Το φιλολογικό μου ιστολόγιο

Ένας οδηγός για τηΓλώσσα και τη Λογοτεχνία

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ


Διάλογος

Δεκ 20257

Διάλογος είναι μια μορφή επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους ανθρώπους για την ανταλλαγή απόψεων σχετικά με ένα συγκεκριμένο θέμα, για την εύρεση της αλήθειας, την επίτευξη μιας συμφωνίας ή την επίλυση διαφορών.
Μορφές Διαλόγου
Εσωτερικός (προσωπικός): ο ενδιάθετος λόγος, ο διάλογος με τον εαυτό μας που οδηγεί στην ενδοσκόπηση, την αυτοκριτική, την αυτογνωσία και τον αυτοέλεγχο.
Εξωτερικός (διαπροσωπικός): ο καθημερινός διάλογος ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους ανθρώπους με συγκεκριμένο αντικείμενο. Το θέμα του μπορεί να είναι οποιοδήποτε: πολιτικό, αθλητικό, επικαιρικό, επιστημονικό, κοινωνικό, φιλοσοφικό, επαγγελματικό, εθνικό, πανανθρώπινο κ.ά.

Προϋποθέσεις Εποικοδομητικού Διαλόγου

Ο διάλογος ευδοκιμεί σε δημοκρατικό περιβάλλον, καθώς απαιτείται η απρόσκοπτη κοινοποίηση των σκέψεων.
Σεβασμός και ανεκτικότητα στις απόψεις του συνομιλητή, ακόμα και σε περίπτωση διαφωνίας. Για τη διαλογική επικοινωνία χρειάζεται η ύπαρξη αντιλογίας. Σε διαφορετική περίπτωση, η συνομιλία καταντά μονόλογος. Η διαφωνία καθίσταται το «οξυγόνο» του διαλόγου.
Μετριοπάθεια, διαλλακτικότητα και μη διεκδίκηση του αλάθητου. Δεν είναι κανείς παντογνώστης και τίποτα αναμφισβήτητο.
Αποδέσμευση από προκαταλήψεις, δογματικές αντιλήψεις και φανατισμό.
Διαλέγονται επιτυχέστερα οι συνομιλητές που βρίσκονται σε παρόμοιο πνευματικό επίπεδο.
Η αυτοκυριαρχία, η απουσία εριστικού πνεύματος και η ψυχική ηρεμία των διαλεγομένων αποτελούν βασικά προαπαιτούμενα μιας ομαλής συζήτησης. Ο εκνευρισμός και η ένταση δηλώνουν προσπάθεια επιβολής, όχι αναζήτησης της αλήθειας. Να αφήνουμε τον συνομιλητή μας να εκφράσει ολοκληρωμένα τις σκέψεις του και ύστερα να απαντούμε.
Η διατύπωση των απόψεων πρέπει να είναι σαφής.
Επιβάλλεται να δίνονται ακριβείς πληροφορίες και σχετικές με το θέμα. Οι συνεχείς παρεκβάσεις και οι αλλεπάλληλες μεταπηδήσεις από το ένα θέμα στο άλλο προκαλούν σύγχυση και καθιστούν το διάλογο ατελέσφορο.
Η καλή γνώση του θέματος και η σφαιρική προσέγγισή του.
Η ειλικρίνεια, η ρεαλιστική επιχειρηματολογία και η εντιμότητα.

Παράγοντες Εκφυλισμού Διαλόγου
Η προσπάθεια επιβολής της προσωπικής άποψης απομακρύνει από το ειδοποιό χαρακτηριστικό του διαλόγου, την εύρεση της αλήθειας.
«Ο φρόνιμος άνθρωπος διαλέγεται, όχι για να σώσει τις ιδέες του, αλλά για να σώσει την αλήθεια» (Ε. Παπανούτσος).
Ο φανατισμός, ο δογματισμός, η έλλειψη νηφαλιότητας, η εμμονή στην υπερίσχυση των προσωπικών απόψεων.
Η μοναξιά, η εσωστρέφεια και ο αγχώδης ρυθμός της αστικής ζωής αντιστρατεύονται την επικοινωνία, επομένως και το διάλογο.
Η δασκαλοκεντρική εκπαίδευση και ο γενικότερος τρόπος αγωγής δεν καλλιεργούν το διάλογο.
Ο αμείλικτος ανταγωνισμός σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο αποδυναμώνει κάθε προσπάθεια διαλεκτικής προσέγγισης.
Η χρήση στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης αντί του διπλωματικού διαλόγου σε διεθνείς και διακρατικές σχέσεις.
Σημασία Διαλόγου
Για το άτομο
Πνευματικός τομέας:
Η διαλογική αναζήτηση της αλήθειας με τη συνακόλουθη επιχειρηματολογία αφυπνίζει τις πνευματικές δυνάμεις, οξύνει τις νοητικές ικανότητες και την κριτική αντίληψη.
Οδηγεί στην ενατένιση της αλήθειας και στην απόκτηση της αυτογνωσίας μέσω της ενδοσκόπησης.
Δίνει τη δυνατότητα στο σκεπτόμενο άνθρωπο να διαμορφώσει τη δική του απροκατάληπτη και ελεύθερη γνώμη.
Κοινωνικός τομέας:
Με το διάλογο επιλύονται διαφορές και εξασφαλίζεται η ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων.
Κοινωνικοποιείται το άτομο με την ενεργό συμμετοχή του στα κοινά, την αναγνώριση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και την ανάπτυξη δεσμών πραγματικής φιλίας μέσω της διαλεκτικής επικοινωνίας.
Ηθικός τομέας:
Καλλιεργεί τις ηθικές αρετές, καθώς το άτομο αντιλαμβάνεται τις αδυναμίες του και επιδιώκει τη βελτίωσή του.
Με την αναζήτηση της αλήθειας και το σχηματισμό προσωπικών απόψεων, ο άνθρωπος διαμορφώνει την προσωπικότητά του.
Πολιτικός τομέας:
Πολιτικοποιεί το άτομο με τη δυνατότητα της ελεύθερης διατύπωσης των απόψεών του και την άσκηση κριτικής στην εξουσία.
Με τις θέσεις και τις αντιθέσεις του διαλόγου αναλύονται τα διάφορα ζητήματα και λαμβάνονται ορθότερες πολιτικές αποφάσεις.
Ο διάλογος ενισχύει την πολυφωνία και την ελευθεροστομία. Έτσι, υποστηρίζει το ιδανικό της δημοκρατίας.
Ψυχολογικός τομέας:
Η επικοινωνία απαλλάσσει από τη μοναξιά και την εσωστρέφεια, τονώνει την αισιοδοξία και την αυτοπεποίθηση.
Με τη λογική προσέγγιση των πραγμάτων, ο διάλογος περιστέλλει τον υπερβολικό και αρνητικό συναισθηματισμό. Με την πειστική επιχειρηματολογία μειώνονται τα φαινόμενα βίας και εγκληματικότητας.
Οικονομικός τομέας:
Η επαγγελματική επιτυχία στηρίζεται στο διάλογο με τη μορφή της συνεργασίας.
Για την κοινωνία
Στον κοινωνικό τομέα:
Διασφαλίζεται η κοινωνική γαλήνη με την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες.
Παραμερίζει τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό και ενισχύει τη συλλογικότητα, τον αλληλοσεβασμό και την αλληλεγγύη.
Αναπτύσσονται ορθές διαπροσωπικές σχέσεις, στηριγμένες στην ειλικρίνεια και την εντιμότητα.
Στον οικονομικό τομέα:
Παρατηρείται συνεχής οικονομική ανάπτυξη ως αποτέλεσμα της δημιουργικής συνεργασίας του κοινωνικού συνόλου.
Στον πολιτικό τομέα:
Πραγματώνεται η δημοκρατία, αφού ο διάλογος με τον πλουραλισμό των απόψεων και τη συνδιαλλαγή αποτελεί την πεμπτουσία του πολιτεύματος. Με την κριτική ελέγχεται κάθε είδους αυθαιρεσία, κατοχυρώνονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, απονέμεται κοινωνική δικαιοσύνη και επικρατεί αξιοκρατία.
Στο διεθνή χώρο, μέσω του διαλόγου επιτυγχάνεται η παγίωση της παγκόσμιας ειρήνης, η επίλυση πανανθρώπινων διαφορών και η σύσφιξη των διεθνών σχέσεων.
Στον πνευματικό τομέα:
Αναπτύσσονται οι επιστήμες, τα γράμματα και οι τέχνες με τη συνεργασία και την ανταλλαγή απόψεων. Η διαλεκτική είναι η εγκυρότερη φιλοσοφική και επιστημονική μέθοδος για την εύρεση της αλήθειας.
Ο διάλογος, όπως θεμελιώθηκε από τον Σωκράτη, συνεχίζει να αποτελεί την πιο αποτελεσματική διδακτική μέθοδο, γιατί οδηγεί στην καλύτερη αφομοίωση των θεμάτων που συζητούνται, επιτρέπει την κατάθεση των προσωπικών απόψεων και καλλιεργεί το αίσθημα ευθύνης.
Διευκολύνει τις πολιτιστικές ανταλλαγές.
Συμβάλλει στη συνεργασία της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.
Στον εθνικό τομέα:
Αποβάλλονται οι ακραίες εθνικιστικές αντιλήψεις με την ισότιμη και δημοκρατική συνεργασία των λαών για την αντιμετώπιση κοινών παγκόσμιων προβλημάτων.
Η απουσία διαλόγου
Οδηγεί στην αδράνεια, την παθητικότητα και την πνευματική νωθρότητα.
Νεκρώνει τη σκέψη, την κριτική ικανότητα, τον προβληματισμό και οδηγεί στην αδιαφορία και τη μαζοποίηση.
Καλλιεργεί την καχυποψία, την αυθαιρεσία, την ανωριμότητα, το δογματισμό, το μονόλογο.

ο διάλογος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, καθώς μέσω αυτού το παιδί:
έρχεται σε επαφή με τους συνομηλίκους του, αναπτύσσει σχέσεις, κοινωνικοποιείται
εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του
καλλιεργεί τον εαυτό του και διάφορες πτυχές της προσωπικότητάς του
μαθαίνει να σέβεται τους συνομιλητές του
εξοικειώνεται με την αυτοκριτική και τον αυτοέλεγχο
φιλτράρει τις σκέψεις του πριν τις εκφράσει
ανακαλύπτει τον κόσμο και τις καταστάσεις γύρω του
μαθαίνει να είναι τυπικό στις υποχρεώσεις του αλλά και να διεκδικεί αυτά που επιθυμεί
αποκτά αυτοπεποίθηση και θάρρος

κάθε εκπαιδευτικός είναι σημαντικό να:
δίνει βήμα λόγου σε όλους τους μαθητές ώστε να εκφραστούν
ενθαρρύνει τους πιο ντροπαλούς μαθητές ώστε να ξεπεράσουν πιθανές συστολές και άγχη
αφουγκράζεται τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες κάθε μαθητή
καλλιεργεί τις αξίες της κατανόησης, του αλληλοσεβασμού και της υπομονής
προάγει τον πλουραλισμό
προετοιμάζει τους μαθητές ως μέλη της κοινωνίας
έχει το ρόλο του ακροατή και όχι μόνο του ομιλητή
προσαρμόζει το μάθημά του στη μορφή του διαλόγου, ώστε να είναι άμεση η συμμετοχή των μαθητών και να υπάρχει αλληλεπίδραση
οργανώνει δραστηριότητες «λόγου – αντιλόγου»
δίνει κίνητρα στους μαθητές

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Διάλογος

Αναλφαβητισμός

Οκτ 20254

Ο αναλφαβητισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Διακρίνουμε το δομικό αναλφαβητισμό (κάποιος δεν έμαθε ποτέ να διαβάζει και να γράφει) και το λειτουργικό (ορισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να διαβάζουν και να γράφουν είτε επειδή δεν έμαθαν ποτέ είτε γιατί λόγω του τρόπου ζωής και της φύσης της εργασίας τους έμαθαν κάποτε και αργότερα ξέχασαν). Σήμερα, ωστόσο, στις ανεπτυγμένες κοινωνίες γίνεται κυρίως λόγος για το λειτουργικό αναλφαβητισμό, όπου τα άτομα έχουν κάποιες γνώσεις, αλλά όχι ικανές ώστε να τους επιτρέπουν να έχουν κριτική σκέψη.

Αίτια του προβλήματος
√ Οικονομικές ανισότητες:
• τα φτωχότερα οικονομικά στρώματα μένουν αγράμματα (αγρότες και εργάτες)
• πολλά παιδιά εγκαταλείπουν νωρίς το δημοτικό λόγω της ανάγκης να εργαστούν
• συνήθως τα φτωχότερα στρώματα έχουν και χαμηλότερες σχολικές επιδόσεις στο σχολείο.
√ Ανισότητες μεταξύ υπαίθρου-επαρχίας και πόλης.
√ Αδιαφορία της πολιτείας για χτίσιμο σχολείων στις απομονωμένες περιοχές. Εμπόδια
στις μετακινήσεις των μαθητών.
√ Νοοτροπία ορισμένων ανθρώπων για μη αναγκαιότητα της εκπαίδευσης.

Συνέπειες του φαινομένου
√ Κοινωνικό φαινόμενο.
• τη στιγμή που ο άνθρωπος κατασκευάζει και εφευρίσκει μηχανήματα που μπορούν να κάνουν τη ζωή του ευκολότερη υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε καν να υπογράψουν.
• ρατσισμός και απομόνωση των ανθρώπων εκείνων που είναι αγράμματοι.
• αμάθεια: η αμάθεια είναι η χειρότερη σκλαβιά.
• δεν αναπτύσσεται η κριτική ικανότητα.
• φανατισμός (εξαιτίας της αδυναμίας κριτικής σκέψης και άγνοιας)
• απομόνωση της επαρχίας και ενίσχυση της αστυφιλίας με την επαπειλούμενη ερήμωση της υπαίθρου.
√ Πολιτικό πρόβλημα.
• αναστέλλει τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.
• αποτελεί εμπόδιο για την ανάπτυξη συμμετοχικών θεσμών.
• ενισχύεται ο φανατισμός/μισαλλοδοξία.
• οι πολίτες χειραγωγούνται, πέφτουν θύματα προπαγάνδας και λαϊκισμού.
√ Πολιτιστικό πρόβλημα. Ο αγράμματος άνθρωπος δεν είναι σε θέση να καταλάβει ούτε τις νέες μορφές τέχνης, αλλά μένει προσκολλημένος στην Παράδοση.

Μέτρα αντιμετώπισης
• Έλεγχος της πολιτείας και υποχρεωτική εκπαίδευση με πρακτικά μέσα ως και το λύκειο, χτίσιμο σχολείων σε απομακρυσμένες περιοχές και αποστολή εκπαιδευτικών.
• Στήριξη των αδύναμων μαθητών (ενισχυτική διδασκαλία) ώστε να μην εγκαταλείπουν πρόωρα το σχολείο
• Καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, ώστε να αποφεύγεται η στείρα αποστήθιση, που αποτελεί το βασικό στοιχείο χαμηλών βαθμολογιών.

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αναλφαβητισμός

Γλωσσομάθεια

Οκτ 20254

Ο όρος γλωσσομάθεια αναφέρεται στην εκμάθηση ξένων γλωσσών είτε από καθαρά προσωπικό ενδιαφέρον είτε για πρακτικούς λόγους.

Είναι σαφές πως το επίπεδο γνώσης μιας ξένης γλώσσας ποικίλει αρκετά από άτομο σε άτομο, καθώς η άριστη εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας που επιτρέπει την απόλυτα άνετη χρήση του γραπτού και του προφορικού λόγου δεν είναι εύκολη και απαιτεί μεγάλη αφοσίωση.

Λόγοι που καθιστούν αναγκαία τη γλωσσομάθεια

Η δεδομένη οικονομική διασύνδεση μεταξύ των κρατών και οι συνεχείς μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις, έχουν διαμορφώσει εκείνες τις συνθήκες που δεν επιτρέπουν πια την εσωστρέφεια μήτε των λαών μήτε των ατόμων. Η τεχνολογία, οι πληροφορίες και η εξέλιξη των επιστημών συνιστούν κοινά αγαθά, που φέρνουν τους πολίτες του κόσμου πολύ πιο κοντά σε σχέση με το παρελθόν. Η γλωσσομάθεια αποτελεί, άρα, τη μόνη απάντηση στην ανάγκη των ανθρώπων να επωφεληθούν από τις ποικίλες προοπτικές που προσφέρει η παγκοσμιοποίηση∙ η σταδιακή δηλαδή δημιουργία μιας παγκόσμιας οικονομικής ζώνης, όπου τα προϊόντα και οι άνθρωποι θα κινούνται ελεύθερα. Ειδικότερα:

– Σε ό,τι αφορά τους πολίτες της Ελλάδας, το γεγονός ότι η χώρα μας αποτελεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαμορφώνει ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο δράσης των πολιτών σε σχέση με το παρελθόν, εφόσον κάθε πολίτης έχει τη δυνατότητα να εργαστεί και να διαμείνει σε όποιο άλλο κράτος μέλος της Ένωσης επιθυμεί. Ενώ, παράλληλα, έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις εκείνες που καθιστούν επιθυμητή και αναγκαία την οικονομική συνεργασία με τα άλλα κράτη μέλη, επιτρέποντας σε πλήθος ελληνικές επιχειρήσεις και εταιρείες να διεκδικούν συνεργασίες και εμπορικές συναλλαγές με αντίστοιχες εταιρείες των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών.

– Οι συνθήκες εμπορικών συναλλαγών και επαγγελματικών αλληλεπιδράσεων με χώρες του εξωτερικού τοποθετούν τη γνώση ξένων γλωσσών στα σημαντικότερα προσόντα που οφείλει να έχει ένας νέος προκειμένου να απορροφηθεί από την έντονα ανταγωνιστική αγορά εργασίας.

– Η εκπληκτική διάδοση των νέων τεχνολογιών και της πληροφορικής καθιστούν αναγκαία της γνώση της αγγλικής γλώσσας, ώστε να είναι εφικτή τόσο η αξιοποίηση όλου του εύρους των προσφερόμενων δυνατοτήτων όσο και η παρακολούθηση των τρεχουσών εξελίξεων στους αντίστοιχους επιστημονικούς κλάδους.

– Το γεγονός ότι ο τουριστικός τομέας είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένος στην Ελλάδα συνδέεται με ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης για τους νέους ανθρώπους που γνωρίζουν καλά μία ή περισσότερες ξένες γλώσσες. Ενώ, καθιστά αναγκαία την εκμάθηση ξένων γλωσσών για εκείνους τους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται σε περιοχές που εντοπίζεται αυξημένη τουριστική κίνηση.

Τα οφέλη της γλωσσομάθειας

Η γλωσσομάθεια συνδέεται με τη δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης και ανέλιξης, με τη διεύρυνση των γνώσεων και της αντίληψης του ατόμου, αλλά και με τη δυνατότητα πιο ουσιαστικής επικοινωνίας με ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων. Ειδικότερα:

– Η γλωσσομάθεια αποτελεί καίριο προσόν για την επαγγελματική σταδιοδρομία του ατόμου. Οι σύγχρονες συνθήκες οικονομικής δραστηριοποίησης φέρνουν σε συνεχή επαφή και συνεργασία τις ελληνικές επιχειρήσεις με αντίστοιχες άλλων κρατών, γεγονός που σημαίνει πως η γνώση ξένων γλωσσών αποτελεί αναγκαίο εφόδιο για τους νέους ανθρώπους που εισέρχονται στον εργασιακό στίβο. Ιδίως, μάλιστα, για τους νέους που έχουν τη φιλοδοξία να διεκδικήσουν μελλοντικά υψηλόβαθμες θέσεις ευθύνης, η γνώση ξένων γλωσσών είναι, εύλογα, απολύτως αναγκαίο προσόν.

Πέρα, άλλωστε, από το γεγονός ότι η γλωσσομάθεια μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την αποκατάσταση στην ελληνική αγορά εργασίας, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και το πλήθος δυνατοτήτων που προσφέρει για την επαγγελματική αποκατάσταση σε χώρες του εξωτερικού. Με δεδομένες, άλλωστε, τις περιορισμένες ευκαιρίες που υπάρχουν στον ελληνικό χώρο για μια ουσιαστικά επιτυχημένη καριέρα, το εξωτερικό αποτελεί πάντοτε σημαντική επιλογή για τους νέους ανθρώπους που θέλουν για τον εαυτό τους μια προσοδοφόρα επαγγελματική σταδιοδρομία.

– Η γλωσσομάθεια επιτρέπει την πραγματοποίηση σπουδών σε ξένα πανεπιστήμια. Οι νέοι που γνωρίζουν άριστα μια ξένη γλώσσα έχουν τη δυνατότητα να φοιτήσουν σ’ ένα ξένο πανεπιστήμιο και να αποκομίσουν έτσι την ξεχωριστή εμπειρία της γνωριμίας ενός διαφορετικού τρόπου ζωής και αντίληψης. Ενώ, συνάμα, μπορούν να επωφεληθούν από τις δυνατότητες επαγγελματικής αποκατάστασης που παρέχει το πανεπιστήμιό τους και να παραμείνουν στη χώρα εκείνη.

– Η γλωσσομάθεια προσφέρει πρόσβαση στη διεθνή βιβλιογραφία. Οι νέοι που θα φοιτήσουν σε ελληνικά πανεπιστήμια θα διαπιστώσουν πως ένα σημαντικό τμήμα της αναγκαίας βιβλιογραφίας είναι ξενόγλωσσο, χωρίς να υπάρχουν ανάλογες ελληνικές μεταφράσεις. Η γνώση, επομένως, ξένων γλωσσών αποτελεί ένα πολύτιμο προσόν ακόμη και για εκείνους που θα προτιμήσουν να πραγματοποιήσουν τις σπουδές τους στην Ελλάδα. Άλλωστε, η ανάγκη παρακολούθησης των διεθνών εξελίξεων σε κάθε επιστήμη, με τη μελέτη των νέων συγγραμμάτων και ερευνών, καθιστά τη γλωσσομάθεια απαραίτητη ακόμη και για τους ανθρώπους που έχουν ήδη ολοκληρώσει τις σπουδές τους.

Η ανάγκη ή η προσωπική επιθυμία παρακολούθησης των εξελίξεων σε διάφορους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας, δεν αφορά, βέβαια, μόνο τον κλάδο σπουδών του κάθε ατόμου, εφόσον κάθε σύγχρονος άνθρωπος θέλει να έχει μια σαφή εικόνα για την συντελούμενη πρόοδο και σ’ άλλους τομείς, όπως είναι φυσικά αυτός της τεχνολογίας, της επιστήμης, αλλά και της γενικότερης διανόησης, προκειμένου να είναι ενήμερος και να έχει τη δυνατότητα να επωφελείται από κάθε νέο επίτευγμα. Η γνώση, άρα, ξένων γλωσσών προσφέρει κι εδώ την πολύτιμη συνεισφορά της, εφόσον μεγάλο μέρος αυτών των ερευνών κι αυτών των μελετών δεν μεταφράζεται στην ελληνική γλώσσα ή καθυστερεί πολύ να μεταφραστεί.

– Η γλωσσομάθεια επιτρέπει την πληρέστερη ενημέρωση του ατόμου. Ένα βασικό ζητούμενο για τους πολίτες των σύγχρονων κοινωνιών είναι η όσο γίνεται πιο αντικειμενική και πλήρης ενημέρωση σχετικά με τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Ζητούμενο που οδηγεί συχνά στην ανάγκη ανάγνωσης ή παρακολούθησης των ειδήσεων από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης άλλων κρατών, προκειμένου να συγκριθεί η δική τους οπτική και τα δικά τους στοιχεία με τα ανάλογα των εγχώριων μέσων ενημέρωσης. Η γνώση ξένων γλωσσών επιτρέπει στο άτομο να επιτύχει απρόσκοπτα αυτή τη σφαιρικότερη ενημέρωση, εφόσον μπορεί να ανατρέξει απευθείας στο πρωτότυπο υλικό των διεθνών μέσων ενημέρωσης, χωρίς να βασίζεται στην -κάποτε παραποιημένη- απόδοσή τους από τους Έλληνες δημοσιογράφους.

– Η γλωσσομάθεια διασφαλίζει τη διεύρυνση της αντίληψης του ατόμου. Η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας φανερώνει στο άτομο τον ιδιαίτερο τρόπο θέασης των πραγμάτων που έχουν οι φυσικοί ομιλητές της γλώσσας αυτής, μιας και σε κάθε γλώσσα -στις εκφραστικές και συντακτικές της δομές- αποτυπώνεται η ξεχωριστή αντίληψη του κάθε λαού. Πλήθος λέξεων και εκφράσεων εμπεριέχουν -πέρα από την πιθανή ερμηνεία τους- μια συγκινησιακή φόρτιση που μεταφέρει ιστορικές μνήμες, κοινωνικές αντιλήψεις και στάσεις ζωής. Έτσι, όσο το άτομο εμβαθύνει στη γνώση της συγκεκριμένης γλώσσας τόσο περισσότερο αποκαλύπτει τον ιδιαίτερο χρωματισμό των λέξεων, το νοηματικό τους φορτίο και τη συγκινησιακή τους αξία.

Σημαντικό κέρδος, ως προς αυτό, προσφέρει η μελέτη της λογοτεχνίας κάθε λαού, εφόσον μαζί με την καλύτερη εμπέδωση της χρήσης των λέξεων προκύπτει κι η ανακάλυψη ιδεών και αντιλήψεων που χαρακτηρίζουν τον ξέχωρο τρόπο σκέψης του εκάστοτε έθνους. Ανάλογα οφέλη, άλλωστε, προκύπτουν από τη συνομιλία με φυσικούς ομιλητές της κάθε γλώσσας, μιας και το άτομο έρχεται σε άμεση επαφή αφενός με τη ζωντανή χρήση της γλώσσας και αφετέρου με όσα συνιστούν τις τρέχουσες αντιλήψεις του συγκεκριμένου λαού, αλλά και με τη συλλογική του μνήμη και γνώση.

Η συζήτηση με άτομα άλλων εθνοτήτων είναι πάντοτε αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο έχουν μάθει να αντιλαμβάνονται και να ερμηνεύουν την πραγματικότητα, γεγονός που πλουτίζει την κατανόηση του ατόμου για τις επιμέρους εθνότητες και πολύ περισσότερο του προσφέρει την ευκαιρία να αντικρίσει τον κόσμο μέσα από μια τελείως διαφορετική οπτική.

– Η επικοινωνία με τους άλλους λαούς επιτρέπει τη βαθύτερη κατανόηση του δικού μας πολιτισμού και των δικών μας αντιλήψεων. Η άμεση επικοινωνία με άτομα άλλων εθνοτήτων, αλλά και η έμμεση επικοινωνία, όπως αυτή προκύπτει μέσα από τη μελέτη της λογοτεχνίας τους, φανερώνει κατά τρόπο σαφή τις ιδιαίτερες αντιλήψεις τους, όπως αυτές είτε δηλώνονται ρητά από τις ιδέες που εκφράζουν είτε αποκαλύπτονται μέσα από τη γλώσσα τους. Παρέχεται, έτσι, η δυνατότητα στο κάθε άτομο να αντιληφθεί τις αξίες των άλλων λαών και να τις συγκρίνει με αυτές του δικού του, προχωρώντας άρα σε μια βαθύτερη κατανόηση τόσο των σημείων διαφοροποίησης όσο και των σημείων που είναι όμοια και λειτουργούν ως παράγοντες ενοποίησης. Το άτομο κατανοεί με αυτό τον τρόπο καλύτερα κι εκείνες τις αντιλήψεις του δικού του λαού που δεν βρίσκουν το αντίστοιχό τους στους άλλους, κι αποτελούν άρα τα ιδιαίτερα στοιχεία της εθνικής του ταυτότητας και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Πιθανά ζητήματα ανησυχίας που σχετίζονται με τη γλωσσομάθεια

Παρά το γεγονός ότι η εκμάθηση ξένων γλωσσών αποτελεί αναγκαιότητα στην εποχή μας, δεν θα πρέπει εντούτοις να παραγνωρίζουμε το ενδεχόμενο να προκύψουν ορισμένα αρνητικά φαινόμενα από την επίμονη ενασχόληση με τις ξένες γλώσσες. Ειδικότερα:

– Το νέο άτομο που έρχεται σ’ επαφή με μια ξένη γλώσσα που έχει ιδιαίτερη διάδοση, όπως είναι για παράδειγμα η αγγλική, ενδέχεται να αρχίσει σταδιακά να τη θεωρεί ανώτερη και σημαντικότερη από τη δική του, παραμελώντας έτσι την απαιτούμενη προσπάθεια για την άρτια εκμάθηση της μητρικής του γλώσσας. Είναι, δηλαδή, πιθανή μια διαδικασία μυθοποίησης της ξένης γλώσσας και όσων πολιτιστικών στοιχείων σχετίζονται με αυτή, που μπορεί να οδηγήσει στην υποτίμηση τόσο της μητρικής γλώσσας όσο και των στοιχείων που σχετίζονται με την εθνική ταυτότητα του νέου.

Σε πρακτικό επίπεδο, άλλωστε, πολλοί είναι οι νέοι που θεωρούν πως η ξένη γλώσσα έχει να τους προσφέρει σημαντικότερα οφέλη σε σχέση με την επαγγελματική τους αποκατάσταση απ’ ό,τι η μητρική τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται πως τα πιθανά επαγγελματικά οφέλη δεν αντισταθμίζουν τις απώλειες που σχετίζονται με την πνευματική τους εξέλιξη, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κατάκτηση της μητρικής τους γλώσσας. Τα θεμέλια, άλλωστε, της νοητικής τους διάπλασης και εξέλιξης τίθενται στη γλώσσα εκείνη που λειτουργεί ως φορέας εκπαίδευσης και αγωγής, γεγονός που καθιστά αναγκαία την πληρέστερη δυνατή εκμάθησή της.

– Το να δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στην ξένη γλώσσα σε συνδυασμό με την αντιμετώπισή της ως ανώτερης από τη μητρική, ενέχει τον κίνδυνο τόσο της γλωσσικής αλλοίωσης της μητρικής όσο και της πολιτιστικής και εθνικής αλλοίωσης λόγω της εκτενούς υιοθέτησης ξενικών στοιχείων. Είναι σύνηθες, άλλωστε, στη γλώσσα των νέων να παρεισφρέουν ξένοι γλωσσικοί τύποι που χρησιμοποιούνται αυτούσιοι, χωρίς κάποια προσπάθεια αντικατάστασής τους από τους αντίστοιχους ελληνικούς όρους, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός νόθου γλωσσικού ιδιώματος, που δεν επιτρέπει ούτε την καλύτερη εκμάθηση της ξένης γλώσσας ούτε και την ζητούμενη κατάκτηση της μητρικής.

– Η ευκολία με την οποία οι νέοι υιοθετούν αγγλικούς γλωσσικούς τύπους και εκφράσεις, που ως ένα βαθμό δικαιολογείται από την αντίστοιχη διάδοση της αγγλόφωνης μουσικής και λογοτεχνίας και των αγγλόφωνων κινηματογραφικών ταινιών, δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για την ολοένα και μεγαλύτερη εξάπλωση της αγγλικής γλώσσας. Είναι πλέον προφανές πως οι γλώσσες με μικρότερη διάδοση και μικρότερο αριθμό φυσικών ομιλητών, όπως είναι η ελληνική, είναι αντιμέτωπες με ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση, εφόσον η αγγλική τείνει να καλύπτει όλο και περισσότερες επικοινωνιακές ανάγκες του σύγχρονου κόσμου.

Η θεμιτή στάση απέναντι στη γλωσσομάθεια

Σε ό,τι αφορά την ενασχόληση με την εκμάθηση ξένων γλωσσών, όπως άλλωστε και στα περισσότερα ζητήματα, θα πρέπει να τηρείται το μέτρο, προκειμένου η ξένη γλώσσα να μην αντιμετωπίζεται ως σημαντικότερη από τη μητρική και να μην θέτει έτσι σε δεύτερη μοίρα την κατάκτηση της φυσικής γλώσσας του κάθε ατόμου. Ειδικότερα:

– Είναι σημαντικό να κατανοήσουν οι νέοι πως η μητρική τους γλώσσα, με βάση την οποία έρχονται σ’ επαφή με τα διάφορα αντικείμενα γνώσης, αλλά και μέσω της οποίας επικοινωνούν με το κοινωνικό τους περιβάλλον, αποτελεί το γλωσσικό κώδικα που τους προσφέρει τα ουσιαστικότερα οφέλη σε πνευματικό και κοινωνικό επίπεδο. Η ελλιπής γνώση της μητρικής γλώσσας λειτουργεί υπονομευτικά στην προσπάθειά τους να διευρύνουν το εύρος των γνώσεών τους, εφόσον δεν τους επιτρέπει την πλήρη κατανόηση όλων εκείνων των πνευματικών ερεθισμάτων με τα οποία έρχονται καθημερινά σ’ επαφή. Η αδυναμία κατανόησης ενός κειμένου ή η αδυναμία πρόσληψης του συνόλου των αναγκαίων πληροφοριών από το άκουσμα μιας ομιλίας ή μιας διδασκαλίας, υποδηλώνει ανεπαρκή κατάκτηση του μητρικού γλωσσικού κώδικα, και άρα χαμηλότερη απόδοση στην εκπαιδευτική τους προσπάθεια.

Αντιστοίχως, στο πλαίσιο των κοινωνικών συναναστροφών, η ελλιπής γνώση της μητρικής γλώσσας οδηγεί σε περιορισμένες δυνατότητες λεκτικής έκφρασης ιδεών και συναισθημάτων, που δεν επιτρέπουν στο άτομο να βιώσει στην πληρότητά του την κοινωνικότητά του, αφού δεν είναι πάντοτε σε θέση να αντεπεξέλθει στις ανάγκες ενός ουσιαστικού διαλόγου.

– Η μητρική γλώσσα είναι ένας από τους σημαντικότερους φορείς πλήθους στοιχείων που συνδέονται με την εθνική ταυτότητα του ατόμου, αλλά και με το ξεχωριστό της ατομικής του προσωπικότητας, η οποία έχει εν πολλοίς δημιουργηθεί υπό την επίδραση της γλώσσας του. Οποιαδήποτε σκέψη ή αίσθηση, επομένως, πως μια ξένη γλώσσα υπερέχει έναντι της μητρικής, λειτουργεί μειωτικά για την ίδια την ταυτότητα του ατόμου.

Αποτελεί, άρα, ευθύνη τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των γονιών να δημιουργήσουν έγκαιρα στους νέους βαθιά εκτίμηση για την αξία της μητρικής γλώσσας, χωρίς βέβαια να χρωματίζουν αυτή την εκτίμηση με εθνικιστικές αντιλήψεις που μόνο να ζημιώσουν μπορούν την πραγματική συνεισφορά της μητρικής γλώσσας.

– Οι νέοι καλούνται να αντιληφθούν πως η μητρική γλώσσα είναι όχι μόνο αναντικατάστατο στοιχείο της ταυτότητάς τους, μα και πολύτιμος φορέας γνώσεων∙ και ειδικότερα η ελληνική γλώσσα είναι παγκοσμίως συνδεδεμένη με άριστα λογοτεχνικά και φιλοσοφικά έργα, που έχουν επηρεάσει συνολικά την ανθρώπινη διανόηση. Η ξένη γλώσσα μπορεί, επομένως, να προσφέρει πολλά και σημαντικά οφέλη, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις λειτουργίες της μητρικής γλώσσας που επί της ουσίας διαμορφώνουν και χτίζουν την πνευματική συγκρότηση και την προσωπικότητα του κάθε ατόμου.

– Σε ό,τι αφορά τους φορείς εκπαίδευσης είναι σημαντικό να υπάρξει κατάλληλη μέριμνα για την όσο το δυνατόν πληρέστερη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζεται η αξία της γλωσσομάθειας, και άρα η διδασκαλία των ξένων γλωσσών. Καλείται, επομένως, το εκπαιδευτικό σύστημα να προσφέρει εκσυγχρονισμένη και άρτια διδασκαλία τόσο της μητρικής γλώσσας όσο και της ξένης, προκειμένου ο κάθε νέος να λαμβάνει από το σχολείο τα αναγκαία γλωσσικά εφόδια.

Αξίζει, βέβαια, να σημειωθεί πως η εμπειρία του σύγχρονου σχολείου φανερώνει μια εμφανή υποτίμηση από τη μεριά των μαθητών του μαθήματος της ξένης γλώσσας, μιας και οι περισσότεροι το διδάσκονται από τα φροντιστήρια, μέσω και των οποίων λαμβάνουν άλλωστε τις αναγκαίες πιστοποιήσεις. Ενώ, η στάση του Υπουργείου Παιδείας απέναντι σε αυτή την προβληματική κατάσταση είναι να υπονομεύει ακόμη περισσότερο τα ξενόγλωσσα μαθήματα με το να αξιοποιεί τους καθηγητές ξένων γλωσσών στη διδασκαλία άλλων αντικειμένων, αντί να επιχειρεί να ενισχύσει την αξία των ξενόγλωσσων μαθημάτων συνδέοντάς τα με πιστοποιήσεις εκμάθησης.

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γλωσσομάθεια

Γλωσσικό πρόβλημα

Οκτ 20254

Με τον όρο «γλωσσικό πρόβλημα» εννοούμε το φαινόμενο που παρατηρείται στη σύγχρονη εποχή και αφορά στην υποβάθμιση της ποιότητας της ελληνικής γλώσσας, στη συρρίκνωσή του λεξιλογίου της και στην υπερβολική απλούστευσή της. Μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού χρησιμοποιεί στην γραπτή ή προφορική του επικοινωνία περιορισμένο λεξιλόγιο και υιοθετεί άκριτα μεγάλο αριθμό ξένων λέξεων. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την ευρεία χρήση συντομογραφιών και αρκτικόλεξων αλλά και με τη γλωσσική ολιγωρία, περιορίζουν την ακρίβεια και τη σαφήνεια στη διατύπωση των απόψεών μας, εμποδίζουν τη χρήση απαιτητικού λόγου και οδηγούν εν τέλει σε χαμηλής ποιότητας γλωσσική επικοινωνία.

ΑΙΤΙΑ

Α. Οικογένεια

Αδιαφορία για τη γλωσσική αγωγή των παιδιών.
Υποτυπώδης, βιαστική και πρόχειρη επικοινωνία.
Ελάττωση ενδιαφέροντος για γλωσσική καλλιέργεια (ανάγνωση βιβλίων, εφημερίδων, ενημερωμένες βιβλιοθήκες στα σπίτια κ.λ.π).
Β. Εκπαίδευση

Η στείρα απομνημόνευση αποτελεί τροχοπέδη στη δημιουργική φαντασία και την αυθόρμητη έκφραση.
Η απουσία μαθητοκεντρικού συστήματος διδασκαλίας και ομαδοσυνεργατικής εκπαιδευτικής μεθόδου ( οι μαθητές γίνονται παθητικοί αποδέκτες των πληροφοριών που διοχετεύονται από τους διδάσκοντες και τα σχολικά εγχειρίδια).
Η χρησιμοθηρική αντίληψη για τη γνώση αμβλύνει το ενδιαφέρον του παιδιού για γλωσσική καλλιέργεια.
Η επιφανειακή προσέγγιση της γλώσσας μέσα από ακατάλληλα εγχειρίδια.
Γ. Μ.Μ.Ε.

Η εικόνα (τηλεόραση, εικονογραφημένα έντυπα, διαφημίσεις, κινηματογραφικές ταινίες κ.λ.π. ) υποκαθιστά το λόγο, καθιστά τους τηλεθεατές παθητικούς δέκτες μηνυμάτων και πληροφοριών και αμβλύνει την κριτική τους σκέψη.
Οι διαφημίσεις καλλιεργούν το συνθηματικό λόγο και προβάλλουν πρότυπα που δεν ενθαρρύνουν το ενδιαφέρον των δεκτών για γλωσσική και γενικά πνευματική καλλιέργεια.
Η κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας στα Μ.Μ.Ε. λόγω της πίεσης του χρόνου, του απροετοίμαστου προφορικού λόγου, και της ελλιπούς γλωσσικής κατάρτισης των δημοσιογράφων και παρουσιαστών των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών.
Η κυριαρχία των Μ.Μ.Ε και ειδικά της τηλεόρασης γίνεται τροχοπέδη στην ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων προϋποθέσεις της οποίας είναι η ειλικρινής επαφή και ο διάλογος.
Δ. Τεχνολογία

Η επικράτηση της πληροφορικής (ηλεκτρονικοί υπολογιστές, διαδίκτυο), και η σωρεία των τεχνολογικών ανακαλύψεων προωθούν ένα νέο σύστημα επικοινωνίας (κινητά τηλέφωνα, διαδίκτυο) το οποίο χαρακτηρίζεται από τη χρήση τεχνικών όρων, ξένων λέξεων, κωδικοποιημένης γλώσσας και περιορισμένου λεξιλογίου.
Η επικοινωνία που διεξάγεται μέσω αυτών των νέων συστημάτων προτιμάται γιατί είναι γρήγορη, εύκολη και αποτελεσματική αλλά βασίζεται σε μια γλώσσα τυποποιημένη, αλλοιωμένη και υποβαθμισμένη.
Η δυνατότητα που παρέχεται , ειδικά στους νέους, για γρήγορη και εύκολη επικοινωνία αμβλύνει το ενδιαφέρον τους για γλωσσική καλλιέργεια.
Ε. Σύγχρονος τρόπος ζωής

Οι έντονοι ρυθμοί ζωής στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις, οι συνθήκες που επικρατούν στους χώρους εργασίας, ο ωφελιμιστικός τρόπος ζωής, η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου δε διευκολύνουν την ενασχόληση του ανθρώπου με τη λογοτεχνία, τις τέχνες ή με οτιδήποτε μπορεί να συμβάλλει στη γλωσσική και πνευματική του καλλιέργεια.
Οι σύγχρονες συνθήκες ζωής δεν ενθαρρύνουν την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Η απομόνωση και η ανωνυμία, ειδικά στις μεγαλουπόλεις, όπως και η έλλειψη ελεύθερου χρόνου αποτελούν τροχοπέδη στον ουσιαστικό διάλογο που είναι σημαντική προϋπόθεση για τη βελτίωση της γλωσσικής ποιότητας.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΓΛΩΣΣΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Απουσία βαθύτερης και ουσιαστικότερης επικοινωνίας των ανθρώπων.
Αδυναμία έκφρασης των σκέψεων, των ιδεών, των απόψεων, των συναισθημάτων.
Έκπτωση του πνεύματος και των ηθών στην κοινωνία, στην πολιτική, στον πολιτισμό κ.λπ.
Αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας : Η γλωσσική αλλοτρίωση προϋποθέτει σε μεγάλο βαθμό την πολιτιστική αλλοτρίωση και την αλλοτρίωση της εθνικής φυσιογνωμίας ενός λαού.

ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΓΛΩΣΣΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Α. Οικογένεια

Οι ίδιοι οι γονείς να αποτελούν ένα υγιές γλωσσικό πρότυπο.
Να ωθούν τα παιδιά σε τρόπους και ενασχολήσεις, όπως το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων, που καλλιεργούν τις γλωσσικές τους δεξιότητες.
Β. Εκπαίδευση -Σχολείο

Προτεραιότητα στη διδασκαλία της γλώσσας με αύξηση ωρών διδασκαλίας.
Εκσυγχρονισμός της μεθόδου διδασκαλίας της νεοελληνικής γλώσσας.
Άσκηση των μαθητών στη δημιουργική γνώση και χρήση της γλώσσας, στο γραπτό και προφορικό λόγο.
Διαχρονική προσέγγιση της γλώσσας στο σχολείο (συστηματική διδασκαλία, μέσα από κατάλληλα κείμενα, λέξεων και εννοιών προηγούμενων μορφών της γλώσσας). Η σύγχρονη γλώσσα δεν μπορεί να κατακτηθεί χωρίς την επαφή με τις ρίζες της.
Καλλιέργεια της σχέσης των μαθητών με το βιβλίο μέσα από ειδικά προγράμματα, εργασίες και μέσω της αξιοποίησης οργανωμένων βιβλιοθηκών.
Ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και της ελεύθερης έκφρασης του μαθητή μέσω του γνήσιου διαλόγου με το διδάσκοντα.
Γ. Μ.Μ.Ε.

Επαρκής γλωσσική κατάρτιση των δημοσιογράφων.
Κατάλληλη γλωσσική ενημέρωση του κόσμου.
Αναβάθμιση των υπαρχόντων προγραμμάτων και δημιουργία εκπομπών σχετικών με τη γλώσσα, τις τέχνες και τις επιστήμες που θα προβάλλουν τα κατάλληλα γλωσσικά πρότυπα.
Δ. Πολιτεία

Έμφαση στην ορθή διδασκαλία της γλώσσας.
Μέριμνα για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.
Προβολή κατάλληλων γλωσσικών προτύπων από τους πολιτικούς.
Ε. Πνευματικοί Άνθρωποι

Παροχή κατάλληλων ερεθισμάτων για την καλλιέργεια της γλώσσας.
Ενεργή δράση με τη συμμετοχή τους σε εκπομπές, δημοσίευση άρθρων, συνεργασία με εκπαιδευτικούς φορείς.
ΣΤ. Άτομο

Προσωπική ευαισθητοποίηση του ατόμου για γλωσσική καλλιέργεια.
Ενδιαφέρον για την ενασχόληση με το βιβλίο αλλά και για κάθε μορφή τέχνης που θα μπορούσε να προάγει τη γλωσσική καλλιέργεια
Ενδιαφέρον για δημιουργία ουσιαστικών διαπροσωπικών σχέσεων μέσα από την καλλιέργεια του διαλόγου

Διαβάστε περισσότερα: https://giannopoyloy-maria-ilologos.webnode.gr/lykeio/a-lykeioy/ekthesi/schediagrammata/glossiko-provlima/

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γλωσσικό πρόβλημα

Αξία της γλώσσας

Οκτ 20254

(1) Συμβάλλει στην πνευματική συγκρότηση του ανθρώπου:
◦ Είναι φορέας ιδεών και πεποιθήσεων
◦ Παρέχει τη δυνατότητα ικανοποίησης της φιλομάθειάς του
◦ Η μελέτη του γλωσσικού φαινομένου διευρύνει τους γνωστικούς ορίζοντές του
◦ Η γνώση και ο χειρισμός της βοηθά το άτομο να αντιλαμβάνεται, αλλά και να εκφράζει τις λεπτές και δυσδιάκριτες σημασιολογικές αποχρώσεις μιας έννοιας.
(2) Σημαντικός ο ρόλος στην πολιτική ζωή
◦ Με τη γλώσσα οι άνθρωποι ανταλλάσσουν πολιτικές απόψεις, επιχειρηματολογούν, συναινούν σε πολιτικά ζητήματα ή διαφοροποιούνται.
◦ Με την ορθή χρήση της οι πολίτες διατυπώνουν τις απόψεις τους με ευκρίνεια και πειθώ.
◦ Η βαθιά γνώση των λειτουργιών της βοηθά στην αποκάλυψη της δημαγωγικής πολιτικής και της λαϊκιστικής ρητορείας.
(3) Στο πλαίσιο της κοινωνικής ζωής:
◦ Η διαδικασία κοινωνικοποίησης των ατόμων στηρίζεται στη γλώσσα. Όσο πιο πλούσια σε περιεχόμενο, έκφραση σκέψεων, συναισθημάτων είναι μια γλώσσα, ανάλογη είναι και η ποιότητα της κοινωνικοποίησης.
◦ Αποτελεί μέσο επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών και απόψεων.
◦ Με το διάλογο τα άτομα προσεγγίζουν το ένα το άλλο συνεννοούνται και επιλύουν τις διαφορές τους.
(4) Η γλώσσα συνιστά σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής και εθνικής ταυτότητας ενός λαού:
◦ Μέσω αυτής (γραπτός και προφορικός λόγος) διασώζεται η πολιτιστική κληρονομιά.
◦ Τα γράμματα, τα ήθη, έθιμα, η λαϊκή δημιουργία στο σύνολό της αναζητά στη γλώσσα το μέσο μετάδοσής της από γενιά σε γενιά. Βοηθά, έτσι ένα λαό να συνειδητοποιήσει την ιδιοπροσωπία του και αποτελεί, επομένως μέσο και πνευματικό θεσμό συνοχής ενός εθνικού συνόλου.
(5) Ως μέσο έκφρασης συναισθημάτων ευνοεί την ψυχική επαφή και τη βαθύτερη επικοινωνία των ανθρώπων.
(6) Σημαντική η συμβολή της στη διεθνή ζωή. Με τη γλωσσομάθεια:
◦ Διευκολύνεται η επικοινωνία των λαών.
◦ Υλοποιείται κάθε μορφή συνεργασίας.

 

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα ,  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αξία της γλώσσας

ΕΦΗΒΕΙΑ-ΝΕΟΤΗΤΑ

Μάι 202416

ΕΦΗΒΕΙΑ – ΝΕΟΤΗΤΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ:

Η εφηβεία αποτελεί μία από τις ωραιότερες αλλά και καθοριστικότερες φάσεις της ανθρώπινης ζωής. Είναι μία ηλικιακή περίοδος με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που της δίνουν ένα άρωμα μοναδικότητας αλλά και της προσδίδουν σημαντικό βαθμό δυσκολίας λόγω των έντονων ψυχοπνευματικών διεργασιών στον εσωτερικό κόσμο του νέου. Στη διάρκεια της ο έφηβος προσπαθώντας να συνθέσει την προσωπικότητα του, διακρίνεται από την τάση μίμησης κάποιων προτύπων ή ειδώλων, αντλημένων από την καθημερινή ζωή. Ο νέος προσπαθεί να προσανατολιστεί σε έναν κόσμο διαρκών αλλαγών.

ΟΡΙΣΜΟΣ
Με τον όρο νέοι (ή νεότητα) γίνεται λόγος για την περίοδο της μετάβασης από την παιδική στην ώριμη
ηλικία, κατά την οποία ο άνθρωπος καλλιεργεί τόσο τη βιολογική όσο και την πνευματική του υπόσταση,
εκμεταλλευόμενος ερεθίσματα και επιδράσεις του εξωτερικού περιβάλλοντος. Η εφηβεία είναι η περίοδος μετάβασης από την παιδική στην ώριμη ηλικία. Αρχίζει από το 11 ο έτος της ηλικίας του νέου και φτάνει μέχρι το 18ο έτος. Υπάρχουν όμως και ατομικές διαφορές στα όρια αυτά. Πρόκειται γενικά για μια δύσκολη περίοδο, καθώς ο νέος προσπαθεί να ανεξαρτητοποιηθεί από τους γονείς του, να διαμορφώσει την προσωπικότητα του και να βρει τη θέση του μέσα στον κόσμο.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ
Βασικά χαρακτηριστικά των νέων: γνήσιοι, ειλικρινείς, ορμητικοί, απόλυτοι, ανικανοποίητοι, ανήσυχοι,
ρηξικέλευθοι, απαιτητικοί, αντικομφορμιστές, ασυμβίβαστοι, αντίθετοι προς το άδικο με όραμα για ένα
καλύτερο κόσμο

Βασικά χαρακτηριστικά της κοινωνικής και νοητικής συμπεριφοράς των εφήβων:
– ενδοστρέφεια, ανασφάλεια, έλλειψη αυτοπεποίθησης.
– αίσθημα μοναξιάς, κάτι που τον οδηγεί στην αναζήτηση της εμπιστοσύνης στις ομάδες των
συνομήλικων τους
– Ενδιαφέρον για το άλλο φύλο.
– Υπαρξιακές ανησυχίες.
– Απόρριψη στερεοτύπων και ιδεολογιών του παρελθόντος, απόρριψη καθιερωμένων αξιών, αρχών,
ιδανικών, παράδοσης.
– Άσκηση κριτικής στο κοινωνικό κατεστημένο.
– Υιοθέτηση των τάσεων της μόδας, μιμητισμός.
– Αναζήτηση προτύπων και ειδώλων.
– Επαναστατικότητα, συμμετοχή σε συλλογικά σχήματα (ομάδες, οργανώσεις).
– Έντονος αυθορμητισμός – παρορμητικότητα.
– Αντιφατική συμπεριφορά, καθώς από τη μια δείχνουν ανατρεπτική διάθεση και από την άλλη
αποδέχονται άκριτα πολιτικές και ιδεολογικές κοσμοθεωρίες.

ΤΑ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΝΕΟΙ
Επειδή οι νέοι είναι οργανικό μέλος του κοινωνικού συστήματος, μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα
προβλήματα της κοινωνίας είναι και προβλήματα των νέων και αντίστροφα.
Τα σοβαρότερα προβλήματα είναι:
 Αδιαφορία για τις ανθρωπιστικές αξίες, ο αμοραλισμός.
 Η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος.
 Η απειλή μιας πολεμικής σύρραξης.
 Η φτώχεια και η οικονομική εξαθλίωση κοινωνικών κατηγοριών και λαών ολόκληρων. Το αναχρονιστικό, σε πολλές περιπτώσεις, σύστημα πολιτικής οργάνωσης και διακυβέρνησης των
σύγχρονων κοινωνιών.
 Φαινόμενα κοινωνικής αναλγησίας, όπως ανασφάλεια, ελλιπής περίθαλψη, απαιδευσία, κοινωνικές
ανισότητες και διακρίσεις, ανεργία και απάνθρωπη εργασία.
Απόρροια των προβλημάτων αυτών είναι και τα προβλήματα που εμφανίζονται με ιδιαίτερη
οξύτητα για τους νέους.
 Το πρόβλημα της ουσιαστικής παιδείας.
 Οι εντατικοί ρυθμοί ζωής, για να είναι συνεπείς σε πολλές υποχρεώσεις με τις οποίες είναι
επιφορτισμένοι, τους προξενούν άγχος και περιορίζουν δραματικά τον ελεύθερο χρόνο και την
ψυχαγωγία τους.
 Η επαγγελματική αποκατάστασή τους.
 Ο σωστός προσανατολισμός τους, επειδή λείπουν ή έχουν κλονιστεί αξίες, οράματα και ιδανικά.
 Η ομαλή ένταξή τους στην κοινωνία.
 Τα προβλήματα στις σχέσεις τους με τους μεγαλύτερους.
 Τα ναρκωτικά, η εγκληματικότητα, η διαφθορά.
Λόγοι για τους οποίους ορισμένοι νέοι εκτρέπονται σε βίαιες και αντικοινωνικές ενέργειες (εγκληματικότητα, χουλιγκανισμός, εξτρεμισμός )

 Η αδυναμία της οικογένειας να διαπαιδαγωγήσει και να καθοδηγήσει σωστά τους νέους ανθρώπους.
 Το σχολείο, που δεν εμπνέει αρχές και οράματα και δε στρέφει το ενδιαφέρον των νέων σε
δημιουργικούς σκοπούς, στην πραγματοποίηση των οποίων οι νέοι θα διοχετεύσουν το δυναμισμό
τους.
 Η τηλεόραση με τα πρότυπα βίας, εγκληματικότητας και ανηθικότητας που προβάλλει.
 Ο καταναλωτισμός και η επιδίωξη, με κάθε τρόπο, του ευδαιμονισμού.
 Η ανεργία και η διάψευση προσδοκιών που συνεπάγεται. .
 Η ένταξή τους σε περιθωριακές ομάδες..
 Οι σύγχρονες μορφές παθητικής ψυχαγωγίας υποθάλπουν τη βιαιότητα, π.χ. η παρακολούθηση
ποδοσφαιρικών αγώνων.
 Οι κοινωνικές ανισότητες, διακρίσεις και αδικίες.
 Οι πιεστικές συνθήκες διαβίωσης στις μεγαλουπόλεις, που δε δίνουν ευκαιρίες για διέξοδο και
εκτόνωση της νεανικής ενεργητικότητας
 Ο αποκλεισμός των νέων από πολιτικές δημοκρατικές διαδικασίες, καθώς πολλές αποφάσεις, οι
οποίες μάλιστα τους αφορούν, παίρνονται ερήμην τους.
 Ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία των νέων που είναι ενταγμένοι σε ομάδες.
Πώς μπορούν οι νέοι να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα προβλήματά τους.
 Να σταθούν απέναντι στα προβλήματα με αποφασιστικότητα και ενεργητικά, όχι παθητικά και
μοιρολατρικά.
 Αποκτώντας γνώσεις.
 Με σκληρή δουλειά.
 Συνεργαζόμενοι, θέτοντας κοινούς στόχους και συντονίζοντας τις δυνάμεις τους για την εκπλήρωση
των στόχων αυτών.
 Σεβόμενοι τις ηθικές αξίες, τις αρχές και τους νόμους της πολιτείας μας.
 Με την ενεργό συμμετοχή τους στα κοινά και την ενίσχυση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Η εφηβεία είναι ηλικία γεμάτη αντιθέσεις. Οι συναισθηματικές αντιφάσεις συνδεόμενες με τις τάσεις αμφισβήτησης και την επαναστατικότητα της ηλικίας δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που ο έφηβος αδυνατεί να ελέγξει. Απαιτείται λοιπόν, κατανόηση από τους μεγαλύτερους. Είναι αναγκαία όμως κη αυτογνωσία και η αυτοσυγκράτηση από την πλευρά των εφήβων για την ασφαλέστερη ένταξή τους στην κοινωνία των ενηλίκων.

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα ,  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΕΦΗΒΕΙΑ-ΝΕΟΤΗΤΑ

ΠΡΟΦΟΡΙΚΟΣ – ΓΡΑΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Μάι 20243

ΠΡΟΦΟΡΙΚΟΣ-ΓΡΑΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Ι. Πλεονεκτήματα του προφορικού λόγου:

1.οι συνομιλητές είναι συνήθως παρόντες κατά τη διάρκεια της συνομιλίας,έτσι ο προφορικός λόγος χαρακτηρίζεται από ζωντάνια, αμεσότητα και αυθορμητισμό.

2.μπορεί να χρησιμοποιηθεί απ᾽ όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από το μορφωτικό επίπεδο και την ηλικία τους, εξυπηρετεί άμεσα διάφορες ανάγκες της καθημερινότητάς

3.Διακρίνεται για την παραστατικότητα και την αποτελεσματικότητά του και αυτό γιατί συνοδεύεται από διάφορα εξωγλωσσικά και παραγλωσσικά στοιχεία, όπως χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου, παύσεις, επιτονισμό κ.α, που αποτυπώνουν καλύτερα τις σκέψεις και τα συναισθήματα των συνομιλούντων.

4.Εφόσον στον προφορικό λόγο προτιμάται η παρατακτική σύνδεση και ο μικροπερίοδος λόγος, τα συμπεράσματά του είναι απλά και κατανοητά. Οι συνομιλητές, έχουν επίσης το πλεονέκτημα της αλλαγής ή της βελτίωσης των επιχειρημάτων τους σε περίπτωση που προκύψει κάποια παρανόηση ή ασάφεια.

5.Η αμεσότητα που προσδίδει η συγκεκριμένη μορφή επικοινωνίας, ευνοεί τη προσέγγιση των ανθρώπων και την ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων.

6.Μέσω του διαλόγου και της γόνιμης παράθεσης και αντιπαράθεσης απόψεων, καλλιεργείται η κριτική σκέψη και τα άτομα οδηγούνται στη γνώση και την αλήθεια.

ΙΙ.Μειονεκτήματα του προφορικού λόγου:

1.Λόγω της αμεσότητας που χαρακτηρίζει τον προφορικό λόγο, δεν επιτρέπεται η σχετική του προετοιμασία. Έτσι, διακρίνεται έντονα από προχειρότητα και επιπολαιότητα, εξαιτίας των ελλειπτικών εκφράσεων, των ασυνταξιών κ.α

2.Είναι προσωρινός και το περιεχόμενό του ξεχνιέται εύκολα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διατηρηθεί στο πέρασμα του χρόνου.

3.Το λεξιλόγιό του είναι πιο απλό και λιγότερο φροντισμένο. Χρησιμοποιούνται πολλές λέξεις ασαφούς σημασίας, μικρότερο ποσοστό ουσιαστικών, επιθέτων και επιρρημάτων σε σχέση με το γραπτό λόγο.

4.Τις περισσότερες φορές είναι περισσότερο αναλυτικός και λιγότερο ακριβής. Επομένως, ο ομιλητής αδυνατεί να οργανώσει λογικά τις σκέψεις του και να τις εκφράσει με σαφήνεια, γιατί δεν έχει το χρόνο να τις επεξεργαστεί, όπως στο γραπτό λόγο.

ΙΙΙ.Πλεονεκτήματα του γραπτού λόγου:

1.Ο γραπτός λόγος διακρίνεται για την επιμελημένη σύνταξη, διατύπωση και λεξιλόγιο, επειδή είναι προσχεδιασμένος και επιτρέπει τον έλεγχο για τη συστηματική χρησιμοποίησή του. Επομένως, στον γραπτό λόγο περιορίζονται τα γραμματικά και συντακτικά λάθη και διευκολύνεται καλύτερα η επικοινωνία.

2.Τον διακρίνει η πυκνότητα και η σαφήνεια των νοημάτων, η διεξοδική και ακριβής έκφραση, η οποία εξασφαλίζεται με την προσεκτική επιλογή των κατάλληλων λέξεων, ώστε να αποδοθεί το περιεχόμενο σωστά.

3.Στον γραπτό λόγο γίνεται αυστηρή και λογική χρήση της γλώσσας και αποφεύγεται η γλωσσική τυποποίηση. Επίσης, αποφεύγονται ευκολότερα οι πλατειασμοί και οι φλυαρίες με συνέπεια να μην κουράζει τον αναγνώστη.

4.Ο γραπτός λόγος έχει τη δυνατότητα να καθιστά αθάνατο τον προφορικό λόγο (παραδόσεις, μύθους, θρύλους κλπ) και συμβάλλει έτσι στη διατήρηση των ηθών και εθίμων που συνιστούν την παράδοση ενός λαού.

  1. Μειονεκτήματα του γραπτού λόγου:

1.Ο γραπτός λόγος αποτελεί προνόμιο κυρίως των μορφωμένων και καλλιεργημένων ανθρώπων και ο βαθμός εξοικείωσης με τον γραπτό λόγο αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους διαφοροποιητικούς παράγοντες ατόμων και κοινωνιών.

2.Ο γραπτός λόγος είναι τυπικός, απρόσωπος και χαρακτηρίζεται από έλλειψη αυθορμητισμού ενώ, παράλληλα αποκρύπτει τα ζωντανά χαρακτηριστικά του λόγου, γιατί ο πομπός απευθύνεται σε δέκτη που δεν είναι παρών. Δεν αποδίδει στοιχεία εξωγλωσσικά και παραγλωσσικά που καθιστούν πιο παραστατικό και πιο κατανοητό το λόγο.

3.Ο γραπτός λόγος είναι βουβός και δεν μπορεί να απαντήσει σ᾽ αυτόν που θέτει ερωτήματα. Έτσι, αποκόπτει τον συγγραφέα από το κοινό του, καθώς εμποδίζει την άμεση ανατροφοδότηση από τις αντιδράσεις του κοινού και δεν επιτρέπει την άμεση επικοινωνία του συγγραφέα με αυτό.

4.Η γλώσσα εξελίσσεται και δε μένει στάσιμη. Ο γραπτός λόγος συχνά αντιπροσωπεύει σε μεγάλο βαθμό παλιότερες γλωσσικές μορφές (π.χ καθαρεύουσα) που δεν ανταποκρίνονται στη σύγχρονη εποχή με συνέπεια να υπάρχει απόσταση από τις πρόσφατες εξελίξεις της γλώσσας.

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα ,  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΠΡΟΦΟΡΙΚΟΣ – ΓΡΑΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ

Μάι 20243

Ι. ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ→ απεραντοσύνη, → πολυμορφία (πρωτεϊκή) → παντοδυναμία

ΙΙ. ΟΙ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Α. γεωγραφικές ποικιλίες (οριζόντια διαίρεση)

Κριτήριο η γεωγραφική καταγωγή του ομιλητή

 

Διάλεκτος: η κάθε γεωγραφική διαφοροποίηση στη χρήση της γλώσσας, ένα ιδίωμα που διαφέρει σημαντικά από την κοινή γλώσσα σε στοιχεία γραμματικής, φωνολογίας και λεξιλογίου

(πχ τσακωνική, ποντιακή…)

 

Ιδίωμα: μικρότερη γλωσσική διαφοροποίηση που δεν εμποδίζει την κατανόηση από τους ομιλητές της κοινής (μια διάλεκτος μπορεί να έχει αρκετά ιδιώματα)/ η ντοπιολαλιά/ η τοπική παραλλαγή μιας γλώσσας

Διακρίνονται σε:

– βόρεια (πχ θρακιώτικα, μακεδονικά, ηπειρώτικα, θεσσαλικά…)

-νότια (πχ πελοποννησιακά, κρητικά…)

-ανατολικά (πχ χιώτικα…)

-δυτικά (πχ εφτανησιώτικα, κρητοκυκλαδικά…)

Κι ένα παράδειγμα… π. χ. στο τοπικό ιδίωμα της Καλαμάτας είναι πολύ συνηθισμένη η προσφώνηση “Μάνα μου”

 

Ιδιωματισμός: ένας διαλεκτικός τύπος άγνωστος στην κοινή (πχ με δίνει αντί μου δίνει)

 

Ιδιωτισμός: κάθε λεξιλογική φράση της Κοινής Ελληνικής που αποτελεί ιδιαίτερη έκφραση συνήθως με μεταφορική σημασία (πχ τα τσουγκρίσαμε)

 

Προσφορά –ωφελιμότητα ιδιωμάτων

-αποτελούν πολύτιμη πολιτισμική κληρονομιά στην οποία εγγράφονται στοιχεία  λαϊκού και πνευματικού πολιτισμού μας

-πλουτίζουν την κοινή γλώσσα-λεκτικός θησαυρός

-εκφράζουν τη ζωντάνια και την αυθεντικότητα  του λαού

 

 

 

Β. κοινωνικές γλωσσικές ποικιλίες ( κάθετη διαίρεση)

Παράγοντες που τις  διαμορφώνουν

ηλικία

Τα παιδιά: Προτιμούν τον αφηγηματικό και δραματικό λόγο. Οι έφηβοι με το λόγο τους θέλουν να καταδείξουν την επαναστατικότητα και τη διαφορετικότητα τους.

Οι μεγαλύτεροι: Ανάλογα με τα ενδιαφέροντα τους προτιμούν λόγο επιστημονικό, πολιτικό, φιλοσοφικό ή λόγο που ξεκουράζει από την καθημερινή βιοπάλη.

 

μόρφωση

Ανάλογη με την εκπαίδευση, την επιστημονική κατάρτιση και τη γενικότερη μόρφωση του καθενός είναι και η γλώσσα του . Η σαφήνεια, το βάθος της σκέψης και η άνεση στη διατύπωση χαρακτηρίζουν τα καλλιεργημένα άτομα.

κοινωνική ομάδα

Η κοινωνική θέση επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την ιδεολογία, την επαγγελματική και οικονομική κατάσταση του ατόμου και κατ’ επέκταση τη δυνατότητα για μόρφωση, που αποτελούν παράγοντες της γλωσσικής διαμόρφωσης. Η κοινωνική κινητικότητα συ­νεπάγεται και ανάλογη γλωσσική προσαρμογή.

φύλο

Οι άνδρες χρησιμοποιούν λόγο περισσότερο λογικό, ανάλογο του κοινωνικού ρόλου που συνεχίζουν να έχουν και στις μέρες μας. Η κοινωνική, όμως, ελευθερία τους επιτρέπει και μεγαλύτερες γλωσσικές αποκλίσεις.

Οι γυναίκες διακρίνονται από λόγο περισσότερο συναισθηματικό και ευαίσθητο, που εκφράζει τον εσωτερικό τους κόσμο. Επίσης, χρησιμοποιούν σε μεγαλύτερο βαθμό, εκφράσεις με κοινωνικό κύρος, λόγω της πίεσης που δέχονται να είναι κοινωνικά «σωστότερες».

 Κοινωνικό επίπεδο και υφολογικό επίπεδο.

περίσταση επικοινωνίας

«Μιλούμε με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετικό τόπο, σε διαφορετικό χρόνο, με διαφορετικούς ανθρώπους, για διαφορετικά πράγματα»

 

ΙΙΙ. ΟΙ ΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣΗ γλώσσα καλύπτει και αποκαλύπτει.

  • Εκφράζει το διαφορετικό τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνο­νται, αξιολογούν και βιώνουν τον κόσμο. Γιατί οι άνθρωποι:  α. Χρησιμοποιούν διαφορετικές λέξεις για τα ίδια πράγματα.

β. Παρουσιάζουν με διαφορετικές αποχρώσεις της ίδιας έννοιας την ίδια λέξη.

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα , ,  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ

ΓΕΛΙΟ ΧΙΟΥΜΟΡ

Μάι 20243

ΓΕΛΙΟ- ΧΙΟΥΜΟΡ

 Γέλιο

είναι η φυσική αντίδραση στους ανθρώπους που αποτελείται από συνήθως ρυθμικές, συχνά ηχηρές συσπάσεις του διαφράγματος και άλλων τμημάτων του αναπνευστικού συστήματος μετά από συγκεκριμένα εξωτερικά και εσωτερικά ερεθίσματα.

Χιούμορ

Εκείνη η ποιότητα της φαντασίας που δίνει στις ιδέες μια αμφίβολη ή φανταστική όψη, και τείνει να προκαλεί το γέλιο ή την ευθυμία μέσω κωμικών εικόνων ή περιγραφών.

Η διανοητική ικανότητα της σύλληψης, της έκφρασης, ή της εκτίμησης του κωμικού ή του κωμικά αντιφατικού.

Συμπαθής σαρκασμός, παραδοξολογία.

Είδη χιούμορ

Το χιούμορ πολλές φορές υπόκειται σε διαβαθμίσεις και κατηγοριοποιήσεις, ανάλογα με το είδος του, την αισθητική ή την οξύτητά του. Περιφραστικά θα μπορούσαν να αναφερθούν οι εξής κατηγορίες:

Το ξερό χιούμορ. Όταν ο αστεϊζόμενος έχει ανέκφραστο ύφος και ο λόγος του δεν έχει κωμική χροιά.

Το καυστικό ή βιτριολικό χιούμορ. Εδώ οι παρατηρήσεις γίνονται με σκοπό τον ερεθισμό και τη μείωση των υποκειμένων στο χιούμορ και χρησιμοποιούνται διατυπώσεις και φόρμες, που θα  προσβάλουν.

Το μαύρο χιούμορ (black humor). Σε αυτό το είδος ο επιχειρούμενος αστεϊσμός ή σάτιρα ανάγεται σε θλιβερά γεγονότα ή καταστάσεις.

Η παρωδία. Στην παρωδία, μία μορφή ή ένα έργο τέχνης προβάλλεται μιμητικά με διαθλασμένο τρόπο με σκοπό τη γελοιοποίησή του.

Η σάτιρα. Η σάτιρα είναι μια λογοτεχνική ή καλλιτεχνική μορφή που εκθέτει τις αδυναμίες του θέματός της με στόχο τον εμπαιγμό, συχνά με την προσδοκία της βελτίωσής του.

Ο αυτοσαρκασμός. Με τον αυτοσαρκασμό, το άτομο σαρκάζοντας τον εαυτό του προσπαθεί να περάσει ένα μήνυμα στους συνομιλητές του.

Πηγαίο χιούμορ. Είναι ο τρόπος να κάνει κάποιος τους άλλους να γελούν χωρίς προσπάθεια.

Σουρεαλιστικό χιούμορ. Χιούμορ στο οποίο χρησιμοποιούνται οι φόρμες του υπερρεαλισμού.

Θετική προσφορά του  Γέλιου

κοινωνικός  τομέας

  • Καθιστά το άτομο πιο δεκτικό απέναντι στον άλλο, διευκολύνει την κοινωνική επαφή με τον συνάνθρωπο καθώς διαμορφώνεται κλίμα θετικής διάθεσης, ευθυμίας , συμβάλλοντας στην εξομάλυνση των διαφορών μεταξύ των ατόμων, καθώς οι ευδιάθετοι άνθρωποι γίνονται όχι μόνο πιο ανοιχτοί κοινωνικά αλλά και περισσότερο πρόθυμοι για εποικοδομητική επαφή
  • Αναπτύσσεται συναισθηματική αλληλεπίδραση μεταξύ των ατόμων καθώς το χιούμορ απελευθερώνει από μικρότητες , καταργεί τις αποστάσεις, ενισχύει την ψυχική δύναμη των ανθρώπων ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ένα αποτελεσματικό μέσο πειθούς

Πνευματικός – ψυχικός τομέας

  • Ενισχύεται η αισιόδοξη διάθεση, η ψυχική ανθεκτικότητα, αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά  το άγχος, τονώνεται η αισιοδοξία και η θετική στάση απέναντι στη ζωή, καθίσταται  πιο εύκολη η αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων και δυσκολιών
  • Καλλιεργείται η συναισθηματική νοημοσύνη μέσω της οποίας το άτομο μπορεί να καλλιεργήσει υγιείς κοινωνικές σχέσεις
  • Οξύνει τη φαντασία, το πνεύμα. Το άτομο γίνεται πιο ευρηματικό στην επαφή του με τον συνάνθρωπο καθώς δημιουργούνται γέφυρες επικοινωνίας
  • Μέσω του κωμικού στοιχείου ασκείται κριτική με στόχο τη βελτίωση των κακώς κειμένων ενώ μέσω του όπλου του αυτοσαρκασμού το άτομο ωθείται στην αυτοβελτίωση
  • Αντιμετωπίζονται αποτελεσματικότερα δύσκολες και άβολες καταστάσεις καθώς εξασθενούν  οι αντιθέσεις  αφού το επιτυχημένο χιούμορ  δημιουργεί θετικό κλίμα προσέγγισης και όχι απομάκρυνσης
  • Βελτιώνεται η σωματική υγεία του ατόμου και κατ΄ επέκταση η ψυχική υγεία .  Σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν ότι το γέλιο αυξάνει την πρόσληψη οξυγόνου, ενισχύει την αντοχή της καρδιάς και των πνευμόνων, χαλαρώνει τους μυς, βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, ευνοεί τον ήρεμο και χαλαρό ύπνο αποφορτίζοντας το άτομο.

Το χιούμορ στη σύγχρονη εποχή

Ενώ το γέλιο λυτρώνει τον άνθρωπο από τις αγχώδεις καταστάσεις στην εποχή μας που χαρακτηρίζεται από ατομικισμό και εσωστρέφεια,  δεν προωθείται το γέλιο.

Παράγοντες που εξοβελίζουν το γέλιο από την καθημερινότητά μας ενδεικτικά είναι:

-ο αγχώδης και ασθματικός ρυθμός της ζωής που στερεί το άτομο από τη διάθεση να αντιμετωπίσει χιουμοριστικά τις αυξημένες απαιτήσεις που επιτακτικά καλείται να διεκπεραιώσει

-η αλλοτρίωση και κοινωνική απομόνωση που δεν επιτρέπει την ανάπτυξη υγειών κοινωνικών σχέσεων

-η λανθασμένη αντίληψη περί σοβαρότητας καθώς ένας αστεϊσμός θεωρούμε ότι θα δημιουργήσει αρνητική εικόνα για το πρόσωπό μας, ο εγκλωβισμός μας σε αυστηρά πρότυπα συμπεριφοράς

-η έλλειψη κουλτούρας γέλιου

το ευφυές χιούμορ ενισχύεται από εσωτερική καλλιέργεια και παιδεία που ωστόσο δεν προβάλλεται από τα ΜΜΕ στο πλαίσιο του εμπορευματοποιημένου κωμικού στοιχείου που στηρίζεται στην κακής ποιότητας κωμωδία

 

Το χιούμορ στο σχολικό περιβάλλον

-διαμορφώνει ευχάριστο κλίμα στο πλαίσιο της παιδαγωγικής αλληλεπίδρασης, ενισχύεται ο διάλογος

-ενδυναμώνει τις σχέσεις μεταξύ των συμμετεχόντων στη διαδικασία της μάθησης και παράλληλα ασκεί τους μαθητές σε μια θετική στάση απέναντι στον εαυτό τους, τους άλλους αλλά και στη διαχείριση της πραγματικότητας

-η επαφή με κείμενα που το κωμικό στοιχείο αξιοποιείται λειτουργεί ως διαδικασία μύησης στην κουλτούρα του γέλιου

-οξύνει την ευφυΐα, τη δημιουργικότητα

 

Τρόποι καλλιέργειας του κωμικού/ αγωγής του γέλιου στο σχολείο

– διδασκαλία υψηλών λογοτεχνικών έργων  (πχ αποσπάσματα κωμωδιών, ευθυμογραφήματα, χρονογραφήματα, διηγήματα, ποιήματα ) αλλά και πολυτροπικών κειμένων (γελοιογραφίες, σκίτσα

-Με την αξιοποίηση του χιούμορ μέσα στην τάξη, κατά τη διαδικασία της διδασκαλίας.

-Μέσω της δραματοποίησης κειμένων , της παρακολούθησης ή της παρουσίασης από τους ίδιους τους μαθητές κωμικών θεατρικών παραστάσεων.

Υλικό για μελέτη:

https://www.tovima.gr/2008/11/24/science/ksekardisteite-kanei-kalo/

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα , ,  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΓΕΛΙΟ ΧΙΟΥΜΟΡ

ΜΟΔΑ-ΕΝΔΥΣΗ

Απρ 202426

Μόδα και Ένδυση

Ορισμός

Μόδα [<moda (ιταλικό) <modus (= τρόπος· λατινικό)] ονομάζεται η περιοδική και διαρκώς μεταβαλλόμενη τάση που επικρατεί μεταξύ των μελών ενός κοινωνικού συνόλου και αφορά στην αμφίεση και, γενικότερα, στον τρόπο συμπεριφοράς και σκέψης.

Χαρακτηριστικά Μόδας

  • Μεταβλητότητα
  • Μαζοποίηση
  • Τυποποίηση
  • Νεωτερικότητα
  • Ρήξη με το προηγούμενο κατεστημένο
  • Tάση επιβολής και παγίωσης

Αιτίες Φαινομένου

Οι παράγοντες που προκαλούν και ενισχύουν το κοινωνικό φαινόμενο της μόδας είναι οι εξής:

Οικονομικοί:

  • Πανίσχυροι οικονομικοί κολοσσοί στο χώρο της ένδυσης.
  • Τα ΜΜΕ (η τηλεόραση, ο ημερήσιος τύπος και περιοδικά ποικίλης ύλης ή εστιασμένα στο χώρο της μόδας) αφιερώνουν πολύωρες εκπομπές, ειδικές στήλες και έντυπα αποκλειστικά στη μόδα. Επίσης, προωθούν μέσω των διαφημίσεων νέες τάσεις.
  • Η ενσάρκωση της σύγχρονης οικονομικής και καταναλωτικής νοοτροπίας. Το πνεύμα του υλικού ευδαιμονισμού και της καταναλωτικής μανίας τροφοδοτεί τις νέες τάσεις της μόδας.
  • Η συσσώρευση πλούτου και η δυνατότητα αρκετών ατόμων να ανταποκρίνονται στις ακριβές απαιτήσεις της.

Κοινωνικοί:

  • Η διαμορφωμένη κοινή γνώμη που επιβάλλει την προσαρμογή στις επιταγές της (κοινωνική τυποποίηση).
  • Η αντίδραση στις κατεστημένες τάσεις, η οποία χαράσσει με τη σειρά της νέες στιλιστικές πορείες (κοινωνική διαφοροποίηση).
  • Η συμμόρφωση προς τα ενδυματολογικά πρότυπα για κοινωνική αποδοχή και ανάδειξη.
  • Προσδιορισμός της κοινωνικής θέσης ανάλογα με τη δυνατότητα παρακολούθησης της ακριβής ή της φθηνής μόδας (επίδειξη νεοπλουτισμού).
  • Το φύλο. Οι γυναίκες καθίστανται περισσότερο επιρρεπείς στη μόδα.
  • Προσπάθεια αυτοέκφρασης και προσωπικής προβολής.

Πνευματικοί:

  • Η ελλιπής και μονολιθική πνευματική καλλιέργεια επιτρέπει την αξιολογική κατάταξη των προτεραιοτήτων του ανθρώπου με βάση τα υλιστικά πρότυπα.
  • Τα περιορισμένα πνευματικά ενδιαφέροντα αφήνουν ελεύθερο πεδίο για την ενασχόληση μαζί της.
  • Ο μιμητισμός του σύγχρονου ανθρώπου στο γενικότερο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης.
  • Οι αισθητικές αντιλήψεις που διαμορφώνονται ανάλογα με τα δεδομένα κάθε εποχής.

Ψυχολογικοί:

  • Η φυσική φιλαρέσκεια του ανθρώπου.
  • Η διάθεση να εντυπωσιάζει και να ξεχωρίζει από τους άλλους.
  • Ο πειθαναγκασμός των διαφημίσεων σχετικά με τις νέες τάσεις.
  • Η ανάγκη ορισμένων να καλύψουν φυσικές ατέλειες.

Πολιτικοί:

Η εκάστοτε πολιτική ιδεολογία εκφράζεται και ενδυματολογικά (π.χ. η βαριά και πολύχρυση στολή των μοναρχών, η στρατιωτική αμφίεση των δικτατόρων, το καθημερινό και συμβατό στο μέσο πολίτη ένδυμα των λαϊκών κομμάτων).

Οι Νέοι

  • Προβάλλουν την αντιδραστικότητά τους με την άκριτη υιοθέτηση των προτάσεων της μόδας. Θεωρούν το καινούργιο προοδευτικό και ριζοσπαστικό, ενώ το παλιό συντηρητικό και απορριπτέο.
  • Μιμούνται ξενόφερτα πρότυπα και τρόπους ζωής στην ένδυση, στη μουσική, στην ομιλία, ακόμα και στη διατροφή.

Θετικές Συνέπειες

  • Καλλιεργεί και αναπτύσσει τη δημιουργική φαντασία και το αίσθημα του ωραίου.
  • Ενισχύει την οικονομία με τη διακίνηση του χρήματος και, κυρίως, με την αύξηση των εξαγωγών.
  • Καταπολεμά την ανεργία με τη δημιουργία θέσεων εργασίας, καθώς αυξάνεται η παραγωγή και ο καταναλωτισμός.
  • Με τη μόδα εκφράστηκαν πολιτικά και κοινωνικά κινήματα, μουσικά ή άλλα καλλιτεχνικά ρεύματα (φεμινιστικό κίνημα, χίπις, πανκς κ.λπ.).
  • Μέσω της ποικιλίας των επιλογών αμφίεσης εκφράζεται η προσωπική ελευθερία και καθίσταται δυνατή η διαμόρφωση μιας ιδιαίτερης εικόνας του εαυτού μας.
  • Εξασφαλίζει ένα αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς σε όσους η εμφάνιση αποτελεί αιτία εσωστρέφειας και ανασφάλειας.

Αρνητικές Συνέπειες

  • Τροφοδοτεί το καταναλωτικό πνεύμα και προκαλεί οικονομικά προβλήματα σε όσους προσπαθούν να ακολουθήσουν πιστά τις επιταγές της.
  • Προκαλεί άγχος και αγωνία, μήπως τυχόν η ασυνεπής παρακολούθησή της προξενήσει κοινωνική περιθωριοποίηση και υποβάθμιση.
  • Στερεί από τον άνθρωπο πολύτιμο χρόνο, καθώς αυτός επιδίδεται στην υπερεργασία, για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της. Ο χρόνος αυτός θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε πνευματικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.
  • Οδηγεί πολλές φορές, ιδίως τους άνεργους νέους, στη βία και την εγκληματικότητα, προκειμένου να επιτευχθεί η ανταπόκριση στα κελεύσματά της.
  • Καλλιεργεί το μιμητισμό, ο οποίος γενικεύεται σε μιαν ευρύτερη αποδοχή έξωθεν εντολών. Παράλληλα, εξασθενεί την κρίση και την ιδιαιτερότητα.
  • Αλλοτριώνει γενικότερα τον άνθρωπο με την προβολή των ασήμαντων και εφήμερων, και τον παραγκωνισμό των σημαντικών προτεραιοτήτων. Διασαλεύει δηλαδή την ιεράρχηση των αξιών.
  • Συντελεί στην αλλοτρίωση της εθνικής ταυτότητας και στην επιβολή της παγκόσμιας ομοιομορφίας ως προς την αμφίεση, τη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής.

Τρόποι Αντιμετώπισης

Η μόδα αποτελεί σημαντικό στοιχείο της σύγχρονης ζωής. Θα ήταν λοιπόν ουτοπικό να προτείνει κάποιος την κατάργησή της. Ωστόσο, χρειάζεται κανείς να:

  • θέτει προσωπικά κριτήρια ως προς την αποδοχή της μόδας, έτσι ώστε να μη γελοιοποιείται με επιλογές που δεν ταιριάζουν στην προσωπικότητά του.
  • συνειδητοποιεί ότι η μόδα δεν αποτελεί αυτοσκοπό.
  • κατανοεί ότι το ρούχο δεν υπάρχει, για να καταδυναστεύει το σώμα και το πνεύμα του ανθρώπου, αλλά για να το προστατεύει και να το αναδεικνύει.
  • εναρμονίζει την αμφίεσή του με τα κλιματολογικά και κοινωνικά δεδομένα κάθε εποχής.
  • μην προσκολλάται και υποδουλώνεται στις νέες τάσεις, αλλά να ιεραρχεί σωστά τις προτεραιότητές του.
  • αντιστέκεται στην «πλύση εγκεφάλου» που επιχειρούν οι διαφημίσεις για την προώθηση της μόδας.

 

κάτω από: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ | με ετικέτα ,  |  | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΜΟΔΑ-ΕΝΔΥΣΗ
« Παλιότερα άρθρα


Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων