Σήμερα λοιπόν στην τάξη μας είπαμε τι καταφέραμε αυτή τη χρονιά…
και τι στόχους βάλαμε για τη νέα χρονιά…
Στην τάξη μας σήμερα φτιάξαμε το Δέντρο των Ευχών Αγάπης και Συνεργασίας, μια δράση που μας βοήθησε να εκφράσουμε σκέψεις, συναισθήματα και αξίες που θέλουμε να μας συνοδεύουν όλη τη χρονιά.
Κάθε μαθητής και μαθήτρια έγραψε μια ευχή για την τάξη μας—μια ευχή για φιλία, καλοσύνη, αλληλεγγύη και σεβασμό—και την κρέμασε στο δέντρο μας. Έτσι, όλοι μαζί χτίσαμε ένα πολύχρωμο σύμβολο ενότητας και θετικής διάθεσης.
Το δέντρο μας θα παραμείνει στην αίθουσα για να μας θυμίζει ότι όταν συνεργαζόμαστε και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον χαράς και δημιουργικότητας.
Το γιορτινό κλίμα γέμισε την τάξη μας με λάμψη, μουσική και παιδικές φωνές! Με πολλή χαρά, ενθουσιασμό και συνεργασία τα παιδιά στόλισαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο μας, διαλέγοντας στολίδια, τοποθετώντας φωτάκια και δίνοντας τη δική τους πινελιά στη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.
Οι μαθητές της τάξης μας στα πλαίσια των εργαστηρίων δεξιοτήτων με θέμα : « Φυσικός πολύ – οδηγός του τόπου μας» και της Μελέτης Περιβάλλοντος εργάστηκαν ομαδικά για να να εντοπίσουν τον τόπο τους και να κατανοήσουν ότι ο τόπος τους αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πλαισίου.
Με τη βοήθεια των χαρτών που παρατηρήσαμε κατανοήσαμε ότι είμαστε μέρος ενός πλανήτη, μιας ηπείρου, μιας χώρας, μιας περιφέρειας, μιας πόλης.
Στην συνέχεια διαβάζοντας διάφορους χάρτες ανακαλύψαμε ότι η πόλη που ζούμε είναι μέρος ενός ευρύτερου γεωγραφικού συνόλου , πράγμα που προσπαθήσαμε να το καταγράψουμε.
Στη συνέχεια οι μαθητές και οι μαθήτριες εργάστηκαμε και συμπλήρωσαμε την ταυτότητα του τόπου στον οποίο ζουμε. Εντάξαμε την πόλη μας σε νομό, σε γεωγραφικό διαμέρισμα, σε χώρα, σε ήπειρο και σε πλανήτη…
Για να ξέρουμε πού ακριβώς βρισκόμαστε δηλαδή!
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1992, ανακήρυξε την 3η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, παρέχοντας την ευκαιρία κατανόησης σε θέματα αναπηρίας και ευαισθητοποίησης για τα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία. Είναι μια μέρα που μας υπενθυμίζει την υποχρέωση διασφάλισης της ισότιμης πρόσβασης όλων των μαθητών στην εκπαίδευση, βασιζόμενοι στις αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης και της συμπερίληψης. Η έννοια της ενταξιακής εκπαίδευσης και της συμπερίληψης, αναφέρεται στη φιλοσοφία της αποδοχής και στην παροχή ενός πλαισίου, μέσα στο οποίο όλα τα παιδιά χωρίς διακρίσεις, μπορούν να εκτιμηθούν ισότιμα και να αντιμετωπίζονται με σεβασμό.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία οι μαθητές της τάξης μας στα πλαίσια των εργαστηρίων δεξιοτήτων με θέμα: ” «Έχω κι εγώ δικαιώματα, είμαι παιδί», ενημερώθηκαν από την δασκάλα κ. Έφη Σουπλιώτη για τις διάφορες μορφές αναπηρίας με διαδραστικό τρόπο, ανοίγοντας έναν διάλογο για τα δικαιώματα των μαθητών/τριών με αναπηρία για ισότιμη πρόσβαση σε όλες τις δραστηριότητες της εκπαίδευσης και της ανθρώπινης ζωής γενικά. Μέσα από τη συζητήση και την προβολή βίντεο, τα παιδιά κατανόησαν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν άτομα με αναπηρία και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινή τους ζωή.
Επίσης τα παιδιά συμμετειχαν σε βιωματικές δραστηριότητες για να αντιληφθούν τι σημαίνει να είσαι άτομο με αναπηρία.
Τα παιδιά έδειξαν μεγάλη χαρά και συμμετοχή, αποδεικνύοντας πως όταν το σχολείο είναι ανοιχτό για όλους, γινόμαστε μια όμορφη και ενωμένη ομάδα.
Τη Δευτέρα 1/12/2025 επισκεφτήκαμε το Θεσσαλικό Θέατρο στην Παιδική – Εφηβική σκηνή του για να παρακολουθήσουμε την παράσταση Πριγκίπισσα Καράμπου σε κείμενο και σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Νικόλαου Μπαλαμώτη.
Τα παιδιά παρασύρθηκαν σε έναν μαγικό κόσμο με χρώματα, μουσική και ζωντανή δράση, συμμετέχοντας ενεργά στην ιστορία και απολαμβάνοντας τη μοναδική θεατρική εμπειρία. Η παράσταση πρόσφερε χαρά, φαντασία και δημιουργικά ερεθίσματα, αφήνοντας στους μαθητές όμορφες εικόνες και ενθουσιασμό για το θέατρο.
Λιγα λόγια για το έργο:
Το έργο είναι γραμμένο ειδικά για το Θεσσαλικό Θέατρο, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυσή του και γίνεται φόρος τιμής στη μαγεία του θεάτρου που μπορεί πάντα να ενώνει παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Η ιστορία εξελίσσεται το 1817 στην αγγλική ύπαιθρο και είναι η αληθινή περιπέτεια μιας νεαρής γυναίκας η οποία εμφανίστηκε ξαφνικά σ’ ένα χωράφι, φορώντας αλλόκοτα ρούχα και μιλώντας μια ακατανόητη γλώσσα. Η παράσταση είναι πλούσια σε στοιχεία ιστορικά, ρομαντικά αλλά και κωμικά. Είναι ένα αφήγημα βαθιά διαχρονικό, που συνομιλεί με τις αναζητήσεις του σήμερα.
