Το φουλάρι της προγιαγιάς μου κατασκευάστηκε την δεκαετία του ’40 στην Αθήνα με τα μηχανήματα της εποχής, στάλθηκε στην Κρήτη με καράβι και από εκεί ήρθε στην Καβάλα. Το φουλάρι αυτό, το οποίο ανήκε στην θεία της γιαγιάς μου, έχει μεγάλη συναισθηματική αξία για την γιαγιά μου. Δεν χρησιμοποιείται πια λόγω του ότι το ύφασμά του αλλοιώνεται με τα χρόνια.
Μία ιστορία για το φουλάρι αυτό είναι η εξής: την μέρα που ήχησαν οι σειρήνες του πολέμου, ο πατέρας της γιαγιάς μου έπρεπε να φύγει. Όταν πήγαν στα τρένα, η μαμά της την τύλιξε με το φουλάρι, επειδή είχε κρύο, και ο πατέρας της, αφού της έδωσε ένα φιλί στο κούτελο, αποχαιρέτισε την γυναικά του και έφυγε.
Ελένη Γεωργιάδου
α2 γυμνασίου
