η ψηφιακή μας τάξη  

Συνέχισαν να πολεμάνε με ό,τι βρουν μπροστά τους, με πέτρες, με κοντάρια, με τα κεφάλια τους που είχαν κράνη.  Αλλά αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί και αποφάσισαν να σταματήσουν να προσεύχονται στους 12 θεούς μήπως όλα τα πράγματα γίνουν όπως πριν. Το οξυγόνο λιγόστευε και οι θεοί δεν έκαναν τίποτα.

Δεν είχαν τι άλλο να κάνουν και άρχισαν ξανά τις προσευχές. Τότε ακούστηκαν κεραυνοί και άρχισε μια τεράστια  βροχή. Ξαφνικά κατεβήκαν οι θεοί απ’ τον ουρανό. Όλοι είχαν σοκαριστεί και τους ρωτήσαμε γιατί έγινε όλο αυτό,  γιατί εξαφανίστηκαν τα δέντρα, οι ασπίδες, τα όπλα και τα κάστρα.

Τότε μας είπαν όλο αυτό γίνεται για αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο. Αρχίσαμε να γελάμε όλοι, να κοροϊδεύουμε  τους θεούς. Αυτοί θύμωσαν. Άρχισαν να εξαφανίζουν κόσμο. Τρομάξαμε και τρέξαμε πίσω από κάτι πέτρες, αφού ήταν το μόνο που είχε μείνει.

Πέρα από ό,τι λέει ο μύθος και το πώς τελείωσε ο Τρωικός Πόλεμος, ο συγγραφέας της εργασίας παρουσιάζει μια διαφορετική εκδοχή με πολλή φαντασία.

Τότε το σκεφτήκαμε. Πολλοί είπαμε μήπως, άμα τελειώσει αυτός ο πόλεμος, θα γίνουν όλα όπως πριν. Ή άμα γίνει μια θυσία; Οι αρχηγοί έκαναν ένα συμβούλιο. Οι περισσότεροι ήταν κατά της θυσίας, αλλά η θεά Αθηνά τους είχε πει πως μόνο άμα θυσιάσουν την ωραία Ελένη θα γίνουν όλα όπως πριν.

Και αυτό έγινε. Την έδωσαν στους θεούς. Όλα τα κάστρα, τα δέντρα μπήκαν στην θέση τους και από τότε δεν ξαναέγινε πόλεμος.

        Γύρω στα 1800, εικοσιένα χρόνια πριν την εξέγερση των υποδουλωμένων Ελλήνων, στα νερά του Αιγαίου, εμφανίστηκε η πειρατίνα Νίκη, γνωστή και ως “Λέαινα του Αιγαίου”. Πριν  το 1800 η Νίκη υπηρετούσε στον Ρωσικό  στόλο και πήρε μέρος στις μάχες με τους Τούρκους. Διακρίθηκε γιατί ήταν πολύ καλή πολεμίστρια. Ορμούσε πρώτη στη μάχη και τα κατάφερνε πάντα.                 

      Ήρθε όμως σε σύγκρουση με τον κυβερνήτη Μπαϊντένσκι, της φρεγάτας που υπηρετούσε, επειδή την απαξίωνε λόγο του φύλου της, με αποτέλεσμα να τον αποκεφαλίσει και να καρφώσει το κεφάλι του στην τιμονιέρα του πλοίου. Αμέσως την συνέλαβαν και ο Τσάρος Πουτίνσκι διέταξε να θανατωθεί. Στον δρόμο λοιπόν για την Οδησσό, το εμπορικό πλοίο που τη μετέφερε, αιχμαλωτίστηκε από πειρατές.  Ως αιχμάλωτη  αποφάσισε ότι αυτή ήταν η σταδιοδρομία που ήθελε να ακολουθήσει στη ζωή της! Έτσι υπηρέτησε για ένα διάστημα σε έναν από τους γνωστότερους κουρσάρικους στόλους της Μεσογείου.                                                                         

       Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, η πειρατεία στον ελληνικό χώρο ήταν σε έξαρση. Στα νησιά, οι πειρατικές ομάδες με τις εφόδους τους είχαν γίνει το φόβητρο των κατοίκων, καθώς λεηλατούσαν και σκότωναν χωρίς διάκριση. Αυτό δεν άρεσε όμως στην πειρατίνα γιατί αγαπούσε την πατρίδα της την Ελλάδα, και έτσι πήρε ένα πλοίο και με το ασκέρι της χτυπούσαν κυρίως οθωμανικά πλοία και ξένα εμπορικά.

       Οι φήμες έλεγαν ότι ήταν πολύ σκληρή και αιμοδιψή. Τον πειρατή Μανέτα τον κάρφωσε με ένα μαχαίρι στην καρδιά, όταν έμαθε ότι σκότωσε την όμορφη γυναίκα του και φίλη της Μαριόγκα, πιστεύοντας τα ψεύτικα λόγια του επισκόπου της Μήλου, ότι τάχα τον απατούσε. Λέγαν επίσης ότι το πανί στο μεσιανό κατάρτι, δεν ήταν από κάνναβη αλλά από δέρματα ανθρώπων  που την είχαν πειράξει και κοροϊδέψει στο παρελθόν.   

        Στα χρόνια  της επανάστασης αγωνίστηκε στο πλευρό των Ελλήνων, κάνοντας σημαντική ζημιά στον τουρκικό στόλο.

         Στο τέλος της επανάστασης, όταν άρχισε να σχηματίζεται το Ελληνικό κράτος, βλέποντας τους αγωνιστές να διώκονται και τους προδότες να παίρνουν την εξουσία, έφυγε για τα νερά της Καραϊβικής.                                                                                     

        Αφού συνεργάστηκε  ένα διάστημα,  με τον διαβόητο πειρατή Μαυρογένη, παράτησε την πειρατεία και   έμεινε στη Τζαμάικα. Έκανε εμπόριο πολύτιμων λίθων και είχε τρία αποστακτήρια που έφτιαχναν τζαμαϊκανό ρούμι.    Εκεί  χάνεται και ο μύθος της.  Μέσα στις αναθυμιάσεις του δυνατού ποτού!  

Το πρωί της 20ης Μαΐου του 1941 ξύπνησα πολύ χαρούμενος, την επόμενη μέρα γιόρταζε ο καλύτερος μου φίλος ο Κωσταντής και μαζί με τους υπόλοιπους φίλους μας είχαμε κανονίσει μια εκδρομή έξω από το Μάλεμε.

Από το παράθυρό μου είδα ότι είχε λιακάδα και ενθουσιάστηκα. Είχαμε κανονίσει να πάρουμε μαζί μας νερό, παξιμάδια και σταφίδες. Άνοιξα την αυλόπορτα και κατευθύνθηκα προς το σπίτι του Σήφη. Έπρεπε να συνεννοηθούμε για την εκδρομή. Έξω από το σπίτι του Σήφη, η γιαγιά του φούρνιζε. Μόλις με είδε να πλησιάζω κούνησε το κεφάλι της και είπε :

– Το Σηφαλιώ ψάχνεις;

– Ναι, θεία.

-Διάβασμα δεν έχετε μπρε;

-Είναι αύριο του Αγίου Κωνσταντίνου και θα πάμε εκδρομή, είπα εγώ.

Ευτυχώς ο Σήφης ,που ήταν στη μεγάλη κάμαρα, με άκουσε και βγήκε έξω. Έτσι γλίτωσα από τις υπόλοιπες ερωτήσεις.

Καθίσαμε στην αυλή του, μακριά από τη γιαγιά του, για να μιλήσουμε για τα της εκδρομής. Εκεί που μιλούσαμε η γιαγιά του φώναξε:

-Ελάτε μπρε! Να σας δώκω μια ολιά ψωμί!

Πήγαμε κοντά, η γιαγιά είχε μόλις ξεφουρνίσει αχνιστό καρβέλι και έδωσε ένα κομμάτι στον καθένα  μας. Την ώρα που τρώγαμε το ψωμί μας, τι να δούμε; Δεκάδες πολεμικά αεροπλάνα πλησίαζαν το χωριό. Όσο πλησίαζαν ,οι χωρικοί αναστατώθηκαν και φωνές ακούγονταν από όλα τα σπίτια.

-Παναζία μου! Κρυφτείτε κοπέλια! Μας φώναξε η γιαγιά του Σήφη.

Τότε είδα κάτι ακόμα πιο απίστευτο. Από τα αεροπλάνα έπεφταν άνδρες δεμένοι με τεράστια μπαλόνια. Πολύ αργότερα έμαθα ότι λέγονταν αλεξίπτωτα. Παρόλο που η γιαγιά, μας είπε να κρυφτούμε ,εμείς πλησιάσαμε. Είδαμε τους συγχωριανούς μας να επιτίθονται στους Γερμανούς με μαχαίρια και τσάπες. Άλλοι ακόμα και με τσουγκράνες. Είδαμε ότι οι αλεξιπτωτιστές ήταν πολύ νεαρά παιδιά. Όμως χαιρόμασταν γιατί για εμάς ήταν εχθροί. Μπροστά στα παιδικά μου μάτια είδα τη φρίκη του πολέμου. Δεν κάναμε ποτέ την εκδρομή για τον Κωσταντή. Ο ίδιος και ο πατέρας του εκτελέστηκαν εκείνη τη μέρα έξω από το χωριό. Η 20η Μαΐου του 1941 ήταν η τελευταία μέρα που ήμουν παιδί.