Η Λέιλα είναι ένα κορίτσι που χάνει συχνά τα πράγματά της. Όμως δεν πιστεύει ότι φταίει εκείνη. Είναι σίγουρη πως όλα εξαφανίζονται σε έναν παράξενο, μυστικό κόσμο: την «Ανάποδη Πλευρά».
Εκεί, όπως στο πίσω μέρος ενός κεντήματος, όλα είναι μπερδεμένα. Κλωστές μπλέκονται, κόμποι δημιουργούνται και τα πράγματα δεν φαίνονται καθαρά. Όταν η Λέιλα αποφασίζει να ψάξει τα χαμένα της αντικείμενα, μπαίνει σε αυτή την αλλιώτικη πλευρά και ανακαλύπτει έναν κόσμο γεμάτο φαντασία, αλλά και σύγχυση.
Σιγά σιγά καταλαβαίνει πως, όπως και στο κέντημα, έτσι και στη ζωή υπάρχουν δύο πλευρές: η «ίσια», που είναι όμορφη και τακτοποιημένη, και η «ανάποδη», που είναι μπερδεμένη αλλά εξίσου σημαντική. Μέσα από το ταξίδι της, η Λέιλα μαθαίνει να αποδέχεται τα λάθη, τα μπερδέματα και τις δυσκολίες, γιατί όλα αυτά είναι μέρος της δημιουργίας.
Ένα τρυφερό και ευρηματικό βιβλίο που μας δείχνει πως ακόμη και μέσα στο μπέρδεμα μπορεί να κρύβεται ομορφιά.

Είδαμε ένα κέντημα από την καλή και από την ανάποδη πλευρά. Από την καλή πλευρά όλα φαίνονταν όμορφα και καθαρά, σαν σχέδια με λουλούδια. Όταν όμως το γυρίσαμε από την ανάποδη, είδαμε κλωστές μπερδεμένες που έμοιαζαν σαν δράκοι και παράξενα σχήματα.

Καταλάβαμε ότι είναι το ίδιο κέντημα, αλλά φαίνεται διαφορετικό ανάλογα από ποια πλευρά το κοιτάμε. Μερικές φορές, κάτι που φαίνεται μπερδεμένο ή περίεργο, από μια άλλη πλευρά μπορεί να είναι όμορφο και τακτοποιημένο.

Όπως και στη ζωή, έτσι και στο κέντημα, έχει σημασία από ποια πλευρά βλέπουμε τα πράγματα.

6 Μαρτίου – Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού
Στην τάξη μας μιλήσαμε για τον σχολικό εκφοβισμό μέσα από το βιβλίο «Και μετά…» και βιωματικές δραστηριότητες.
Γνωρίσαμε τους ρόλους:
🔹 τον θύτη
🔹 το θύμα
🔹 τους παρατηρητές
Συζητήσαμε πώς μπορεί να νιώθει ένα παιδί όταν είναι μόνο του, όταν οι άλλοι ψιθυρίζουν ή το κοροϊδεύουν… Μιλήσαμε για τη λύπη, τον φόβο και τη σιωπή.
Αλλά δεν μείναμε εκεί.
Μάθαμε τι μπορούμε να κάνουμε:
✔ Να μιλάμε.
✔ Να ζητάμε βοήθεια.
✔ Να στηρίζουμε όποιον νιώθει μόνος.
✔ Να γινόμαστε φίλοι και όχι παρατηρητές.
Στην τάξη μας διαλέγουμε την ενσυναίσθηση.
Διαλέγουμε τον σεβασμό.
Διαλέγουμε να λέμε «Σταμάτα» και «Είμαι εδώ για σένα».
Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει μόνο του.

Το παραμύθι «Το Γάντι» είναι ένα παραδοσιακό ουκρανικό λαϊκό παραμύθι, άγνωστου συγγραφέα, που προέρχεται από την προφορική παράδοση της Ουκρανίας και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά εδώ και πολλούς αιώνες. Η ιστορία καταγράφηκε και εκδόθηκε για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή τον 19ο αιώνα, στο πλαίσιο συλλογών λαϊκών παραμυθιών της Ανατολικής Ευρώπης. Έκτοτε, έχει μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές χώρες και γλώσσες.
Υπόθεση
Ένας παππούς χάνει το γάντι του μέσα στο χιονισμένο δάσος χωρίς να το καταλάβει. Ένα μικρό ζωάκι το βρίσκει και μπαίνει μέσα για να ζεσταθεί. Στη συνέχεια, έρχονται κι άλλα ζώα, το ένα μετά το άλλο, ζητώντας να βρουν καταφύγιο στο ίδιο γάντι. Παρόλο που ο χώρος είναι μικρός, όλα χωρούν, μέχρι που με την άφιξη του τελευταίου ζώου το γάντι σκίζεται και τα ζώα σκορπίζουν.
Το παραμύθι, με απλό και χιουμοριστικό τρόπο, αναδεικνύει αξίες όπως η φιλοξενία, η συνεργασία, η αποδοχή της διαφορετικότητας και τα όρια.
Πώς δουλέψαμε το παραμύθι στην τάξη
Το παραμύθι «Το Γάντι» αποτέλεσε αφορμή για μια σειρά από βιωματικές και δημιουργικές δραστηριότητες. Αρχικά, τα παιδιά άκουσαν την ιστορία και γνώρισαν τους ήρωες-ζώα. Στη συνέχεια, δραματοποίησαν το παραμύθι φορώντας μάσκες ζώων, μπαίνοντας στους ρόλους και αναπαριστώντας τη διαδοχική είσοδο των ζώων στο γάντι.
Έπειτα, συνδέσαμε το παραμύθι με την καθημερινή ζωή των παιδιών. Παρατηρήσαμε διαφορετικά είδη γαντιών (μάλλινα, κουζίνας, εργασίας, σιλικόνης κ.ά.), συζητήσαμε πού χρησιμοποιείται το κάθε ένα και πραγματοποιήσαμε παιχνίδια αντιστοίχισης και δημιουργίας ζευγαριών.
Μέσα από το παραμύθι, το παιχνίδι και την παρατήρηση, τα παιδιά ανέπτυξαν γλωσσικές, μαθηματικές και κοινωνικές δεξιότητες, ενώ παράλληλα κατανόησαν πως, όπως και στο γάντι της ιστορίας, έτσι και στην τάξη μας υπάρχει χώρος για όλους, όταν υπάρχει σεβασμός, συνεργασία και διάθεση για μοίρασμα.

.     

.

🧱 «Γκρεμίζοντας τους τοίχους της ψυχής μας»

📖 Με αφορμή το βιβλίο «Ένας τοίχος στη μέση του βιβλίου» του Jon Agee

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, τα νήπιά μας γνώρισαν το υπέροχο βιβλίο του Jon Agee «Ένας τοίχος στη μέση του βιβλίου». Ένας μικρός ιππότης αισθάνεται ασφαλής πίσω από έναν μεγάλο τοίχο, πιστεύοντας ότι από την άλλη πλευρά υπάρχει κίνδυνος. Όμως, πολλές φορές οι “τοίχοι” που χτίζουμε για να προστατευτούμε, μας εμποδίζουν να δούμε την αλήθεια και να ανακαλύψουμε τη χαρά που κρύβεται πίσω τους.

Συζητήσαμε με τα παιδιά για τους “τοίχους” που μπορεί να υπάρχουν μέσα μας — φόβους, λύπη, θυμό ή στενοχώρια — και πώς μπορούμε να τους γκρεμίσουμε με την αγάπη, τη φιλία και την αποδοχή.
Με κύβους, φιγούρες και ζωγραφιές, αναπαραστήσαμε τη σκηνή του βιβλίου και προσπαθήσαμε να ενώσουμε τις δύο πλευρές.
Στο τέλος, κάθε παιδί δημιούργησε τη δική του σελίδα, ζωγραφίζοντας τον “τοίχο” που θέλει να γκρεμίσει και τα θετικά συναισθήματα που θέλει να αφήσει να περάσουν “από την άλλη πλευρά”.

Μάθαμε ότι η ψυχική υγεία δεν είναι να μην έχουμε δυσκολίες, αλλά να μπορούμε να τις αναγνωρίζουμε, να τις μοιραζόμαστε και να τις ξεπερνάμε μαζί.
Γιατί όταν πέφτουν οι τοίχοι… η καρδιά μας φωτίζεται! 💫

Το παγκάκι της αγκαλιάς – Μια ιστορία για τη φιλία στην τάξη μας

Στο νηπιαγωγείο μας γνωρίσαμε το τρυφερό παραμύθι της Στέργιας Κάββαλου «Το παγκάκι της αγκαλιάς» (Εκδόσεις Καστανιώτη). Ένα παγκάκι στην αυλή γίνεται σημείο συνάντησης, κουβέντας, φιλίας και αγκαλιάς. Εκεί γεννιούνται φιλίες, λύνονται παρεξηγήσεις και ανθίζει η καλοσύνη. Το βιβλίο μάς έδωσε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τη σημασία των «γλυκών λογάκιων», όπως το «σε αγαπώ», «ευχαριστώ», «με συγχωρείς», «είμαστε φίλοι».

Με αφορμή την ιστορία φτιάξαμε το «Βάζο με τα γλυκά λογάκια», γεμάτο καραμελίτσες που κρύβουν μέσα τους μαγικές λέξεις. Ένα παιχνίδι που μας θύμισε ότι οι όμορφες κουβέντες γλυκαίνουν τις σχέσεις μας, όπως μια καραμέλα γλυκαίνει το στόμα!

Στη συνέχεια, τα παιδιά πήραν στα χέρια τους φύλλα εργασίας με ένα παγκάκι και ζωγράφισαν ποιον θα ήθελαν να έχουν δίπλα τους. Οι δημιουργίες τους γέμισαν με φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, καρδιές και χρώματα, δείχνοντας ότι το παγκάκι της αγκαλιάς χωράει πάντα κι άλλους.

Μέσα από το παραμύθι και τις δράσεις μας μάθαμε ότι μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο και μια γλυκιά λέξη μπορούν να κάνουν τη διαφορά στην καθημερινότητά μας. Και πως η φιλία είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να χαρίσουμε! 💕

1. 💕 «Το παγκάκι της αγκαλιάς μας θυμίζει ότι η φιλία και η καλοσύνη χωράνε πάντα περισσότερους!»

2. 🌈 «Μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια γλυκιά λέξη… κι η μέρα μας γίνεται πιο όμορφη!»

3. 🌟 «Στο δικό μας παγκάκι υπάρχει πάντα χώρος για νέες φιλίες και πολλές αγκαλιές!»

📖 «Ούτε στο όνειρό σας» – οι πρώτες μας μέρες στο Νηπιαγωγείο

Τις πρώτες μέρες στο νηπιαγωγείο ταξιδέψαμε μέσα από το παραμύθι «Ούτε στο όνειρό σας» της Μπεατρίτσε Αλεμάνια. Η ιστορία μάς μίλησε για τα όνειρα, τις προσδοκίες και τη μαγεία που κρύβει κάθε νέα αρχή.

Με αφορμή το παραμύθι, τα παιδιά μίλησαν για τα δικά τους όνειρα και για το πώς νιώθουν που ξεκινούν τη νέα σχολική χρονιά. Στη συνέχεια πιάσαμε τα «μαγικά» μας ξυλάκια και ξύσαμε ειδικά μαύρα χαρτόνια. Σιγά σιγά, κάτω από το σκοτάδι εμφανίστηκαν όμορφα χρώματα! Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα παιδιά: το καθένα ξεχωριστό, με το δικό του χρώμα, τη δική του λάμψη και ομορφιά.

Έτσι γεμίσαμε την τάξη μας με χαμόγελα, πολύχρωμες δημιουργίες και την υπόσχεση ότι η φετινή μας χρονιά θα είναι γεμάτη χαρά, φιλία και μαγικές στιγμές!

Ευτυχισμένο το 2025