Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει τίτλος, η απουσία του οποίου έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια μορίων. Ο τίτλος πρέπει να είναι σύντομος, και περιεκτικός. Συνήθως αρηματικός, χιουμοριστικός, ειρωνικός, ουδέτερος, πρωτότυπος, με σχόλιο ή χωρίς, με σημεία στίξης ή χωρίς, μεταφορικός ή κυριολεκτικός …

Περιεχόμενο: το άρθρο έχει, λοιπόν, καθαρά επικαιρικό χαρακτήρα, καθώς αφορμάται πάντα από ένα επίκαιρο γεγονός, το οποίο σχολιάζει ή ερμηνεύει. Στον πρόλογο, συνήθως γίνεται αναφορά στο συγκεκριμένο επικαιρικό γεγονός, το οποίο αποτελεί το ερέθισμα για τη γραφή του άρθρου. Τέτοια κείμενα αναφέρονται σε επίκαιρα θέματα όπως είναι: η βία, τα ναρκωτικά, η μοναξιά κ.λπ.

Γλώσσα: επικρατεί η αναφορική λειτουργία της, έχει σχετικά πειθαρχημένη σύνταξη, κυριαρχεί το γ’ ρηματικό πρόσωπο, απέχει από τη λογοτεχνία και κινείται στο χώρο της ερμηνευτικής δημοσιογραφίας. Για αυτό το λόγο δεν έχει προσωπικό και οικείο τόνο, όπως το δοκίμιο. Γίνεται χρήση ενεστώτα ή μέλλοντα.

Ύφος: συνήθως σοβαρό, επίσημο, απρόσωπο. Το ύφος ταιριάζει στο επικοινωνιακό περιβάλλον του και είναι συνήθως σοβαρό, αν και συνήθως εξαρτάται από το επίπεδο του αναγνωστικού κοινού στο οποίο υποθετικά απευθύνεται ο αρθρογράφος (με λίγα λόγια είναι διαφορετικός ο τρόπος γραφής άρθρου που προορίζεται να δημοσιευτεί στη σχολική εφημερίδα από εκείνον ενός άρθρου που προορίζεται για την εφημερίδα της πόλης).

Η τυπική δομή άρθρου δε διαφέρει και πολύ από αυτή του αποδεικτικού δοκιμίου και έχει ως εξής:

Πρόλογος, όπου εκτίθεται το θέμα ή η προβληματική του. Συνήθως είναι επαγωγικός, καθώς από το ειδικό (αφόρμηση από την επικαιρότητα), προχωρά στη γενικότερη τοποθέτηση, που έχει να κάνει συνήθως με τα ζητούμενα του θέματος.
Κύριο μέρος, όπου παρατίθεται επαρκές αποδεικτικό υλικό, προκειμένου να διασαφηνιστεί η κυρίαρχη ιδέα, να τεκμηριωθεί η θέση – ισχυρισμός που διατυπώθηκε στην εισαγωγική παράγραφο ή να ανασκευαστεί μία θέση.
Επίλογος, όπου έχουμε τη συμπυκνωμένη θεώρηση των θέσεων του κύριου θέματος.