ενα μικρο στεκι

Υλικά :

  • Ένα μεγάλο σεντόνι .
  • Τα αγαπημένα σας μαξιλάρια .
  • Φωτάκια .
  • Ένα κουτί αποθήκευσης .
  • Αρκουδάκια .
  • Βιβλία .
  • Οι αγαπημένες σας ασχολίες , π.χ. ένας κύβος του Ρόυμπικ , ένα περιοδικό με δραστηριότητες κ.λπ.
  • Μία μικρή κουβέρτα .
  • Λαστιχάκια (κοκαλάκια) .
  • Τάμπλετ ή υπολογιστή .
  • Ένα μπουκάλι νερό .
  • Σνακς .
  • Δύο καρέκλες .

(τα περισσότερα από τα παραπάνω υλικά δεν είναι απαραίτητα)

Εκτέλεση :

Τοποθετήστε το σεντόνι πάνω στις δύο καρέκλες , φροντίστε να μην φαίνεστε , τα υπόλοιπα μπορείτε να τα βάλετε όπου εσείς θέλετε !

Τips : 

Αν έχετε μεγάλο παράθυρο μπορείτε να το στήσετε εκεί , εκτός αν θέλετε να το στήσετε στο μπαλκόνι σας !

και για να μην παρεξειγηθω αυτο ηταν μια απο τις ιδεες τις ελενης βλατακη

ποιήματα ♫

«Γλυκό καλοκαιράκι»

(Γωγώ Αγγελοπούλου, Παιδαγωγικό περιοδικό Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού, τεύχος 22)

Καλοκαίρι μου γλυκό

είσαι τόσο μαγικό!

Ελάτε κλείσαν τα σχολεία

πάμε παιδιά στην παραλία.

Μάσκα, τσουγκράνα, κουβαδάκι

πετσέτα και λευκό μπλουζάκι.

Και όπως είπε η κυρία

με μέτρο η ηλιοθεραπεία!

 

«Καλοκαίρι μου μυρίζει»

(Μαρίζα Κωχ, Τα χρωματιστά τραγούδια)

Καλοκαίρι μου μυρίζει

κι η μαμά μου τηγανίζει,

ύστερα από το μπανάκι,

πατατούλες και ψαράκι.

Τα τζιτζίκια τραγουδούν

και παρέα μας κρατούν.

Ήλιος, ζέστη, μεσημέρι

λίγη δροσούλα ποιος θα φέρει;

Νάτος ήρθε ο μπαμπάς!

-Πατερούλη τί κρατάς;

-Καρπουζάκι και πεπόνι,

άλλη ζέστη δεν σηκώνει!

«Γλυκό καλοκαιράκι»

(Γωγώ Αγγελοπούλου, Παιδαγωγικό περιοδικό Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού, τεύχος 22)

Καλοκαίρι μου γλυκό

είσαι τόσο μαγικό!

Ελάτε κλείσαν τα σχολεία

πάμε παιδιά στην παραλία.

Μάσκα, τσουγκράνα, κουβαδάκι

πετσέτα και λευκό μπλουζάκι.

Και όπως είπε η κυρία

με μέτρο η ηλιοθεραπεία!

 

«Καλοκαίρι μου μυρίζει»

(Μαρίζα Κωχ, Τα χρωματιστά τραγούδια)

Καλοκαίρι μου μυρίζει

κι η μαμά μου τηγανίζει,

ύστερα από το μπανάκι,

πατατούλες και ψαράκι.

Τα τζιτζίκια τραγουδούν

και παρέα μας κρατούν.

Ήλιος, ζέστη, μεσημέρι

λίγη δροσούλα ποιος θα φέρει;

Νάτος ήρθε ο μπαμπάς!

-Πατερούλη τί κρατάς;

-Καρπουζάκι και πεπόνι,

άλλη ζέστη δεν σηκώνει!

Τα τζιτζίκια τραγουδούν

και παρέα μας κρατούν.

Ήλιος, ζέστη, μεσημέρι

λίγη δροσούλα ποιος θα φέρει;

«Ακρογιαλιά»

(Τραγουδοπαιχνίδια για φίλους μουσικόφιλους, Ν.Θεοδωρίδης)

Τώρα στην ακρογιαλιά

φοράω τα νέα μου γυαλιά,

έχω και ψάθινο καπέλο

έγινα σωστό μοντέλο!

Βατραχοπέδιλα φορώ

μα να τρέξω δεν μπορώ,

με την όπισθεν πηγαίνω

κι απ’την θάλασσα δεν βγαίνω!

 

«Χόκυ Πόκυ»

(Τραγουδοπαιχνίδια για φίλους μουσικόφιλους, Ν.Θεοδωρίδης)

Σήμερα στην παραλία

χορό θα στήσουμε κι όχι αστεία!

Μικροί μεγάλοι μια παρέα

θα περάσουμε όλοι μας ωραία!

Τις μάσκες βγάλτε κι ελάτε όλοι,

σχεδόν μοιράστηκαν οι ρόλοι.

Από ‘δω η μπάντα κι οι χορευτές

και οι κινήσεις μας θα είναι αυτές!

Ψηλά τα χέρια και το κεφάλι,

αυτός ο χορός μου φέρνει ζάλη!

Το πόδι σηκώνω, το χέρι απλώνω

αυτές τις φιγούρες έμαθα μόνο.

 

«Ο παγωτατζής»

(Σοφία Παπάζογλου, Η επιστροφή του τεμπέλη δράκου, Γ.Χατζηπιέρης)

Ελάτε φίλοι! Ελάτε όλοι!

Τα παγωτά ήρθαν στην πόλη!

Πάρτε παιδάκια! Μικροί, μεγάλοι!

Εδώ η γρανίτα πορτοκάλι!

Αγαπώ το καλοκαίρι,

που τα παγωτά θα φέρει.

Κρέμα, βανίλια και μπισκότο,

που σαν το δαγκώνεις κάνει κρότο!

 

«Τα καβουράκια»

(Ο τεμπέλης δράκος και άλλες ιστορίες, Γ.Χατζηπιέρης)

Ανεβαίνω στα βραχάκια

ψάχνοντας για καβουράκια.

Βρήκα όμως πεταλίδες,

πόσο τυχερή είμαι, είδες!

Ξάφνου μέσα απ’την τρυπίτσα

φάνηκε μια καβουρίτσα!

Τις δαγκάνες της σηκώνει…

μανούλα μου, μήπως δαγκώνει;

Μα περνάει από το πλάι

μάλλον βγήκε για να φάει.

Την κοιτάζω μαγεμένη

μες το κύμα κατεβαίνει.

Κι ύστερα ολόκληρη σειρά

τα καβουράκια τα μικρά,

μπαίνουν κι εκείνα στο νερό

μαζί τους να πάω δεν μπορώ.

Πάνω στο βράχο περιμένω

και στην θάλασσα δεν μπαίνω.

Από πάνω τα κοιτώ

καθώς ψάχνουν φαγητό.

 

«Το ονειρόπλοιο»

(Τατιάνα Μανωλίδου, Το ονειρόπλοιο των παιδιών)

Το πλοίο φεύγει -Γεια χαρά!

Βίρα τις άγκυρες κι έχε γειά!

Το ταξίδι τώρα ξεκινά

για άλλα μέρη μακρινά!

Τα δελφίνια κολυμπούν

σχεδόν το πλοίο ακουμπούν.

Ο αέρας φυσάει τα πανιά

κι οι ναύτες δένουν τα σχοινιά.

Ένα πλοίο γεμάτο παιδιά,

που έχουν αγάπη στην καρδιά.

Έχουν και όνειρα πολλά, κι ελπίδες

τέτοιο καράβι ποτέ δεν είδες.

 

«Με μια βαρκούλα χάρτινη»

(Ε.Δερέμπεη, Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω, Τατιάνα Ζωγράφου)

Βαρκούλα χάρτινη κρατώ

με πανί χρωματιστό,

απαλά τη ακουμπάω

πάνω στο κύμα και γελάω.

Φύσα αεράκι τη βαρκούλα,

κι ας είναι τόσο δα μικρούλα.

Μ΄όνειρα είναι φορτωμένη

κι άλλο πια δεν περιμένει.

 

«Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω»

(Β.Γερμανός, Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω, Τατιάνα Ζωγράφου)

Είμαι παιδάκι χαρωπό,

τραγούδι λέω, τα χέρια χτυπώ!

Παίζω, χορεύω και γελάω,

αχ! πόσο τέλεια περνάω!

Καθόλου δεν βιάζομαι να μεγαλώσω,

να τρέχω, να παίζω μ΄αρέσει τόσο!

Τη νύχτα να μετρώ τ΄ αστέρια,

φτερά να κάνω τα δυο μου χέρια.

 

«Ζεστό μπισκότο»

(Τραγουδάκια γάλακτος, Χαλκουτσάκη Μέλπω)

Ζεστό μπισκότο η καρδιά μας,

οι αναμνήσεις, τα όνειρά μας,

που τα ζυμώσαμε παρέα,

σε μια χρονιά τόσο ωραία!

Τώρα που κλείνει το σχολείο,

ήρθε η ώρα να πούμε αντίο…

μα ό,τι ζήσαμε μαζί

μες στην καρδιά μας για πάντα θα ζει.

Bessie Colemen

Bessie Colemen
Η Bessie Coleman γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1892 στην Ατλάντα. Ήταν το δέκατο παιδί σε μια αγροτική οικογένεια με συνολικά δεκατρία παιδιά. Η αγάπη της για το σχολείο ήταν τέτοια που παρόλο που έπρεπε να περπατήσει επτά χιλιόμετρα κάθε μέρα, δεν έχανε μάθημα. Αργότερα η οικογένειά της μετακόμισε στο Τέξας. Συνέχισε της σπουδές της στο πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα, όμως δεν μπόρεσε να τις ολοκληρώσει γιατί της τελείωσαν τα χρήματα.

(wikipedia)
Όταν η οικογένειά της μετακόμισε στο Σικάγο, έπιασε δουλειά ως μανικιουρίστα. Εκεί γνώρισε πολλούς πιλότους οι οποίοι της περιέγραφαν ιστορίες από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Bessie μαγεύτηκε από τις περιγραφές τους και αποφάσισε να γίνει πιλότος.
Όμως δεν ήταν εύκολο. Ήταν μαύρη και γυναίκα. Κανένα πανεπιστήμιο δεν την δέχθηκε και έτσι αναγκάστηκε, στις 20 Νοεμβρίου 1920, να μετακομίσει στη Γαλλία προκειμένου να πάρει άδεια πιλότου από τη σχολή Caudron Brother School of Aviation. Και μέσα σε μόλις επτά μήνες.
Η Bessie Coleman έγινε η πρώτη αμερικανίδα αφρικανικής καταγωγής, αλλά και η πρώτη ιθαγενής αμερικανίδα που έγινε πιλότος.

(wikipedia)

Αμέσως μετά επέστρεψε στις ΗΠΑ, αλλά δεν έβρισκε δουλειά. Η μόνη διαθέσιμη απασχόληση ως πιλότος ήταν στον απαιτητικό τομέα των αεροπορικών επιδείξεων, όπου διαπίστωσε την ανεπάρκειά της. Μετέβη ξανά στην Ευρώπη τον Φεβρουάριο του 1922 για προχωρημένα μαθήματα στην Γαλλία και την Γερμανία.
Επέστρεψε στο Σικάγο και στις 3 Σεπτεμβρίου 1922 και έλαβε μέρος σε αεροπορική επίδειξη βετεράνων, όπου έκλεψε τις εντυπώσεις.
Όνειρό της ήταν να ανοίξει μια σχολή για αφροαμερικανούς αεροπόρους, μόλις συγκέντρωνε το αναγκαίο χρηματικό ποσό. Δεν τα κατάφερε, καθώς στις 30 Απριλίου 1926 σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στο Τζάκσονσβιλ της Φλώριδας.
Πετούσε με πιλότο τον μηχανικό και ατζέντη της, τον 24χρονο Γουίλιαμ Γουίλς, και έβλεπε τον χώρο προκειμένου να επιχειρήσει άλμα με αλεξίπτωτο την επομένη ημέρα. Ξαφνικά το αεροπλάνο τύπου Curtiss JN-4 έκανε βουτιά και η Κόλμαν βρέθηκε στο κενό από ύψος 610 μέτρων. Κατέπεσε στο έδαφος και πέθανε ακαριαία. Την ίδια τύχη είχε και ο Γουίλς που δεν μπόρεσε να ανακτήσει τον έλεγχο του αεροπλάνου, το οποίο συνετρίβη.

Πεταλούδες

Εργασία που έκανα μόνη μου, στην Γ’ τάξη.

Αφορά πως μια κάμπια γίνεται πεταλούδα.

Επίσης γράφει πόσες μέρες διαρκεί ο κύκλος ζωής μιας πεταλούδας.



Λήψη αρχείου