ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Η «ΕΝΩΣΗ» ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ

Κάτω από: Θεολογία (Ορθόδοξη) καί ΖωήΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ στις 6:50 μμ στο Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου, 2008

         Στήν αρχιερατική προσευχή τού Κ.Η.Ι. Χριστού (Ιωάν ΙΖ? κεφ.) δέν γίνεται λόγος γιά μία εξωτερική ενότητα, πού είναι αποτέλεσμα εξωτερικών προσπαθειών καί γνωρισμάτων καί πού είναι προσδοκία τού μέλλοντος, αλλά γιά ενότητα στό Σώμα τού Χριστού, πού δόθηκε τήν ημέρα τής Πεντηκοστής καί είναι παρούσα πραγματικότης. Όταν οι άνθρωποι βιώνουν τήν δόξαν τής Αγίας Τριάδος στήν ανθρώπινη φύσι τού Χριστού, όταν είναι συνδεδεμένοι μέ τόν Χριστό, τότε είναι καί μεταξύ τους ενωμένοι. Αυτήν τήν ενότητα εβίωσαν οι Άγιοι Πατέρες καί μέ τήν Χάρι τού Τριαδικού Θεού απέκτησαν κοινή ζωή καί έχουν κοινή διδασκαλία. Οι Άγιοι ως έχοντες θεωρίαν Θεού θεολογούσαν, μιλούσαν αυθεντικά, ως φορείς τής παραδόσεως. Μπορούμε νά πούμε ότι η εμπειρία τής Εκκλησίας διατυπώνεται σέ κάθε χρονική περίοδο από τούς αγίους (μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης).
         Ο λόγος γιά τήν ένωσι τών «Εκκλησιών» είναι θεολογικά αδόκιμος, αφού η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, δέν έχει ποτέ σχισθή (εκτός Εκκλησίας είναι ο παπισμός καί ο προτεσταντισμός). Μόνον οι άνθρωποι έχουν αποσχισθή από τήν Εκκλησία, πού είναι η Αλήθεια.
         Οι Βάσεις γιά τήν ενότητα Ορθοδοξίας καί άλλων ομολογιώνΟ μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης μάς δίνει τά γνωρίσματα τής πραγματικής Εκκλησίας. Έργο τής Εκκλησίας είναι νά θεραπεύει τόν άνθρωπο από τά πάθη καί τήν αμαρτία, αλλά καί νά τόν προετοιμάσει νά συναντήση τόν Χριστόν ως φώς. Η κάθαρση, ο φωτισμός καί η θέωση είναι τά τρία στάδια καί η μέθοδος τής θεραπείας. Η Ορθοδοξία δέχεται τήν χάρη τού Θεού ως άκτιστες ενέργειες πού γνωρίζει καί ενούται ο πιστός. Η ουσία τού Θεού είναι απρόσιτη (αμέθεκτη).
         Η Δύση αντίθετα ταυτίζει τήν ουσία μέ τίς ενέργειες τού Θεού. Ο Θεός είναι καθαρό πνεύμα, πού ταυτίζεται μέ τήν ουσία Του καί ως εκ τούτου είναι αδύνατο νά ενωθεί μέ τόν άνθρωπο. Η χάρη τού Θεού είναι κτιστή. Δέν μπορεί νά κάνει τόν άνθρωπο «Θείας φύσεως κοινωνόν (Β? Πέτρου 1,4).
         Η σωτηρία τών ανθρώπων γιά τούς Δυτικούς είναι μιά ηθική τελείωση καί όχι μιά οντολογική μεταστοιχείωση, μιά θέωση. Η διαφορετική μέθοδος σωτηρίας είναι τό μέγα χάσμα πού μάς χωρίζει από τήν Δύση. Απ?αυτή τήν διαφορετική αντίληψη εκπηγάζουν όλες οι άλλες διαφορές, όπως τό «Πρωτείο» τού Πάπα, τό αλάθητο, ο ορισμός τής Εκκλησίας, τό μυστήριο τής Θείας Ευχαριστίας, η Ιερωσύνη κ.λπ.
         Στήν Δύση παρατηρείται στίς ημέρες μας ένας ραγδαίος θρησκευτικός αποχρωματισμός. Οι διάφορες ομολογίες διακατέχονται από τήν αγωνία νά μήν υστερήσουν σέ εκσυγχρονισμό, σέ ανταπόκριση στά επίκαιρα προβλήματα καί σέ λήψη θέσεως στίς ιστορικές προκλήσεις τού αιώνα. Όλο καί περισσότερο οι διάφορες χριστιανικές κοινότητες προσαρμόζονται στό κοσμικό πνεύμα. Εξομολόγησις καί νηστεία έχουν ατονήσει ή καί καταργηθεί, οι μοναχοί εκκοσμικεύθησαν, στά ηθικά θέματα παρατηρείται απαράδεκτη ανοχή καί ελευθερία. Η πτώση στό δόγμα έφερε καί αλλοίωση τού ήθους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ήθος ασκητικό. Ένωσις δέν σημαίνει παραμερισμό τής αληθείας ή τού ορθοδόξου τρόπου ζωής, αλλά επαναφορά τών πλανεμένων προβάτων στή μία μάνδρα τού Χριστού.
         Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει πώς ο άνθρωπος τής αμαρτίας μόνον διαιρέσεις καί σχίσματα δημιουργεί, γι?αυτό ζητάει από τούς χριστιανούς νά διατηρούν τήν ενότητα, πού είναι έργο τού Αγίου Πνεύματος. Η Εκκλησία αποτελεί τό Σώμα τού Χριστού, λατρεύει έναν Κύριο, έχει μία διδασκαλία, ένα Βάπτισμα, έναν Πατέρα (Εφες. 4,3-6). Οι Χριστιανοί ζούν σέ μιά αδελφική κοινότητα ενωμένοι μέ τόν Χριστό, αλλά καί μεταξύ τους. «Πανταχού τό έν καί τό είς τέθεικεν εις συμφωνίαν συνάπτων τήν Εκκλησίαν» (Θεοδώρητος). Η ενότητα είναι καρπός τού Αγίου Πνεύματος. Η προσπάθεια νά ενωθούν οι Χριστιανοί Ανατολής καί Δύσεως είναι τοιαύτης ποιότητος καρπός?
         Γι?αυτό κατά τους Αγίους Πατέρας τό κοινό Πασχάλιο καί τό κοινό Ποτήριο, δέν μπορεί νά γίνει αντικείμενο οικουμενιστικής διπλωματίας. Η Θ. Ευχαριστία είναι τό κέντρο τής ορθοδόξου χριστιανικής λατρείας καί η κυριότερη πηγή αγιασμού τών πιστών. Συγχρόνως είναι η τρανότερη εξωτερική ορατή έκφραση τής ενότητος τής Εκκλησίας. Συμμετέχοντας στή Θ. Ευχαριστία, ενωνόμαστε μέ τόν Χριστόν καί μεταξύ μας. Ευχαριστία, Εκκλησία και Ορθοδοξία ταυτίζονται. Φιλοφρονήσεις, αλληλογνωριμίες, ασπασμοί, συμπροσευχές παρά τούς Αγίους Κανόνας, ανταλλαγή δώρων, δέν πραγματώνουν τήν οντολογική ένωση τών μελών «εν τώ συνδέσμω τής αγάπης» πού είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Η ένωση δέν είναι συναισθηματικό κατασκεύασμα, αλλά καρπός τού Αγίου Πνεύματος, πού οδηγεί τούς ανθρώπους στήν αλήθεια. Η πλήρης ενότητα τής πίστεως καταλήγει στό κοινό Πασχάλιο καί κοινό Ποτήριο. Πολυφωνίες προτεσταντικές, αμφισβήτηση διδασκαλιών τής Εκκλησίας, Πρωτείο καί αλάθητο Πάπα είναι απαράδεκτα γιά τήν Ορθόδοξη Εκκλησία. Είναι διδασκαλίες αιρετικές καί πλανεμένες.
         Δυστυχώς η ένωση τής Ορθοδόξου Εκκλησίας καί παπισμό έγινε. Συμφωνήθηκε από τόν Πάπα Παύλο ΣΤ? καί τόν Αθηναγόρα, μέ τήν «Κοινή Δήλωση» τους στίς 7.12.1965! (Αθαν. Κ. Σακαρέλλος, 2007). Έκτοτε η ένωση αυτή, υλοποιείται καί αποκαλύπτεται σταδιακά, όπως οι εμπνευστές της προκαθόρισαν τίς εξελίξεις της. Ο μόνος τρόπος γιά νά ανατραπούν οι δυσάρεστες αυτές εξελίξεις είναι ο ίδιος τρόπος πού ανέτρεψε στό παρελθόν τίς προηγούμενες απόπειρες ενώσεως μέ τόν παπισμό, όπως τό 1215, τό 1274, καί τό 1439. Τότε οι απόπειρες αυτές ενώσεως δέν άντεξαν στήν αντίδραση τών ορθοδόξων. Άν τό μέτωπο λειτουργήσει πάλι, κατά τά πρότυπά του πού όρισαν οι Αγιοι Πατέρες, τότε η γενομένη τό 1965 καί υλοποιούμενη μέχρι σήμερα ένωση Λατίνων καί Λατινοφρόνων θά ματαιωθεί. Η υλοποίησις τής ενώσεως αποκαλύπτεται σταδιακά, γιατί υπάρχουν ακόμα μερικά εμπόδια.


Δεν υπάρχουν σχόλια »

Χωρίς σχόλια ακόμα.

RSS κανάλι για τα σχόλια του άρθρου.

Αφήστε μια απάντηση

© 2024 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση