Μέσα από σχήματα και χρώματα τα παιδιά διαπραγματεύονται την έννοια της οικογένειας, τους ρόλους και τη θέση τους μέσα σε αυτή, με ένα δευτερογενή τρόπο τον τρόπο της τέχνης

«Πόσο της άρεσε της Νικολέτας η γόμα της Ματίνας! Δε χόρταινε να την κοιτάζει ξανά και ξανά. Αλλά και η γόμα της Χριστίνας την έχει ξετρελάνει. Δεν είχε ξαναδεί τόσο μεγάλη γόμα. Της την είχε φέρει ο μπαμπάς της από την Αθήνα. Εκείνη όμως που την έκανε να παραμιλάει ήταν η γόμα της Κάτιας….»Όμως την επόμενη μέρα στο σχολείο η Νικολέτα θα νοιώσει την αγωνία και την απογοήτευση που έχουν οι φίλες της. Θα συνειδητοποιήσει για πρώτη φορά ότι δεν έπρεπε να πάρει τις γόμες στην τσάντα της. Οι φίλες της, αγαπούσαν τις γόμες τους, όσο και η ίδια. Όμως δεν μπορούσε να πει την αλήθεια γιατί θα τις πλήγωνε και θα έχανε την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους.

Ο σκίουρος είναι πολύ θυμωμένος! Μέχρι χθες το δέντρο του ήταν γεμάτο πανέμορφα φύλλα. Σήμερα, όμως, κάποια φύλλα έλειπαν… που σημαίνει ότι κάποιος τα κλέβει! Άρα στο δάσος κυκλοφορεί… ένας κλέφτης φύλλων!
Μια πανέξυπνη, αστεία ιστορία που μιλάει για την τεράστια έκπληξη ενός σκίουρου, κάθε φορά που αλλάζουν οι εποχές του χρόνου.

Στα παιδιά.
Για να διαλέγουν το φως απ’ το σκοτάδι.
Για να θυμούνται.
«Θυμάμαι, πριν πολλά χρόνια, σ’ ένα μεγάλο καταπράσινο βοσκοτόπι, ζούσαν χαρούμενα κι αρμονικά πρόβατα, κατσίκες, κουνέλια και λαγοί, κότες, κόκορες και ποντικοί.» Εκεί ζούσε και η οικογένεια Μπε, ο κύριος και η κυρία Μπε και τα επτά μικρά τους προβατάκια. Μια μέρα ο κύριος Μπε πληροφορήθηκε πως άγρια θηρία από τα μακρινά, χιονισμένα βουνά ήθελαν να αιχμαλωτίσουν τα πρόβατα. Ο λόγος ήταν άγνωστος. Στο βοσκοτόπι άρχισε να πλανάται μια παράξενη απειλή. Ο κύριος Μπε θυμάται αναζητούσε λύσεις για τη σωτηρία της οικογένειάς του. Ένα βράδυ τα θεριά κατέβηκαν από τα βουνά και παγίδευσαν τα πρόβατα αφού πρώτα τα υποχρέωσαν να φορέσουν όλα κίτρινα καπέλα. Τα πρόβατα ζούσαν πια φυλακισμένα. Δεν μπορούσαν να πάνε στις δουλειές τους, ούτε στο σχολείο, ούτε να βοσκήσουν ή να παίξουν ελεύθερα.
Ο κύριος και η κυρία Μπε αποφάσισαν να δραπετεύσουν Ο κύριος Μπε κατέστρωσε τολμηρό σχέδιο με τους πιο έμπιστους φίλους του: Τον Κόκορα τον Πρωινό και τον Ποντικό τον Τρομερό. Έστειλε τηλεγράφημα και στον επιστήθιο φίλο του τον Λαγό ο οποίος ήταν πρόεδρος σε ένα νησιωτικό χωριό. .Και μια μέρα ο φόβος έφυγε. Η οικογένεια Μπε επέστρεψε ελεύθερη στο σπίτι της. Όμως ο τόπος τους δεν ήταν πια ο ίδιος. Αρκετοί από τους φίλους τους δεν κατάφεραν να σωθούν.
Και το λουλούδι της παπαρούνας; o λουλούδι της παπαρούνας (remembrance poppy) πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1921 εις μνήμην των πεσόντων (στρατιωτικού προσωπικού) που “χάθηκαν” στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, τον επονομαζόμενο -πριν το ξέσπασμα του Β’ Πολέμου (1939-1945)- ως ο Μεγάλος Πόλεμος (Όλα ξεκίνησαν με ένα ποίημα. Το ποίημα “In Flanders Fields” («Στις πεδιάδες της Φλάνδρας») είναι ένα από τα πιο φημισμένα ποιήματα σε αγγλική γλώσσα με θέμα τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο (WWI). Γράφτηκε στις 3 Μαΐου του 1915 από τον Καναδό αντισυνταγμάρχη υγειονομικού John McCrae, ο οποίος υπηρετούσε ως νοσοκόμος αξιωματικός στις Δυνάμεις του Καναδά. Εμπνεύστηκε την συγγραφή αφού την προηγούμενη ημέρα, ένας φίλος ονόματι Alexis Helmer είχε “πέσει” στην 2η Μάχη της Φλάνδρας κοντά στο Υπρ (στα γαλλικά Ypres) στο Βέλγιο.

«Όλοι ήξεραν αλλά κανείς δεν μιλούσε»
Η πρώτη φράση του βιβλίου
Η οικογένεια της Ρεβέκκας είναι Εβραίοι. Ο πατέρας βγάζει πλαστές ταυτότητες. Αλλάζουν ονόματα όλοι, προς το ελλληνικότερον. Ο μπαμπάς από Αβραάμ, γίνεται Αλέκος, η Ρεβέκκα που τη φώναζαν Μπέκη και Μπεκούλα, γίνεται Κούλα, όλοι παίρνουν ένα άλλο όνομα. Ήταν αστείο στην αρχή για τα παιδιά. Μα ήταν για προστασία τους πάνω απ’ όλα.
1943. Τα πράγματα για τους Εβραίους γίνονται εξαιρετικά δύσκολα. Σε όλες τις χώρες. Τους ψάχνουν παντού. Θέλουν να τους εξοντώσουν.Μια λαμπρή συνωμοσία οδηγεί την οικογένεια σε ένα χωριό της Κορινθίας όπου όλοι σιωπούν, όλοι κρύβουν τους Εβραίους από το κυνηγητό των Γερμανών. Μια νέα οικογένεια, ένα καινούριο μέρος, μια νέα ζωή. Μέχρι να φύγει το κακό και να φύγουν από το χωριό, σώοι και περήφανοι.«Τίποτα δεν είναι πλασμένο από τη φαντασία μου» ξεκαθαρίζει στο εισαγωγικό της σημείωμα η Μαρίζα Ντεκάστρο που καταγράφει με σεβασμό και υψηλή ποιότητα αφήγησης τη μαρτυρία της ξαδέρφης της Ρεβέκκας Καμχή, κόρης της Φρίντας (Σακκή) και του Αβραάμ Καμχή, οι οποίοι διέφυγαν με πρωτοβουλία του ΕΑΜ στο Μάτσανι (νυν Κρυονέρι) Κορινθίας, όπου πέρασαν τους τελευταίους 11 μήνες του πολέμου, διάστημα κατά το οποίο οι Ναζί έκαναν απίστευτες φρικαλεότητες, βλέποντας το τρένο της νίκης να φεύγει οριστικά.
Ας μην ξεχνάμε και τους Εβραίους της πόλης μας και την τραγική τους πορεία. Στις 25 Μαρτίου του 1944 οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής προχώρησαν στη σύλληψη των 1.850 Eβραίων των Ιωαννίνων, σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Eλληνικής Eβραϊκής κοινότητας, με παρουσία αιώνων στην Ιστορία της χώρας. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, απ’ όπου βγήκαν ζωντανοί μόνον οι 163.

“Κεφάτος και ορεξάτος ξύπνησε για βόλτα”, ούτε οι μικροί ήρωες της ιστορίας, ούτε ο αναγνώστης γνωρίζουν ποιος είναι αυτός που ξύπνησε. Το καπέλο και τα μαύρα γυαλιά που φοράει κανέναν δεν ενοχλούν, είναι χειμώνας και έχει ήλιο, άρα είναι απαραίτητα αξεσουάρ και τα δύο. Έτσι ο δρόμος του τον οδηγεί σε ένα πανέμορφο πάρκο. Τα παιδιά είναι τρία και χρειάζονται τέσσερα για το παιχνίδι που θέλουν να παίξουν. Το παιχνίδι προχωράει, ο ευγενικός κύριος απαλλάσσεται από τη γενειάδα του, το καπέλο και τα γυαλιά του και τα παιδιά αρχίζουν να βλέπουν τι κρύβεται στην πραγματικότητα από κάτω…….

«Ένα δειλινό περπατούσα σ’ ένα δρομάκι με δυο φίλους, την ώρα που ο ήλιος άρχισε να δύει. Ο ουρανός, ξαφνικά, έγινε κόκκινος σαν αίμα. Σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα σ’ έναν φράχτη. Έβλεπα αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιορδ και την πόλη. Οι φίλοι μου προχώρησαν κι εγώ έμεινα εκεί, τρέμοντας από την αγωνία. Κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση».