Ο Μόρρις Λέσμορ αγαπούσε τις λέξεις, τα βιβλία, όταν όμως ο αέρας και η βροχή τα σκόρπισε όλα, ακόμα και τις λέξεις, εκείνος δεν ήξερε τι να κάνει μόνος σε μια κατεστραμμένη και σκοτεινή πόλη. Το μόνο που του απέμεινε ήταν ένα βιβλίο. Με αυτό το βιβλίο στο χέρι άρχισε να περιπλανιέται, ώσπου συνάντησε μια κυρία που πετούσε στον ουρανό κρατώντας ένα σμήνος από βιβλία. Η κυρία αυτή έστειλε στον Μόρρις το αγαπημένο της βιβλίο και αυτό τον οδήγησε σε ένα μέρος με πολλά βιβλία που έδωσε και πάλι φως και χρώμα στη ζωή του! Από τότε ο Μόρρις Λέσμορ (less or more?less is more?) δεν έφυγε από εκείνο το μέρος, δεν αποχωρίστηκε τα αγαπημένα του βιβλία μέχρι το τέλος…

Το βιβλίο αυτό δεν έχει ακόμη γραφτεί κανονικά! Έχει ήρωες (που είναι ακόμη σκίτσα) κι έναν συγγραφέα (Σσσ! Δουλεύει πυρετωδώς). Αλλά μιας και το κρατάτε στα χέρια σας και θέλετε ένα παραμύθι, θα σας κάνουν τη χάρη (τουλάχιστον, θα προσπαθήσουν!…). Ένα βιβλίο του Έρβε Τυλλέ γεμάτο εκπλήξεις, όπως στο θέατρο!

Ξεκινάμε

Μια φορα κι έναν καιρό, όχι πολύ μακριά από εδώ, ήταν μια χώρα με τον βασιλιά, τη βασίλισσα, το παλάτι κι όλα τα σχετικά. Έτσι όπως συνηθίζεται στα παραμύθια, υπάρχει και μια βασιλοπούλα, όμορφη και ολίγον γκρινιάρα και κακομαθημένη. Η σκούφια της κρατάει από τη γενιά της Ωραίας Κοιμωμένης και γι αυτό φέρει το όνομα «Ωραία». Η Βασιλοπούλα έχει πλέον βαρεθεί να ντύνεται, να στολίζεται και να… κοιμάται όρθια.Τη βαρετή καθημερινότητα της Ωραίας έρχεται να ταράξει ένας συμπαθητικούλης νεαρός. Πέφτει κυριολεκτικά πάνω της, καθώς έχει χάσει τα γυαλιά του και δεν βλέπει ούτε τη μύτη του. Ο νεαρός δεν είναι πρίγκιπας, παρόλο που έτσι τον αποκαλεί η μαμά του. Ο νεαρός, ο οποίος είναι βιβλιοπώλης και συλλέκτης σπάνιων βιβλίων, δίνει νόημα στη ζωή της Ωραίας χαρίζοντάς της βιβλία. Η κοπέλα πέφτει με τα μούτρα στο διάβασμα.Το παλάτι μετατρέπεται σε δανειστική βιβλιοθήκη. Σε λίγο καιρό δεν υπήρχαν πιο όμορφοι κι ευγενικοί, πιο αποφασιστικοί και πιο ξύπνιοι άνθρωποι από τους κατοίκους εκείνης της χώρας.

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας περιγράφει τη σχέση του με τον Τάκη το συμμαθητή και φίλο του, ένα παιδί ιδιαίτερα αγαπητό. Το όνομα του είναι Δημήτρης, όμως τα περισσότερα παιδιά τον φωνάζουν Τάκη όπως τον αποκαλούσε ο φίλος του. Μια μέρα ο φίλος του, τον φώναξε τερα-τάκι θέλοντας να τον πειράξει. Αυτό ήταν και η αφορμή να του μείνει το παρατσούκλι και δεν τον φώναξε ξανά με το κανονικό του όνομα.Στην αρχή του φάνηκε αστείο και στο άκουσμα της λέξης “τέρας” γελούσαν και τ’ άλλα παιδιά. Έτσι αποφάσισε να τον φωνάζει “τέρας”. Από την άλλη ο Τάκης μπορεί να μην του άρεσε αυτή η προσφώνηση, όμως προτίμησε τη σιωπή.Μια μέρα που έλειπε ο Τάκης, ο φίλος του μπήκε στην τάξη στο διάλειμμα και θέλησε να κρύψει το αγαπημένο του μπλοκ ζωγραφικής. Ευκαιρία να του κάνει ακόμη μια πλάκα… για να γελάσουν με τους συμμαθητές του. Έτσι ανακάλυψε ότι ο Τάκης στις σελίδες του μπλοκ, είχε ζωγραφίσει ένα παιδί κι ένα τέρας…Μόνο που το τέρας στις ζωγραφιές του Τάκη έμοιαζε πολύ με τον ίδιο. Τώρα έχει μόνο μια σκέψη στο μυαλό του, πως να επανορθώσει και να σταματήσει να στενοχωρεί το φίλο του.