Η Θεολογία… στο σχολείο

Αγία Γραφή

animated-bible

Σελίδες

Αναζήτηση στο ιστολόγιο

Αναζήτηση

Επισκέπτες

Πρόσφατα κείμενα

Αρχείο

Ημερολόγιο δημοσιεύσεων

Οκτώβριος 2021
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαΐ    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Καιρός

Πρόσφατα σχόλια

Παρουσιάσεις στο Slideboom

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Σύνδεσμοι

Χρήσιμα Ιστολόγια

Μεταστοιχεία

on line

Χάρτης Τρίπολης

Άρθρα σχετικά με 'Υποστηρικτικό υλικό'

Η σταύρωση ως επώδυνη και ατιμωτική ποινή θανάτου

crucifiction Η σταύρωση ως θανατική ποινή

Τη θανατική ποινή της σταύρωσης τη συναντάμε σε πολλούς ανατολικούς λαούς. Στους Εβραίους δεν υπήρχε. Την έφεραν οι Ρωμαίοι, αλλά δεν την επέβαλαν σε ρωμαίους πολίτες.

  Ο Κικέρωνας σε ένα έργο του γράφει: «Το να δέσουν ένα Ρωμαίο πολίτη είναι κακούργημα· το να τον κτυπήσουν, είναι έγκλημα· να τον φονεύσουν, σχεδόν μία πατροκτονία· τι να πω λοιπόν αν έχει κρεμασθεί στο σταυρό; Σε τέτοια ανόσια πράξη δεν μπορεί να δοθεί καμιά ονομασία που να της αξίζει!».

Επιβαλλόταν σε μεγάλους εγκληματίες, δούλους και αιχμαλώτους πολέμου. Έτσι, εκτός από οδυνηρή και απάνθρωπη, ήταν και ατιμωτική ποινή.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

Podcasts

Σε μια προσπάθεια να γίνουν κάποια κείμενα πιο ελκυστικά για τους μαθητές μας, δημιούργησα κάποια ηχητικά αρχεία (podcasts) σχετικά με τους Προφήτες και άλλα θεολογικά θέματα.

Μπορείτε να τα ακούσετε πατώντας εδώ.

Μονή Χιλανδαρίου

Η Μονή Χιλανδαρίου (σερβικά: Манастир Хиландар) είναι 4η στην ιεραρχία των Αγιορείτικων Μονών. Βρίσκεται μέσα στο βουνό, στη βορειανατολική πλευρά. Είναι σερβική Μονή.

Για την ιστορία της μονής πατήστε εδώ.

Άγιος Συμεών, κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου και το θαυματουργό αμπέλι της Μονής

Tίς ουκ επαινέσειε, Συμεών πάτερ,
Σε τον βλύσαντα, μύρον εκ του σου τάφου;
Βιογραφία
Ο Όσιος Συμεών ήταν βασιλιάς των Σέρβων με το όνομα Στέφανος Α’ Νεμάνια (στις Βυζαντινές πηγές Νεεμάν) και πατέρας του Οσίου Σάββα, πρώτου Αρχιεπισκόπου Σερβίας (14 Ιανουαρίου). Το 1196 μ.Χ. παραιτήθηκε από τον θρόνο και αναχώρησε στο Άγιον Όρος, όπου μαζί με τον γιο του έκτισε τη Μονή Χιλιανταρίου.

Ο Όσιος Συμεών κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1200 και ενταφιάσθηκε στη νότια πλευρά του καθολικού της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου. Κατά το έτος 1208, ο όσιος Σάββας αποφασίζει να προβεί στην ανακομιδή των ιερών λειψάνων του πατέρα του και τη μετακομιδή αυτών στην πατρίδα του. Την ημέρα της ανακομιδής εκχύθηκε από τα ιερά λείψανα άφθονο και ευώδες μύρο, συνέχισε δε να ρέει και για λίγες ακόμη ημέρες μετά την ανακομιδή, από τον κενό πλέον τάφο. Ήταν και αυτό τρανό δείγμα της αγιότητας του Οσίου Συμεών, ο οποίος έκτοτε επονομάζεται «Μυροβλήτης». Ο Άγιος Σάββας εναπέθεσε τα ιερά λείψανα στη μονή της μετανοίας του πατρός του, τη μονή Στουντένιτσα, όπου και φυλάσσονται μέχρι σήμερα.

Ο τάφος του Οσίου Συμεών του Μυροβλήτου, φέρει σήμερα αργυρό επικάλυμμα με ανάγλυφες παραστάσεις. Από τον τάφο, ματά την ανακομιδή των ιερών λειψάνων, φύτρωσε μόνο του με θαυματουργικό τρόπο, άνευ σποράς, ένα κλήμα για παρηγοριά των Πατέρων της Μονής. Τα σταφύλια του κλήματος αυτού θεραπεύουν θαυματουργικά την στείρωση των ατέκνων γυναικών.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

Διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών

Οι διαφορές ανάμεσα στη Ορθοδοξία και τον παπισμό είναι πολλές και μεγάλες, παλαιές και νεότερες και αφορούν τόσο σε δογματικά ζητήματα όσο και σε θέματα εκκλησιαστικής εμπειρίας, λατρείας, τέχνης και γενικώτερα αντιλήψεων και βιοθεωρίας. Θα επιχειρήσουμε εδώ μία συνοπτική παρουσίασή τους αντλώντας από τα κείμενα των Αγίων Πατέρων και συγχρόνων θεολόγων, Μητροπολιτών και Γερόντων της Εκκλησίας μας, οι οποίοι με ενάργεια και ορθόδοξο φρόνημα αναδεικνύουν την παρεκτροπή από την ορθή πίστη και τις κακοδοξίες του παπισμού. Για την καλύτερη κατανόηση των διαφορών ορθοδοξίας και παπισμού είναι απαραίτητο να εξετάσουμε συνολικά τον εκκλησιαστικό, κοινωνικό και πολιτικό περίγυρο της εποχής. Για τον σκοπό αυτό παραθέτουμε πολύ σύντομα κάποια ιστορικά γεγονότα που στάθηκαν σταθμοί στην γέννηση του παπισμού και στην πορεία του προς την διαίρεση και το σχίσμα.

Ιστορική αναφορά

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

Τι είναι το Τριώδιο;

Τριώδιο ονομάζεται το Λειτουργικό Βιβλίο της Εκκλησίας μας, το οποίο περιλαμβάνει τους Ύμνους που ψέλνονται τις δέκα Κυριακές πριν από το Πάσχα, δηλαδή από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο πριν την Τελετή της Αναστάσεως.

Ονομάζεται έτσι διότι οι περισσότεροι Κανόνες του Όρθρου που συνήθως αποτελούνται από εννέα Ωδές, αυτή την περίοδο περιέχουν μόνο τρείς Ωδές.

Η περίοδος του Τριωδίου είναι ένα στάδιο «προετοιμασίας» για την νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και ξεκινά από την Κυριακή του «Τελώνου και Φαρισαίου» και τελειώνει την Μεγάλη Εβδομάδα.

Οι ονομασίες των Κυριακών του Τριωδίου:

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

Νήσος Μελίτη- ποια είναι;

Μέχρι πριν λίγα χρόνια γνωρίαμε ότι η νήσος Μελίτη, όπου ναυάγησε το πλοίο που οδηγούσε τον Απόστολο Παύλο στη Ρώμη, ήταν η Μάλτα. Τα τελεταία, όμως, χρόνια τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν῍ Πολλοί Έλληνες και ξένοι επιστήμονες ταυτίζουν τη Μελίτη  με την Κεφαλλονιά.

Διαβάστε σχετικά:

για το 3ο Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Περί ταυτίσεως Κεφαλληνίας -Μελίτης»

Νήσος Μελίτη «Των Πράξεων»

Κείμενο: π. Γεωργίου Μεταλληνού
Στις γνωστές Αποστολικές Εκκλησίες, που ίδρυσε στον Ελλαδικό χώρο ο Απόστολος Παύλος, «με μεγάλη βεβαιότητα» ανήκει και η Εκκλησία της Κεφαλληνίας. Αυτό ήταν το επιστημονικό συμπέρασμα του Γ’ Συνεδρίου με θέμα «Η ταύτιση της Κεφαλληνίας με την Μελίτη των Πράξεων (28,1)», που συνήλθε στο Αργοστόλι και Ληξούρι της Κεφαλληνίας 26-29 Αυγούστου 1999.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

Ο Μέγας Κωνσταντίνος και η ιστορική αλήθεια

Πολλοί είναι αυτοί που εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους σχετικά με την αγιοποίηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου από την Εκκλησία και τον χαρακτηρισμό του ως Μεγάλου από την Ιστορία.

Έχουν άραγε δίκιο;

Τις απαντήσεις θα μας δώσει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός στην ομιλία που ακολουθεί:

 

Ακολουθεί η ομιλία απομαγνητοφωνημένη

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

Μια πρόταση γάμου- αιτία μαρτυρίου

Μπορεί μια πρόταση γάμου σε μια γυναίκα να την οδηγήσει στο μαρτύριο; Συνέβη σε πολλές περιπτώσεις γυναικών Μαρτύρων και Νεομαρτύρων. Διαβάστε την σχετική εισήγηση του π. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη.

Εξωγήινοι: φαντασία ή πραγματικότητα;

Υπάρχουν εξωγήινοι; Είναι δυνατή μια επίσκεψή τους στη γη; Απαντήσεις στο ενδιαφέρον άρθρο του κ. Κ.Γ. Παπαδημητρακοπούλου

Ο μεγάλος Αγιασμός και η χρήση του

Ο Μεγάλος Αγιασμός τελεῖται κάθε χρόνο τήν 5η καί 6η Ἰανου­α­ρίου. Πολλοί εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ρωτοῦν ἄν ὁ Ἁγιασμός αὐτός πίνεται, χρησιμοποιεῖται γιά ραντισμό, φυλάσσεται στά σπίτια καί ἄν ἀντι­καθιστᾶ τή θεία Κοινωνία.

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ, μεταγλωττισμένο στή νεοελληνική, ἀποτελεῖ «εἰδική γνωμοδότηση περί τοῦ θέματος τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, δηλ. πῶς λαμβάνεται αὐτός παρά τῶν χριστιανῶν, ἐάν φυλάσσεται καί ἐάν ἀπ’ αὐτόν μεταλαμβάνουν» οἱ πιστοί, συν­τα­χθέν ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πατρῶν κυροῦ Νικο­δή­μου. Ἀρχικῶς αὐτή δημοσιεύθηκε στά ΔΙΠΤΥΧΑ τοῦ ἔτους 1999 (σσ. οη΄-π΄), πρός ἐνημέρωση τῶν εὐλαβέστατων Ἐφημερίων καί πληρο­φόρη­ση τῶν πιστῶν.
1. Ὑπάρχει διαφορά ἀνάμεσα στό Μεγάλο Ἁγιασμό πού τελεῖται τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων καί ἐκεῖνον τῆς κύριας ἡμέρας τῆς ἑορτῆς;
Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός πού τελεῖται τήν παραμονή τῶν Θεο­φανείων καί ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς εἶναι ἀκριβῶς ὁ ἴδιος. Ἐσφαλ­μένα κάποιοι θεωροῦν ὅτι δῆθεν τελεῖται τήν παραμονή ὁ «μικρός Ἁγιασμός» καί τήν ἑπόμενη ὁ «Μέγας». Καί στίς δύο περιπτώσεις τελεῖται ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός.
Μικρός Ἁγιασμός τελεῖται τήν πρώτη μέρα κάθε μήνα, κα­θώς καί ἐκτάκτως ὅταν τό ζητοῦν οἱ χριστιανοί σέ διάφορες περι­στά­σεις (ἐγκαίνια οἰκιῶν, καταστημάτων καί ἱδρυμάτων, σέ θεμελίωση κτισμάτων κ.λπ.). Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός τελεῖται μόνο δύο φορές τό χρόνο (τήν 5η καί 6η Ἰανου­α­ρίου) στό Ναό.
2. Ποῦ φυλάσσεται ὁ Μέγας Ἁγιασμός καί γιά ποιό λόγο;
Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός φυλάσσεται ὅλο τό χρόνο στό Ναό. Φυλάσσεται ὄχι ἄνευ λόγου. Καί ὁ λόγος δέν εἶναι ἄλλος, παρά γιά νά «μεταλαμβάνεται» ἀπό τούς πιστούς ὑπό ὁρισμένες συνθῆ­κες καί προϋποθέσεις. Συνηθισμένη εἶναι η περίπτωση πού ἀφορᾶ στούς διατελοῦντες ὑπό ἐπιτίμιο τοῦ Πνευματικοῦ, πού ἐμποδίζει τή συμμετοχή τους στη θεία Κοινωνία, γιά ὁρισμένο καιρό, καί εἴ­θισται νά δίδεται σέ αὐτούς, γιά εὐλογία καί παρηγοριά τους, Μέγας Ἁγιασμός. Κανένα κώλυμα δέν ὑφίσταται πρός τοῦτο, ἐφ’ ὅσον μάλιστα βρίσκονται «ἐν μετανοίᾳ καί ἐξομολογήσει».
Ἀπαραίτητα ὅμως πρέπει νά συνειδητοποιοῦν ὅτι ὁ Μέγας Ἁγιασμός δέν ὑποκαθιστᾶ οὔτε ἀντικαθιστᾶ τή θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ὁποία ὀφείλουν μέ τή μετάνοια νά προετοιμάζονται, γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τά κωλύματα τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νά ἀξιωθοῦν νά κοινωνήσουν τό ταχύτερο.
3. Μπορεῖ ὁ Μέγας Ἁγιασμός νά φυλάσσεται στό σπίτι καί νά πίνουν ἀπ’ αὐτόν σέ καιρό ἀσθένειας ἤ γιά ἀποτροπή βασκανίας καί κάθε σατανικῆς ἐνέργειας;
Ἡ ἀπάντηση εἶναι θετική. Παρέχεται ἀπ’ αὐτό τοῦτο τό ἱερό κείμενο τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, πού προβλέπει «ἵνα πάντες οἱ ἀρυόμενοι καί μεταλαμβάνοντες ἔχοιεν αὐτό (τό ἡγιασμένον ὕδωρ…) πρός ἰατρείαν παθῶν, πρός ἁγιασμόν οἴκων, πρός πᾶσαν ὠφέλειαν ἐπιτήδειον», καί δή καί «δαίμοσιν ὀλέθριον, ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀπρόσιτον» (πρβλ. καί τή συναφή εὐχή σέ βασκανία· «φυγάδευσαν καί ἀπέλασαν πᾶσαν διαβολικήν ἐνέρ­γειαν, πᾶσαν σατανικήν ἔφοδον καί πᾶσαν ἐπιβουλήν… καί ὀφθαλ­μῶν βασκανίαν τῶν κακοποιῶν ἀνθρώπων»).
Ἀναντίρρητα χειραγωγεῖται μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ πιστός νά ἀποφεύγει ἄλλες διεξόδους («ξόρκια», μαγεῖες καί ἄλλες μεθοδεῖες τοῦ πονηροῦ), καί νά καταφεύγει στά ἔγκυρα «ἁγιάσματα» τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως εἶναι ὁ Μέγας Ἁγιασμός, ἀλλά καί ὁ «μικρός» λεγόμενος Ἁγιασμός, ὡς συνειδητό μέλος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ταμειούχου τῆς θείας χάριτος, καί μέτοχος τῶν ἁγιαστικῶν της μέσων.
Προϋποτίθεται βέβαια ὅτι στίς οἰκίες ὅπου φυλάσσεται ὁ Μέγας Ἁγιασμός, καί τό καντήλι θά ἀνάβει καί θά καίει ἐπιμελῶς, καί ἡ εὐλάβεια θά ὑπάρχει στά μέλη τῆς οἰκογενείας, τούς συζύγους καί τά παιδιά, καί θά ἀποφεύγεται κάθε αἰτία πού ἀπο­διώχνει τή θεία χάρη (ὅπως βλασφημίες ἤ ἄλλες ἀσχημοσύνες).
4. Ποιά ἡ σχέση νηστείας καί Μεγάλου Ἁγιασμοῦ;
Ἡ ἱστορική ἀρχή τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ εἶναι ἡ ἑξῆς: Στήν ἀρχαία Ἐκκλησία τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων -ὅπως τήν παρα­μονή τοῦ Πάσχα καί τῆς Πεντηκοστῆς- γινόταν ἡ βάπτιση τῶν Κατηχουμένων, δηλ. τῶν νέων χριστιανῶν. Τά μεσάνυχτα τελοῦ­νταν ὁ ἁγιασμός τοῦ ὕδατος γιά τήν τελετή τοῦ Βαπτίσματος· τότε εἰσήχθη ἡ συνήθεια -ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος- οἱ χριστιανοί νά παίρνουν ἀπό τό ἁγιασμένο νε­ρό καί νά πίνουν ἤ νά τό μεταφέρουν στά σπίτια τους γιά εὐ­λογία καί νά τό διατηροῦν ὁλόκληρο τό χρόνο· «Διά τοῦτο καί ἐν μεσο­νυκτίῳ κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἅπαντες ὑδρευσάμενοι, οἴκα­δε τά νάματα ἀποτίθενται, καί εἰς ἐνιαυτόν ὁλόκληρον φυλάττουσιν» (Λόγος εἰς τό ἅγιον βάπτισμα τοῦ Σωτῆρος· ΡG 49, 366).
Ἀργότερα ὅμως, σέ καιρούς λειτουργικῆς παρακμῆς, ἡ ἀκο­λουθία τοῦ Ἁγιασμοῦ ἀπομονώθηκε ἀπό αὐτή τοῦ Βαπτίσματος, παρόλο πού διατήρησε πολλά στοιχεῖα του. Παρέμεινε ἡ συνή­θεια ὥστε οἱ πιστοί νά παίρνουν ἀπό τό ἁγιασμένο νερό «πρός ἁγιασμόν οἴκων», ὅπως ἀναφέρει ἡ καθαγιαστική εὐχή τοῦ Με­γάλου Ἁγιασμοῦ.
Νωρίς ἐπίσης ἐπικράτησε ἡ συνήθεια τῆς νηστείας πρίν ἀπό τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων, γιά δύο λόγους: Πρῶτο, οἱ δύο μεγά­λες ἑορτές τῶν Χριστουγέννων καί τῶν Θεοφανείων στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ἦταν ἑνωμένες σέ μία, αὐτή τῶν Θεοφανείων ἤ Ἐπι­φα­νείων, πού τελοῦταν τήν 6ηἸανουαρίου (συνήθεια πού διατη­ρεῖ­ται στήν Ἀρμενική Ἐκκλησία μέχρι σήμερα)· ὅμως ὁ ἅγιος Ἰωάν­νης ὁ Χρυσόστομος (4ος αἰ.) χώρισε τίς δύο γιορτές καί ὅρισε ἡ μέν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ νά γιορτάζεται τήν 25η Δεκεμβρίου, ἡ δέ Βάπτιση καί φανέρωση τῆς ἁγίας Τριάδας τήν 6η Ἰανουαρίου. Πρίν ἀπό κάθε Δεσποτική ἑορτή προηγοῦνταν νηστεία γιά τήν ψυχική καί σωματική κάθαρση τῶν πιστῶν. Ἄς θυμηθοῦμε πώς ἡ νηστεία ἔχει μέσα της τό στοιχεῖο τοῦ πένθους γιά τίς ἁμαρτίες. Ἔτσι ὅταν χώρισαν οἱ δύο ἑορτές, ἡ νηστεία πού προηγοῦνταν ἀκο­λούθησε τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων· γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία ὅρισε νά νηστεύουμε μόνο τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων σάν προετοι­μασία γιά τήν ἑορτή, καί ὄχι περισσότερες ἡμέρες, γιατί βρι­σκόμαστε σέ ἑορταστική περίοδο, τό ἅγιο Δωδεκαήμερο.
Καί δεύτερο· ἀρχαία συνήθεια ἦταν ἐπίσης αὐτοί πού θά βα­πτίζονταν νά νηστεύουν καί μαζί μέ αὐτούς οἱ Ἀνάδοχοι, οἱ συγ­γενεῖς, ἀλλά καί ἄλλοι χριστιανοί οἱ ὁποῖοι τηροῦσαν ἐθελοντικά νηστεία «ὑπέρ τῶν βαπτιζομένων». Δέν ἦταν λοιπόν δύσκολο στή συνείδηση τῶν χριστιανῶν νά συνδεθοῦν ἡ πόση τοῦ ἁγιασμοῦ καί ἡ νηστεία, χωρίς νά ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση μεταξύ αὐτῶν.
Ἔτσι λοιπόν, μεταφέροντας τό ζήτημα στή σημερινή ἐποχή μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι οἱ τακτικῶς μεταλαμβάνοντες τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί τηροῦντες τίς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως καί τῆς 5ης Ἰανουαρίου, εἶναι ἤδη ἕτοιμοι ὥστε νά πιοῦν ἀπό τό Μεγάλο Ἁγιασμό τῆς 5ης καί 6ης Ἰανουαρίου. Σέ ἄλλη περίπτωση, ἐνδείκνυται νά τελοῦν σχετική νηστεία, ὅπως ὁρίζει σ’ αὐτούς ὁ Πνευματικός τους.
Τέλος ὅσοι ἐκτάκτως πίνουν ἀπό τό Μεγάλο Ἁγιασμό πού φυλάσσουν στό σπίτι τους, σέ ὧρες ἀσθενειῶν καί κινδύνων κ.λπ., μετά ἤ ἄνευ νηστείας, ἄς μήν ὑστεροῦν στήν πνευματική νηστεία ἀπέχοντες «ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός τε καί πνεύματος, ἐπι­τελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄ Κορ. 7,1).
Πηγή: http://gerontes.wordpress.com/2012/01/05/%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%87%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Εν ψυχρώ εκτέλεση Αφγανής για μοιχεία

Διαβάστε το σχετικό άρθρο του in.gr

Σατανισμός-Σατανολατρεία

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το σχετικό βιβλίο του Νίκου Ψαρουδάκη

Η σπουδαιότητα του Αγιορείτικου Μοναχισμού για τη ζωή της Εκκλησίας

Διαβάστε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του καθηγητή Γεωργίου Μαντζαρίδη

Μήν ὀργίζεσαι…

Διαβάστε τη διδασκαλία του Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ

Η Ιατρική και ο Θεάνθρωπος

Ακολουθούμε τον Χριστό από το Όρος των Ελαιών μέχρι το Σταυρό και με βάση τα Ευαγγέλια και την Ιατρική αναζητούμε τα ακριβή αίτια του θανάτου Του.

από τον Dr Στέφανο Καραγιαννόπουλο

Dr Στέφανος Καραγιαννόπονλος είναι καθηγητής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)

ΑΓΩΝΙΑ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ

Όταν ο Ιησούς και οι Μαθητές Του ολοκλήρωσαν το δείπνο για το Πάσχα των Ιουδαίων-στον πάνω όροφο ενός σπιτιού της νοτιοδυτικής Ιερουσαλήμ- κατευθύνθηκαν προς το όρος των Ελαιών (γνωστό ως Γεθσημανή), βορειοανατολικά της πόλης. Εκεί -γνωρίζοντας προφανώς ότι η ώρα του θανάτου Του ήταν κοντά- υπέφερε από μεγάλη ψυχική αγωνία και ο ιδρώτας Του φάνηκε να παίρνει τη μορφή αίματος. Η αιμάτινη εφίδρωση (ιατρικά ονομάζεται αιματίδρωση ή αιμοΐδρωση) είναι ιδιαίτερα σπάνιο φαινόμενο και μπορεί να εκδηλωθεί σε άτομο που βρίσκεται υπό ισχυρή συναισθηματική ένταση. Η περιγραφή του συγκεκριμένου γεγονότος στις διάφορες ιστορικές πηγές επιβεβαιώνει την επιστημονική διάγνωση της αιματίδρωσης και αποκλείει παρόμοια ιατρικά φαινόμενα, όπως την «απεκκριτική χρωμίδρωση» (ιδρώτας με καφετιά ή κιτρινοπράσινη απόχρωση) ή το «στιγματισμό» (αίμα που στάζει από τις παλάμες των χεριών ή από κάποιο άλλο σημείο του σώματος). Έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι η αιματίδρωση ευθύνεται για την υπόταση. Πιο πιθανή, όμως, είναι η απώλεια αίματος του Ιησού τις ώρες εκείνες, αν και η χαμηλή θερμοκρασία στο δικαστήριο και τη φυλακή μπορεί να προκάλεσε κρυολόγημα, ρίγη και εξάντληση του οργανισμού με ταυτόχρονη πτώση της πίεσης.

ΤΡΕΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Υποστηρίζονται δύο απόψεις, που έχουν γίνει αιτία μεγάλης αντιπαράθεσης όσον αφορά στη φύση της πληγής που προκάλεσε η λόγχη του στρατιώτη στην πλευρά του Ιησού. Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη αναφέρεται η πληγή του Ιησού από τη λόγχη. Και τονίζεται η ροή αίματος και νερού από αυτήν. Κάποιοι συγγραφείς υποστήριξαν ότι μάλλον επρόκειτο για ροή υγρών από τις κοιλότητες του πνεύμονα (διυδρωματική πλευρίτιδα) ή της κοιλιάς (ασκίτης). Ωστόσο, η ελληνική λέξη «πλευρά» που χρησιμοποιεί ο Ευαγγελιστής υποδηλώνει ότι η πληγή έγινε στο θώρακα και όχι στην κοιλιακή χώρα. Στην παράδοση απεικονίζεται η δεξιά πλευρά. Την άποψη αυτή ενισχύει και το γεγονός ότι η μεγάλη ροή αίματος είναι πιο πιθανή από τη διάτρηση του δεξιού καρδιακού κόλπου (που παρουσιάζει διαστολή και έχει λεπτό τοίχωμα) ή της αντίστοιχης δεξιάς καρδιακής κοιλίας. Οι αμφισβητήσεις της άποψης του Ευαγγελιστή Ιωάννη πηγάζουν από τη δυσχέρεια της Ιατρικής να εξηγήσει την ταυτόχρονη ροή αίματος και νερού από την πληγή. Μέρος του προβλήματος έγκειται στο γεγονός ότι πρώτα αναφέρεται η ροή αίματος. Όμως, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι στον αρχαίο ελληνικό λόγο η σειρά των λέξεων επιλεγόταν ανάλογα με το πού χρειαζόταν να δοθεί έμφαση. Επομένως, φαίνεται πολύ πιθανό ο Ευαγγελιστής Ιωάννης να ήθελε να τονίσει την εμφάνιση του αίματος συγκριτικά με το νερό, γι’ αυτό και το αναφέρει πρώτο. Υπό το πρίσμα αυτό, το νερό πιθανότατα αποτελείτο από ορώδες πλευρικό και περικαρδιακό υγρό, ενώ το αίμα πρέπει να προήλθε από το δεξιό κόλπο της καρδιάς ή την αντίστοιχη δεξιά κοιλία ή ίσως από τον τραυματισμό ενός μεγάλου αγγείου.

Ο θάνατος του Ιησού 6-7 ώρες μετά τη Σταύρωσή Του ξάφνιασε ακόμη και τον Πόντιο Πιλάτο. Το γεγονός ότι ο Ιησούς αναστέναξε, έγειρε το κεφάλι Του και πέθανε υποδηλώνει την πιθανότητα εκδήλωσης ενός «διαφορετικού» θανατηφόρου συμβάντος. Μια αρκετά δημοφιλής άποψη είναι ότι πέθανε από ρήξη της καρδιάς. Στις καταστάσεις της σοβαρής και παρατεταμένης υπότασης, επικίνδυνης έλλειψης στο αίμα, ανεπάρκειας της αναπνοής και παθολογικών αλλοιώσεων της πηκτικότητας του αίματος, μπορεί να δημιουργηθούν θρόμβοι κοντά στις βαλβίδες της καρδιάς ή στους κόλπους της. Η ρήξη του τοιχώματος της καρδιάς στο σημείο που εκδηλώθηκε το έμφραγμα δεν είναι σπάνιο ιατρικό φαινόμενο. Παρ’ όλα αυτά, αρκετά πιθανή ως αιτία θανάτου φαίνεται να ήταν η καρδιαναπνευστική ανεπάρκεια, που προκλήθηκε από την ταλαιπωρία και αποδεικνύεται από την αδυναμία του Ιησού να μεταφέρει την οριζόντια δοκό του Σταυρού – γεγονός που σπάνια είχε αναφερθεί για άλλους μελλοθάνατους. Μία ακόμα πιθανότερη αιτία θανάτου -αποτέλεσμα και αυτή της προηγούμενης στρεσογόνου κατάστασης- είναι η καρδιακή αρρυθμία (καρδιακή κοιλιακή μαρμαρυγή).

Από τον τρόπο της περιγραφής φαίνεται πως ο Ιησούς ήταν «Νεκρός» πριν η λόγχη διατρυπήσει τη δεξιά πλευρά Του, αφού πριν από την ενέργεια αυτή του στρατιώτη είχε σταματήσει να μιλά και είχε γείρει το κεφάλι Του. Ενώ μετά από αυτήν δεν αναφέρεται κάποια αντίδραση του σώματός Του.

ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΩΜΑ

Κάθε ρωμαϊκή εκτέλεση προϋποθέτει πάντα -ως διαδικασία έναρξης- το μαστίγωμα. Ο ρωμαϊκός αυτός «κανόνας δικαίου» δεν εφαρμοζόταν στις γυναίκες και στους Ρωμαίους  γερουσιαστές, εκτός αν είχαν καταδικαστεί για λιποταξία, οπότε το μαστίγωμα ήταν παραδειγματικό. Χρησιμοποιούσαν ένα κοντό μαστίγιο (το φραγγέλιο) με δερμάτινα λουριά διαφορετικού μήκους, στις   άκρες των οποίων υπήρχαν μικρές σιδερένιες  μπάλες ή αιχμηρά κόκαλα προβάτου. Καθώς χτυπούσαν συνεχώς την πλάτη του θύματος με δύναμη, οι σιδερένιες μπάλες προκαλούσαν βαθιά τραύματα. Έπειτα, οι πληγές επεκτείνονταν στους μυς της σπονδυλικής στήλης που βρίσκονται κάτω από το δέρμα προκαλώντας ρίγη και σπασμούς στους μυς της πλάτης που αιμορραγούσαν.

Οι πηγές μαρτυρούν πως ο Ιησούς μαστιγώθηκε με δριμύτητα. Δεν γνωρίζουμε αν τα χτυπήματα περιορίστηκαν στα 39, σύμφωνα με τον Εβραϊκό Νόμο. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες, πάντως, φαίνεται πως διασκέδαζαν με την ιδέα ότι Αυτός ο εξασθενισμένος άνθρωπος είχε ισχυρισθεί πως ήταν «Βασιλιάς». Έτσι, άρχισαν να Τον χλευάζουν. Τον έφτυσαν, Τον χτύπησαν στο κεφάλι και έσκισαν το χιτώνα από την πλάτη Του, με αποτέλεσμα να είναι πιο βαθιές οι πληγές από το μαστίγωμα. Ο αβάσταχτος πόνος και η μεγάλη αιμορραγία ελάττωσαν την πίεση του Ιησού (υπόταση). Η αιματίδρωση είχε ήδη κάνει το δέρμα του ιδιαίτερα ευαίσθητο, ενώ η ψυχολογική πίεση σε συνδυασμό με την έλλειψη τροφής, νερού και ύπνου συνέβαλαν στην εξουδετέρωση του Ιησού πριν ακόμη ανέβει στο Σταυρό.

Ιστορικά στοιχεία για το θάνατο και την ταφή του Ιησού

Δείτε διάφορες μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν τα αναγραφόμενα στα Ευαγγέλια

Ο Σταυρικός Θάνατος του Χριστού

Του Αρχιμανδρίτου π. Αχιλλίου Τσούτσουρα
Πρωτοσυγκέλλου της Iεράς Mητροπόλεώς Λαρίσης και Τυρνάβου

Ο Ιησούς Χριστός καταδικάστηκε σε σταυρικό θάνατο, στον οποίο καταδικάζονταν οι δούλοι κι όχι οι ελεύθεροι. Υπήρχαν δύο τρόποι σταυρώσεως.
Κατά τον ένα τρόπο, έπαιρναν ένα δοκάρι από κορμό δέντρου, το έμπηγαν στη γη όρθιο και σ’ αυτό κάρφωναν τον κατάδικο με τα δυο του τα χέρια σε ανάταση. Έτσι ο κατάδικος πέθαινε σ’ αυτή τη θέση μέσα σε λίγα λεπτά.
Αν κάποιον όμως ήθελαν να τον βασανίσουν περισσότερο, έβαζαν στο όρθιο δοκάρι κι ένα άλλο οριζόντιο και σχημάτιζαν το σχήμα του Σταυρού. Σ’ αυτό το σχήμα κρεμούσαν τον κατάδικο, δένοντάς του τα χέρια στο οριζόντιο δοκάρι και τα πόδια του στο κατακόρυφο, οπότε ο κατάδικος πέθαινε μετά από ημέρες από πείνα, δίψα και ηλίαση.
Όταν κάποιον ήθελαν να τον βασανίσουν πιο πολύ, τότε σ’ αυτό το σχήμα του σταυρού δεν τον έδεναν με σχοινιά, αλλά τον κάρφωναν.
Αυτός ο τρόπος σταυρώσεως με καρφιά και όχι με σχοινιά ήταν πιο τυραννικός, γιατί ο κατάδικος πέθαινε από ασφυξία και αιμορραγία. Να πώς πέθαινε: Καθώς κρεμόταν με τα χέρια σαν Υ, το στήθος του πιεζόταν από τις ωμοπλάτες, ώστε να μην μπορεί να το φουσκώσει και να αναπνεύσει καλά. Για να αναπνεύσει λοιπόν αναγκαζόταν να πατάει καλά στα πόδια του (που ήταν καρφωμένα) και να ανασηκώνεται όρθιος με τα γόνατα τεντωμένα, για να φέρει τα χέρια σε κανονική έκταση και να αναπνεύσει βαθιά. Έτσι, μια σηκωνόταν στα πόδια και ανέπνεε και μια έπεφτε από τον πόνο και κρεμόταν από τα χέρια. Από τον πόνο όμως και την αιμορραγία κι από τη διακοπτόμενη αναπνοή εξαντλείτο τόσο, ώστε δεν είχε τη δύναμη να ξαναορθωθεί, και τότε πέθαινε από ασφυξία.
Όταν ήθελαν τον σταυρωμένο να τον πεθάνουν γρήγορα, του έσπαζαν τα πόδια, ώστε να μην μπορεί ν’ ανασηκωθεί και να αναπνεύσει. Γι’ αυτό και ο Πιλάτος διέταξε να σπάσουν τα πόδια των τριών σταυρωμένων, για να τελειώνουν γρήγορα, διότι την άλλη μέρα ήταν Πάσχα και δεν έπρεπε να ζουν οι σταυρωμένοι. Ο Ιησούς όμως ήταν πολύ εξαντλημένος και πέθανε πολύ πριν από το κανονικό χρονικό όριο, μέσα σε τρεις ώρες (από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 3). Γι’ αυτό και δεν του έσπασαν τα πόδια, ενώ των ληστών που αργούσαν να πεθάνουν, τα έσπασαν.
Όταν σταύρωναν κάποιον ήθελαν και να τον εμπαίζουν, γι’ αυτό και τον σταύρωναν σε δημόσιους δρόμους ή σε σταυροδρόμια ή κοντά σε πύλες της πόλης. Τον Ιησού με τους δυο ληστές τους σταύρωσαν κοντά σε μια πύλη, έξω από τα τείχη της πόλης, όπου περνούσαν πολλοί περαστικοί. Γι’ αυτό και οι Ιεροί Ευαγγελιστές λένε ότι «οι παραπορευόμενοι» (δηλ. οι περαστικοί) κορόιδευαν τον Εσταυρωμένο Ιησού.
Υπάρχει και σήμερα ακόμη συνήθεια, πριν καταδικάσουν κάποιον σε θάνατο, να του διαβάζουν την αιτία της καταδίκης του. Σε διάφορους τόπους τους κρεμούν απ’ το λαιμό μια πινακίδα όπου γράφεται η αιτία του θανάτου τους. Αυτή τη σημασία έχει και η πινακίδα που κάρφωσε ο Πιλάτος πάνω από το Σταυρό του Ιησού, με την επιγραφή «Ιησούς Ναζωραίος, Βασιλεύς των Ιουδαίων».
Με την επιγραφή αυτή σαν να ήθελαν να πουν: «Αυτός ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι επαναστάτης, γιατί ενώ έχουμε Βασιλιά μας τον Καίσαρα, αυτός ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά των Ιουδαίων και γι’ αυτό τον πιάσαμε και τον σταυρώσαμε».
Βλέπουμε λοιπόν πώς έχει το πάθος και ο φρικτός θάνατος του Κυρίου μας, του Νυμφίου των ψυχών μας. Αυτό το φρικτό σταυρικό θάνατο κι αυτό το πάθος οφείλουμε να οικειοποιηθούμε όλοι μας και να πούμε: για μένα, Χριστέ μου, υπέμεινες, για μένα μαστιγώθηκες, για μένα σταυρώθηκες.
Κι αφού το κίνητρό Σου ήταν η αγάπη και μόνο η αγάπη, εγώ ο ταπεινός Σου προσφέρω μια μόνο υπόσχεση: να βάλω φρένο στην αμαρτία, και μια που η αμαρτία μου Σε ανέβασε στο σταυρό, εγώ μισώ πια την αμαρτία και θέλω να ζήσω ως γνήσιος μαθητής Σου, σαν ένας ευγνώμων υιός Σου, λυτρωμένος και λουσμένος στο καθαρό αίμα του φρικτού και σταυρικού Σου τέλους, σεσωσμένος από το αίμα του σταυρού Σου που κυλά και ρέει ασταμάτητα εδώ και δύο χιλιετίες για τη δική μου σωτηρία, για το δικό μου αγιασμό.

Είναι » κουφή» και «βουβή» η 6η εβδομάδα των νηστειών;

Διαβάστε την πολύ κατατοπιστική ανάρτηση της συναδέλφου Έλενας Αθανασίου

Η σταύρωση του Χριστού – Μια ιατρική μαρτυρία

Διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση της συναδέλφου Έλενας Αθανασίου και ένα σχετικό βίντεο στο ιστολόγιο της Σταυρούλας Ζευγαρά.

Σαρακοστιανά Λαογραφικά

Διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και τα έθιμά της.

Ένας ποιητής εξυμνεί τα παθήματα του δικαίου- το βιβλίο του Ιώβ

 

Γιατί οι καλοί υποφέρουν;

Πόσο αντέχουμε τις δοκιμασίες;

Ταυτίζονται τα σχέδια του Θεού με την ανθρώπινη λογική;

Απαντήσεις παίρνουμε από το βιβλίο του Ιώβ- ακούστε ένα podcast βασισμένο στο βιβλίο «Η προετοιμασία των ανθρώπων για τον καινούργιο κόσμο του Θεού»  (π.Γ. Δορμπαράκης, Αλ. Καριώτογλου, Γ. Πατρώνος)- (α’ Γυμνασίου), ΟΕΔΒ, Αθηνα, 1999, σελ. 204-207

Η αξία της προσευχής (Κυριακή Προσευχή)

Τι μας προσφέρει η προσευχή; Πρέπει να προσευχόμαστε; Τι γνωρίζετε για την Κυριακή προσευχή;  Απαντήσεις μπορείτε να πάρετε πατώντας εδώ

Ο Θεός νοιάζεται για όλους μας

Διαβάστε ένα άρθρο για την αγάπη και το ενδιαφέρον του Θεού για μας

Η κατάργηση των παθών

Ο άγιος Ιωάννης  ο Δαμασκηνός μας δείχνει τον τρόπο να απαλλαγούμε από τα πάθη μας

Αγωνίζου, έχει πίστη κι όλα θα πάνε καλά!

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία για το ενδιαφέρον του Θεού για μας

Ο Μεγάλος Αγιασμός και η χρήση του

Διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο για τον Μεγάλο Αγιασμό και τη χρήση του από τους πιστούς.

Η θεολογία της απελευθέρωσης

Διαβάστε ένα σχετικό άρθρο στο ιστολόγιο του Συμβούλου Ανδρέα Αργυρόπουλου

Περί μετανοίας

Διαβάστε σχετικά με την Μετάνοια και την Εξομολόγηση εδώ

Η Γέννηση του Χριστού

Μια ομιλία για το νόημα της Ενσἀρκωσης του Χριστού