Ξεκινάμε

Μια φορα κι έναν καιρό, όχι πολύ μακριά από εδώ, ήταν μια χώρα με τον βασιλιά, τη βασίλισσα, το παλάτι κι όλα τα σχετικά. Έτσι όπως συνηθίζεται στα παραμύθια, υπάρχει και μια βασιλοπούλα, όμορφη και ολίγον γκρινιάρα και κακομαθημένη. Η σκούφια της κρατάει από τη γενιά της Ωραίας Κοιμωμένης και γι αυτό φέρει το όνομα «Ωραία». Η Βασιλοπούλα έχει πλέον βαρεθεί να ντύνεται, να στολίζεται και να… κοιμάται όρθια.Τη βαρετή καθημερινότητα της Ωραίας έρχεται να ταράξει ένας συμπαθητικούλης νεαρός. Πέφτει κυριολεκτικά πάνω της, καθώς έχει χάσει τα γυαλιά του και δεν βλέπει ούτε τη μύτη του. Ο νεαρός δεν είναι πρίγκιπας, παρόλο που έτσι τον αποκαλεί η μαμά του. Ο νεαρός, ο οποίος είναι βιβλιοπώλης και συλλέκτης σπάνιων βιβλίων, δίνει νόημα στη ζωή της Ωραίας χαρίζοντάς της βιβλία. Η κοπέλα πέφτει με τα μούτρα στο διάβασμα.Το παλάτι μετατρέπεται σε δανειστική βιβλιοθήκη. Σε λίγο καιρό δεν υπήρχαν πιο όμορφοι κι ευγενικοί, πιο αποφασιστικοί και πιο ξύπνιοι άνθρωποι από τους κατοίκους εκείνης της χώρας.

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας περιγράφει τη σχέση του με τον Τάκη το συμμαθητή και φίλο του, ένα παιδί ιδιαίτερα αγαπητό. Το όνομα του είναι Δημήτρης, όμως τα περισσότερα παιδιά τον φωνάζουν Τάκη όπως τον αποκαλούσε ο φίλος του. Μια μέρα ο φίλος του, τον φώναξε τερα-τάκι θέλοντας να τον πειράξει. Αυτό ήταν και η αφορμή να του μείνει το παρατσούκλι και δεν τον φώναξε ξανά με το κανονικό του όνομα.Στην αρχή του φάνηκε αστείο και στο άκουσμα της λέξης “τέρας” γελούσαν και τ’ άλλα παιδιά. Έτσι αποφάσισε να τον φωνάζει “τέρας”. Από την άλλη ο Τάκης μπορεί να μην του άρεσε αυτή η προσφώνηση, όμως προτίμησε τη σιωπή.Μια μέρα που έλειπε ο Τάκης, ο φίλος του μπήκε στην τάξη στο διάλειμμα και θέλησε να κρύψει το αγαπημένο του μπλοκ ζωγραφικής. Ευκαιρία να του κάνει ακόμη μια πλάκα… για να γελάσουν με τους συμμαθητές του. Έτσι ανακάλυψε ότι ο Τάκης στις σελίδες του μπλοκ, είχε ζωγραφίσει ένα παιδί κι ένα τέρας…Μόνο που το τέρας στις ζωγραφιές του Τάκη έμοιαζε πολύ με τον ίδιο. Τώρα έχει μόνο μια σκέψη στο μυαλό του, πως να επανορθώσει και να σταματήσει να στενοχωρεί το φίλο του.

Μια παρέα ποντικάκια του αγρού είχαν φτιάξει το σπίτι τους πάνω σε έναν πέτρινο τοίχο. Ο χειμώνας πλησίαζε και τα ποντίκια δούλευαν με εντατικά μαζεύοντας σιτάρι, καρύδια και άχυρο. Όλα εκτός από τον Φρέντερικ. «Γιατί δε δουλεύεις, Φρέντερικ;» ρωτούσαν συνεχώς τον… τεμπέλη φίλο τους. Ο Φρέντερικ απαντούσε …. «Δουλεύω. Μαζεύω ακτίνες του ήλιου για τις κρύες και σκοτεινές μέρες του χειμώνα. Και μετά που τον ξαναρώτησαν….. «Μαζεύω χρώματα για το χειμώνα που είναι γκρίζος». Κι όταν έμοιαζε να μισοκοιμάται, πάλι τα ίδια ο Φρέντερικ: «Μαζεύω λέξεις για τις μέρες του χειμώνα που είναι πολλές και μακριές και μπορεί να μας τελειώσουν οι ιστορίες κι όλα όσα έχουμε να λέμε».
Τι πιστεύετε πως έγινε όταν ήρθε ο χειμώνας και τα ποντίκια έτρεξαν στην κρυψώνα τους μέσα στις πέτρες; Άντεξαν τα τρόφιμα, η ζεστασιά, το φως κι οι λέξεις; Ή ο Φρέντερικ είχε προνοήσει τελικά για κάτι που κανένα ποντίκι δεν είχε προβλέψει; Γιατί ο Φρέντερικ είναι απλά ….ποιητής

Ένας πιγκουίνος θλιμμένος,  βρέθηκε στην πόρτα ενός μικρού αγοριού. Το μικρό αγόρι προσπάθησε να ανακαλύψει πώς είχε χαθεί ο πιγκουίνος και πού είναι το σπίτι του και προσπάθησε να τον βοηθήσει να επιστρέψει εκεί, στο Νότιο Πόλο.
Σε όλη τη διαδρομή ο πιγκουίνος ήταν θλιμμένος.
Μέσα από ένα δύσκολο ταξίδι με φορτούνες, κύμματα και θαλασσοταραχή το αγόρι κατάφερε να επιστρέψει τον πιγκουίνο στο σπίτι του.
Η θλίψη του πιγκουίνου δεν είχε φύγει από το πρόσωπό του. Η σημασία της φιλίας και της συντροφικότητας είναι το μήνυμα του παραμυθιού .Το 2008 έγινε και ταινία κινουμένων σχεδίων.
Στηρίζεται σε ένα αληθινό γεγονός.

Οι αγκαλιές είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία και την ευεξία μας, και ακόμα και οι επιστήμονες το έχουν επιβεβαιώσει, οπότε να γιατί χρειάζεται να ζητάμε και να προσφέρουμε όσες περισσότερες αγκαλιές την ημέρα μπορούμε. Και όχι μόνο την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς (21η Ιανουαρίου).

Στο βιβλίο απουσιάζουν οι λέξεις, το βιβλίο αυτό, όπως κάθε εικονοβιβλίο, αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να δημιουργήσουμε τη δική μας αφήγηση μέσω μιας διαδραστικής ανάγνωσής του που θα δίνει το λόγο στους αναγνώστες να λένε τι βλέπουν, να βάζουν λόγια στις σκέψεις του μικρού πιγκουίνου ή να δημιουργούν υποθετικούς διαλόγους .Μιλάμε για την κλιματική αλλαγή, τις επιπτώσεις στους πόλους της γης και το κλίμα μέσα και από άλλες κλιματικές ζώνες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα, η Βραζιλία και η Αυστραλία αλλά και ένα ηλιόλουστο νησί. Βέβαια γελάσαμε πολύ με το απρόσμενο τέλος.