Επετειακός λόγος για την 25η Μαρτίου

25 Μαρτίου λόγος πανηγυρικός για την επέτειο
Πλατεία Περιστερίου 25 Μαρτίου 2012, εκφώνηση σύντομου πανηγυρικού λόγου από τον υποφαινόμενο. Τότε το μεγάλο πρόβλημα ήταν η οικονομική κρίση, σήμερα ο κορωνοϊός. Παρ’όλα αυτά ο λόγος παραμένει επίκαιρος.
Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο του λόγου.
25η Μαρτίου 2012
(Πανηγυρικός λόγος που εκφωνήθηκε στην κεντρική εκδήλωση του Δήμου Περιστερίου ανήμερα της επετείου από τον φιλόλογο κ. Στέλιο Γκαλά, Διευθυντή του 6ου Γυμνασίου Περιστερίου.)
[Προσφώνηση των παρευρισκομένων].
Μέρα μνήμης σήμερα. Μνήμης και τιμής. Μνήμης ενδόξων γεγονότων του εθνικού μας παρελθόντος και τιμής στους πρωταγωνιστές τους.
Και είναι δική μας ανάγκη σήμερα αυτή η απόδοση τιμής. Οι ήρωές μας έκαναν το καθήκον τους και δεν περίμεναν τίποτε από μας. Εμείς όμως αντλούμε από το παράδειγμά τους δύναμη και θάρρος. Σε καιρούς απελπισίας και ανασφάλειας χρειαζόμαστε πρότυπα αγωνιστικότητας και αποτελεσματικότητας.
Βλέπουμε, κρίνουμε, συγκρίνουμε το τότε με το σήμερα και καταλαβαίνουμε πόσο πιο δύσκολα ήταν τότε τα πράγματα. Η υποδούλωση στον οθωμανικό ζυγό συνεπαγόταν έλλειψη εθνικής, πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας, προσωπική και οικογενειακή ατίμωση, φτώχεια και εκμετάλλευση. Κι όμως, το απόλυτο αυτό σκοτάδι αποφάσισαν οι πρόγονοί μας να το διαλύσουν. Κι όταν μιλάμε για προγόνους δεν εννοούμε κάποιους αρχαίους. Έξι-εφτά γενιές πίσω μας είναι, οι παππούδες των προπαππούδων μας. Αυτοί λοιπόν οι πρόγονοί μας λάβανε την απόφαση ή να λευτερωθούνε ή να πεθάνουνε. Μεσοβέζικες λύσεις δεν υπήρχαν. Οργανώθηκαν στη Φιλική Εταιρεία, ορκίστηκαν στο Ευαγγέλιο και ξεκίνησαν στις 25 Μαρτίου του 1821 να πολεμούν με αυταπάρνηση τον κατακτητή. Πολέμησαν τους Τούρκους στην Αλαμάνα, στη Γραβιά, στα Δερβενάκια, στην Τριπολιτσά, … και νίκησαν.
Δεν ολοκλήρωσαν όμως τον θρίαμβο γιατί και τότε επέτρεψαν στους ξένους να αναμειχθούν. Και κείνοι έπαιξαν το δικό τους παιχνίδι διαιρώντας τους Έλληνες με τον τρόπο τους και τα χρήματά τους. Και στο τέλος εμφανίστηκαν ως ελευθερωτές διώχνοντας τον Ιμπραήμ στη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Δεν έλειψαν βέβαια και οι αγνοί ευρωπαίοι φιλέλληνες, όπως ο λόρδος Βύρων, αλλά η πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων δεν ευνοούσε την απόλυτη ανεξαρτησία μας.
Γι’ αυτά όμως δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κανέναν από τους αγωνιστές. Αυτοί ήταν αγνοί άνθρωποι, τίμιοι και με συνείδηση της αποστολής τους. Δεν ήταν υπεράνθρωποι, ήταν απλά …ήρωες. Άνθρωποι σαν τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Ανδρούτσο, τον Διάκο, τη Μπουμπουλίνα, τον Μπότσαρη… αγωνίστηκαν και κατάφεραν να διώξουν τον κατακτητή. Η πολιτική όμως, οργάνωση της χώρας δεν έγινε δυστυχώς από Έλληνες. Και αυτό είναι μια μόνιμη πηγή κακοδαιμονίας για την Ελλάδα μέχρι τις μέρες μας.
Εμείς σήμερα, πέρα από την οφειλόμενη απόδοση τιμής στους αγωνιστές του 1821, πρέπει να αντλήσουμε από το παράδειγμά τους θάρρος και αισιοδοξία για λύση του σημερινού εθνικού μας προβλήματος με αξιοπρέπεια. Για να ξαναγίνει η Ελλάδα μας περήφανη χώρα, αντάξια των προγόνων μας και στοργική μάνα για όλα τα παιδιά της. Αυτή η Ελλάδα πρέπει να ζήσει και θα ζήσει.

 

Αφήστε μια απάντηση