Πάνος Βασιλόπουλος

Δύο αναζητήσεις στο Google παράγουν διοξείδιο του άνθρακα ίσο με την ποσότητα που απελευθερώνει το βράσιμο μιας κατσαρόλας(…;;), σύμφωνα με επιστήμονα του πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Ο αμερικανός φυσικός Άλεξ Βίσνερ πραγματοποίησε έρευνα σχετικά με την περιβαλλοντική επίπτωση του «googling», της αναζήτησης πληροφοριών στο Ίντερνετ χρησιμοποιώντας τη μηχανή της Google.

Σε δήλωση της, η εταιρεία ανέφερε ότι λαμβάνει σοβαρά υπόψη το θέμα, προσθέτοντας ότι «η ενέργεια που απαιτείται για μια αναζήτηση στο Google είναι ελάχιστη». Πρόσφατη μελέτη στο σύνολο του τεχνολογικού τομέα, υπολογίστηκε ότι η επίπτωση του στο περιβάλλον είναι ίση με αυτή του αεροπορικού κλάδου.

Σύμφωνα με την έρευνα του Βίσνερ, μία τυπική αναζήτηση στο Google παράγει επτά γραμμάρια διοξειδίου του άνθρακα. Κάνοντας ακόμη μία αναζήτηση, η ποσότητα διπλασιάζεται και ισούται με την αντίστοιχη που απελευθερώνεται όταν χρησιμοποιούμε μία κατσαρόλα.

Όπως εξηγεί ο επιστήμονας του Χάρβαρντ, οι εκπομπές αυτές προέρχονται από την ηλεκτρική ενέργεια που απαιτείται για τη λειτουργία του υπολογιστή και από την ενέργεια που δαπανούν τα κέντρα δεδομένων της Google σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, κάθε δευτερόλεπτο χρήσης του Διαδικτύου, ένα άτομο παράγει 0,02 γραμμάρια εκπομπών άνθρακα.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες BBC

(…ή πριν το πρώτο κουδούνισμα του 2009.)

Με τον μαρκαδόρο στο χέρι , ανεβαίνω τις σκάλες, Β Λυκείου Γενικής, καλημερίζω τα παιδιά , τους εύχομαι καλή χρονιά.

Αρχίζω να γράφω στον πίνακα για τον αριθμό οκτανίου και την ιστορία της αμόλυβδης βενζίνης.

Μα σήμερα κύριε, όλες οι μολότωφ γεμίζουν με αμόλυβδη βενζίνη, δεν το ξέρετε; Είναι η πιό φθηνή.Βενζίνη με μόλυβο δεν ξέρουμε, δεν είδαμε, δεν βρήκαμε πουθενά!

Φρικάρω με την αναντιστοιχία  μου και σκέφτομαι.Πως να ξαναμπώ στο μυαλό των 16ρηδων και να τους πείσω ότι πίσω από την ιστορία των καυσίμων κρύβεται το μέλλον τους;Ο καλός βαθμός στο σωστό-λάθος τον Ιούνη περνάει μέσα από τα κλάσματα του πετρέλαιου.Και ο καλός βαθμός είναι το καρότο και το μαστίγιο μαζί, που τους κρατάω μέσα στην τάξη του σύγχρονου Ελληνικού Λυκείου.

Ο καλός βαθμός δεν έχει καμμία σχέση με τις  απόψεις τους για μια κοινωνία που βράζει, για μια παιδεία που βράζει, για ένα μέλλον που αποκαλύπτουν οι μεγάλοι και ανακαλύπτουν οι ίδιοι.

Το σημείο βρασμού λοιπόν ,  δεύτερο κουδούνι , διάλειμα(Διάλυμα) .Το σημείο που πρέπει να αλλάξουν όλα αμέσως και γρήγορα. Από την υγρή στην αέρια κατάσταση της πλήρους ελευθερίας κινήσεων.Αυτοί που μπορούν να γίνουν αέριοι θα γίνουν, αυτοί που θα παραμείνουν άλατα θα κολήσουν στον πάτο της οπισθοδρόμησης.

Μα γιατί βρασμός κι όχι απλή εξάτμιση σε χαμηλότερη , πιό ανώδυνη θερμοκρασία;

Έτσι θάχουμε και το διάλυμα  ολάκερο και τους ατμούς χορτάτους σέ ένα κλειστό δοχείο.Μια κατάσταση ισορροπίας που ανάλογα της συνθήκες θα πηγαίνει μπρος πίσω , υγρό αέριο, αέριο υγρό και τούμπα-λιν.

Οι μικρές αλλαγές  γίνονται για να μην αλλάζει τίποτα.

Ξεσκεπάστε τις κατσαρόλες.

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά 

στην αγορά, στο Λαύριο (ούτε και γώ στο θέατρο της τάξης μου)

είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά.

κι όλο φοβάμαι το αύριο.

Πώς να κρυφτείς απ? τα παιδιά

έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα

και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά

όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα. 

Στο όνειρό μου που τρίζει ξυπνάω, και φοβάμαι ότι το πέναλτυ θα το πιάσει ο τερματοφύλακας χωρίς να ξέρω σε τι θέση παίζω…σε 36 ώρες περίπου ξανανοίγουν τα σχολεία.

(οι στίχοι του Διονύση φυσικά)

το 2009 μπαίνει με όλες εκείνες τις προοπτικές του σύγχρονου κόσμου

που εγγυώνται ειρήνη ευημερία και προκοπή για όλους όσους μπορούν,

για όλους όσους δεν νοιάζονται.

Γύρω μας και παντού από την σφαίρα στον Αλέξη μέχρι το πλιάτσικο των δυστυχισμένων,

από το οικονομικό κραχ μέχρι την Γάζα,

από το λιώσιμο των πάγων μέχρι τις διοξίνες των χοιρινών ,

οι ευχές για υγεία, ευτυχία και καλή χρονιά,

με κάνουν να ντρέπομαι, επειδή  μας βλέπουν, μας ακούν κάποιοι άλλοι.

Αυτοί που αντί να είμαστε στο πλάι τους και να τους βοηθάμε,

παρακολουθούμε δακρυσμένοι τον θανατό τους, την εξολόθρευση του λαού τους,

την πείνα τους και την μιζέρια τους,

στην οθόνη της νέας HD 46 ιντσών,

πίνοντας σκοτς ον δη ροκς .

Χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι σε λίγο θα δακρύζουν βλέποντας εμάς

οι επόμενοι τηλεθεατές του κόσμου μας.

…τέλος πάντων ,χρόνια πολλά και κανονικά(χωρίς σκοτωμούς, κρίσεις,πείνα, αδικία, ασθένεια,ανεργία,πολέμους, τρικυμίες,σεισμούς,διαζύγια,διακοπές ρεύματος,μπλε οθόνες στα ΧΡ,και ότι άλλο ουτοπικό μπορεί να σκεφθεί κανείς για να ευχηθεί, μη τυχόν και τον πουν εκτός κλίματος, χρονιάρες μέρες…)

το σκίτσο από τον Ταμπακέα και το 9 της Ε

μαθήματα ιστορίας, γαλλικών, νοσταλγίας και όποια διδακτική εφαρμογή υπάρχει…

με αγάπη

ΡΕΣΑΛΤΟ:ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

ΟΙ «ΜΠΑΤΣΟΙ»
Του Μίκη Θεοδωράκη

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικώτερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχευτευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.

Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.

Από κει και πέρα παρ? ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.

Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».

Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;

Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.

Γι? αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.

Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ? αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.

Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.

ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ.

Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.
ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

Αθήνα, 17.12.2008

από την Ελευθεροτυπία

….Δεν φοβάστε, κύριε υπουργέ, μήπως ο ιστότοπος που καθιερώσατε ως χώρο διαλόγου των νέων fonimathiton@ypepth.gr διαβαστεί -λόγω και των λατινικών χαρακτήρων- αντί για «Φωνή μαθητών» ως «Φόνοι μαθητών»;

Ο πρώην δάσκαλός σου

Γ. ΠΑΝΟΥΣΗΣ

www.giannispanousis.gr

…ο Αλέξης Κούγιας ξεπερνάει σε τηλεθέαση τον αδικοχαμένο Αλέξη

…η αντίδραση της νεολαίας περνάει δυσκολίες από την επιστημονική αστυνομική αντιμετώπιση, με τους προβοκάτορες και τους αγανακτισμένους πολίτες.

…η παντελής έλειψη ευαισθησίας της πολιτικής ηγεσίας, που λοιδωρεί ή καπηλεύεται, πιστοποιεί και την αναγκαιότητα των κινητοποιήσεων.

…Παρίσι, Μαδρίτη, Μόσχα, Αργεντινή, Βερολίνο,Λονδίνο παντού ο φόβος της παγκόσμιας άρχουσας τάξης , μήπως η νεολαία βρήκε την αφορμή για την επανάστασή της.Η χώρα που γέννησε την δημοκρατία,προσπαθεί να γεννήση ή καλύτερα να ξαναενεργοποιήση , την αμφισβήτηση.

…στις 11 του μήνα ο ΥΠουργός ΕΠ(α)Θ(ε) μας έστειλε εγκύκλιο-μύνημα για την glob-al ημέρα των δικαιωμάτων του παιδιού.Δεν θέλω να το διαβάσω.

Αν υπήρχε τηλεόραση τον καιρό της γαλλικής επανάστασης, πιστεύετε ότι δείχνοντας το κάψιμο της Βαστίλης, ο κόσμος σήμερα θα απολάμβανε τον πολιτισμό του Σαρκοζί ή του Λουδοβίκου του 156ου;Ποιά θα ήταν η θέση των φιλότεχνων απέναντι στη διατήρηση του κάστρου -μνημείου;Υπήρχαν μαγαζιά τριγύρω τότε ή δημιουργήθηκαν αργότερα μαζί με την μικροαστική συνείδηση;Μαθητές υπήρχαν σε διάφορα επαναστατικά μπλοκ ή έπιαναν από μόνοι τους κουμπούρι, πέτρα κι όποιον πάρει ο χάρος;Οι επαναστάτες μαθητές είχαν σχολείο να πάνε για να κάνουν αποχή ή το δημιούργησαν μετά;Το κοινοβούλιο πήρε θέση μετά ή του πήραν τη θέση άλλοι;

Ετεροχρονισμένο τεστ γίνεται, ετεροχρονισμένη ιστορία υπάρχει;

(Μήπως η απάντηση για όλα είναι: σε κάθε διαδηλωτή, μια φορητή τιβί;)

(η Φώτο περιέχει νομίζω χρήσιμο σύνδεσμο.κλικ βρε κλικ…)