Πάνος Βασιλόπουλος

ζητήματα γύρω από τη Χημεία της Β Λυκείου (όλοι μαζί!)

Μπράβο σε όλους αυτούς του σκουλ τζι αρ, που είχαν την ιδέα και το σθένος να υλοποιήσουν την ιδέα των μπλογκ.
Μακάρι η προσπάθεια μέσα από τα ?σχολικά? μπλογκ να εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο εργαλείο ενημέρωσης, εκπαίδευσης και προβληματισμού στο παρηκμασμένο εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Καλή ιδέα για να πάει μπροστά!
Επειδή τα μπλογκ όμως χαρακτηρίζονται από Ακράτεια γενικά πέρα από την ιδέα χρειάζεται και προσπάθεια και ανοχή!

Θυμάμαι μέχρι το ’73 στις σχολικές γιορτές της 28ης Οχτώβρη εμάς να γελάμε και να απορούμε βλέποντας κάποιους μεσήλικες καθηγητές μας δακρυσμένους, τριάντα χρόνια μετά την Κατοχή.
Μετά πήγα στο Πολυτεχνείο κι άρχισα κάθε χρόνο να το γιορτάζω.
Τώρα, 34 χρόνια μετά, παρακολουθώ δακρυσμένος κάθε χρονιά τις γιορτές για το Πολυτεχνείο, ενώ οι μαθητές μου γελάνε κι απορούν.
Ο χρόνος παχαίνει τους ανθρώπους, αδυνατίζει τις μνήμες και στοιχειώνει την ιστορία.
Του χρόνου την γιορτή πρέπει να αφήσουμε να τη φτιάξουν τα παιδιά.

μπορεί να έχω περισσότερο κέφι ή να έχω μείνει με καθόλου.
Ακόμα και η φωτογραφία δεν λέι τίποτα καινούργιο αλλά τι να κάνω για να δείξω ότι υπάρχω ακόμα;

1 Ιουν 2007

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

μικρά μόρια Η2Ο με ΝαCl και άλλα στοιχεία πλαισιώνουν την οργανική ύλη που βλέπεις ή δεν βλέπεις.
Είναι ανάγκη να τα ξέρεις αυτά για να νοιώθεις όμορφα;

…πεθύμησα να δω τι είχα κάνει.
Να αρχίσω ξανά ή να συνεχίσω είναι το πρώτο θέμα και το δεύτερο για πιο λόγο γίνονται όλα αυτά.
Έτσι λοιπόν επειδή δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος που συμβαίνουν τα πράγματα,Παρασκευή μεσημέρι , συνεχίζω.
Αμέτρητα σήματα 0 ή 1 μεταφράζονται σε λέξεις, αριθμούς, εικόνες και ανάμεσά τους και τα δικά μου.
Αποχαύνωση, αυταρέσκεια, ματαιοδοξία, περιέργεια, τι άλλο;
Το παράδειγμα για την τυχαιότητα της ζωής δηλαδή, αν ανακατέψεις δυο τσουβάλια γράμματα , τα ρίξεις κάτω και γραφτεί η Ιλιάδα είναι το ίδιο πιθανό με το ότι τα χημικά μόρια συνθέτουν τυχαία τη ζωή σε πείσμα των θεοσεβουμένων, ξαναβρίσκει μέσα μου απάντηση.
Τόσα κλικ κλικ από μηχανές, ανθρώπους ,φλυτζάνια που πέσαν τυχαία στο πληκτρολόγιο ή σκόνες που κατακάθισαν στο σκάνερ σκπορπούν τα δικά τους δεδομένα στο καινούργιο αυτό σύμπαν.
Όλα έχουν την θέση τους είτε το θέλω είτε όχι , ανάμεσα στα επίτηδες πράγματα, την ίδια σημασία έχουν και τα τυχαία.
Χαίρομαι που το ζω και το γνωρίζω αλλά αναρωτιέμαι μηπως ο ανθρωπάκος που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα στη ζούγκλα του Αμαζονίου ή στο ερημονήσι του Ειρηνικού χαμογελάει πιο έντονα ζώντας με τους ήχους και τα ένστικτά του.Με τον πόθο να ανακαλύψει και να υποτάξει την φωτιά σίγουρα θα προσφέρει κάτι πιο σημαντικό από τα κλικ κλικ κλικ κλικ…
ακόμα κι αν είναι πολυδισεκκατομυριοστός στη σειρά χωρίς να το ξέρει.
Μου αρκεί που τον φαντάζομαι και με κάνει χαρούμενο.

…περιμένοντας την ωριμότητα και την προσοχή του κόσμου

…σαν φτωχό παπαγαλάκι, η καρδερίνα του κήπου μου ελεύθερη τρώει σπόρους και χωρίς να ποζάρει, αφτιασίδωτη , φωτογραφίζεται πάντα όμορφη.
Πως τα καταφέρνουν μερικοί κι ας μην είναι άνθρωποι…