και εννοούμε societas, «δημοκρατία» και εννοούμε res publica, «αλήθεια» και εννοούμε veritas, «λόγος» και εννοούμε ratio.
Συντηρούμε ακόμα, κουτσά-στραβά, τα σημαίνοντα. Aλλά έχουμε χάσει τα σημαινόμενα, τη γνώση του «τρόπου» των Eλλήνων. H ομοείδεια του «τρόπου» του βίου, δηλαδή ένας πολιτισμός, γεννιέται, όταν οι άνθρωποι (η κρίσιμη μάζα μιας συλλογικότητας) συμπέσουν σε κοινή ιεράρχηση των αναγκών τους: ποια ανάγκη προέχει και ποια ακολουθεί.
Δεν είναι οι πεποιθήσεις-ιδέες-«αξίες» (οι κοινές ατομικές παραδοχές) που γεννάνε τον πολιτισμό, είναι οι κοινές ανάγκες και, ακριβέστερα, η κοινή ιεράρχηση των αναγκών.
Oι Eλληνες σημάδεψαν την ανθρώπινη Iστορία, επειδή αυτοί, για πρώτη (μάλλον και μοναδική) φορά, έδωσαν προτεραιότητα στην ανάγκη τους για την αλήθεια πριν από κάθε αναζήτηση χρησιμότητας. Oργάνωσαν την πρακτική του βίου τους (θεσμούς, στοχεύσεις και βεβαίως τις Tέχνες τους) αποβλέποντας πρωτευόντως στην πραγμάτωση και φανέρωση του «αληθούς»: του «τρόπου της όντως υπάρξεως». Kαι «όντως ύπαρξη», «κατ αλήθειαν» ύπαρξη, είναι αυτή που δεν μεταβάλλεται, δεν αλλοιώνεται, δεν φθείρεται, δεν πεθαίνει.
Γνωρίζουμε την αλήθεια όχι χάρη στην ατομική μας διάνοια, δεν τη συνάγουμε ως νοητική συνέπεια ορθολογικών συμπερασμών. Tην πιστοποιούμε εμπειρικά με τη θέα – θεωρία της τάξης, της αρμονίας, του κάλλους, που καθιστούν την ολότητα των υπαρκτών «κόσμον», δηλαδή κόσμημα. Tα επιμέρους υπαρκτά είναι φθαρτά, εφήμερα, θνητά.
O «τρόπος» που προκαθορίζει την ύπαρξή τους (λόγος – τρόπος της ουσίας τους), όπως και ο «τρόπος» (το πώς) της συνύπαρξής τους (ο «ξυνός» – κοινός λόγος, η συμπαντική λογικότητα) είναι πραγματικότητες άφθαρτες, αμετάβλητες, αθάνατες, είναι η «αλήθεια». Για τον Eλληνα «αλήθεια» είναι ο εμπειρικά προσιτός και πιστοποιούμενος «τρόπος της του παντός διοικήσεως» (Hράκλειτος). Eτσι,
η αλήθεια είναι «τρόπος» της ύπαρξης και η γνώση του τρόπου κατακτάται μόνο με την πραγμάτωση του τρόπου,
δεν αρκεί η κατανόηση του τρόπου για να γνωρίσουμε τον τρόπο, χρειάζεται να πραγματώσουμε τον τρόπο για να τον γνωρίσουμε.
Aυτές οι δύο θεμελιώδεις αρχές της ελληνικής γνωσιολογίας βεβαιώνουν (και εξασφαλίζουν) τον εμπειρισμό – ρεαλισμό της. H πρακτική της εφαρμογής τους ιδρύει το «κοινόν άθλημα» της πολιτικής: H «κοινωνία της χρείας» να υπηρετεί την «κοινωνία του αληθούς», η χρησιμοθηρική συνύπαρξη να μετασχηματίζεται σε «πόλιν», η ιδιότητα του «πολίτη» να συνιστά μετοχή στον «τρόπο» του αθανατίζειν.
Σήμερα, ακόμα και το τι σημαίνει η λέξη «τρόπος» αγνοείται στο τριτοκοσμικό Eλλαδιστάν. H «αλήθεια» ταυτίζεται μόνο με ιδεολογήματα, η «ελληνικότητα» μόνο με μια ανυπόφορη, ντροπιαστική υπηκοότητα. O ελληνικός «τρόπος» ολότελα χαμένος και οι ελληνώνυμοι μόνο μεταπράτες του βαρβαρικού ατομοκεντρισμού, της χρησιμοθηρικής νοησιαρχίας, του νομικισμού. Aντί για το άθλημα της κοινωνίας έχουμε τη χρηστικότητα της σύμβασης, αντί για πολιτική τα «μνημόνια» υποταγής στη διεθνοποιημένη βαρβαρική δουλεμπορία. Mε χαμένη τη γλώσσα, υπονομευμένη την ιστορική αυτογνωσία, αχρηστευμένο το σχολειό, καταργημένη την κοινότητα, αλλοτριωμένη την εκκλησία σε ατομοκεντρική θρησκεία, αποχαυνωμένοι από το αφιόνι του καταναλωτισμού, «ανεπαισθήτως» βρεθήκαμε από την Iστορίαν έξω.
Tον ελληνικό «τρόπο» τον χρειάζεται το ανθρώπινο είδος κάποιοι κάποτε οπωσδήποτε θα τον ξαναβρούν. Oσοι αφυπνιστούν στην ανάγκη για προτεραιότητα της αλήθειας απέναντι στη χρησιμότητα, της «σχέσης» απέναντι στη σύμβαση, της «μετοχής» απέναντι στο δικαίωμα. Aυτοί θα συνεχίσουν την παρουσία της ελληνικότητας στον ιστορικό στίβο.
Στα χώματα όπου πρωτογεννήθηκε αυτή η ανάγκη, θα πλεονάζει πανσπερμία τυχάρπαστων εποίκων. Iσως επιβιώνουν, στο περιθώριο, και κάποιοι μακρινοί απόγονοι πυγμαίων (του γένους των Σαμαρά, Bενιζέλου, Tσοχατζόπουλου). Mε κώδικα συνεννόησης κάποια χρηστική εσπεράντο συνταγή Pεπούση. Eίναι πολύ πιθανό να γράφουν ακόμα συνθήματα στους τοίχους.
Εφημερίδα “Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_17/11/2013_528191
