αποφθέγματα 3

Αρχική / δημοσιεύματα / αποφθέγματα 3
-Η ζωή στη γη μπορεί να είναι ακριβή, αλλά περιλαμβάνει ένα δωρεάν ταξίδι γύρω από τον ήλιο κάθε χρόνο! ανώνυμο

-Λιακάδα όλο τον καιρό κάνει μια έρημο. αραβική παροιμία

-Το άτομο που ξέρει να γελάει με τον ευαυτό του δεν θα σταματήσει ποτέ να ψυχαγωγείται. Σίρλεϊ Μακ Λέιν

-Σε μια λέξη μπορώ να συνοψίσω ό,τι έχω μάθει για τη ζωή: συνεχίζεται. Ρόμπερτ Φροστ

-Το κακό γίνεται χωρίς προσπάθεια, φυσικά, μοιραία. Το καλό είναι πάντα το προϊόν μιας τέχνης. Σαρλ Μποντλέρ

-Να αξίζεις το όνειρό σου. Οκτάβιο Πας

Hijo de la luna

Αρχική / music video / Hijo de la luna

μετάφραση:

Son of the moon
Foolish is he who doesn’t understand.

A legend tells of a gipsy woman
Who pleaded with the moon until dawn.
Weeping she begged
At the break of dawn
To marry a gipsy man.

“You’ll have your man, tawny skin,”
Said the full moon from the sky.
“But in return I want the first child
That you have with him.
Because she who sacrifices her child
So that she is not alone,
Isn’t likely to love it very much.”

Chorus:
Moon, you want to be mother,
But you cannot find a love
Who makes you a woman.
Tell me, silver moon,
What you intend to do
With a child of flesh.
A-ha-ha, a-ha-ha,
Son of the moon.

From a cinnamon-skinned father
A son was born,
White as the back of an ermine,
With grey eyes instead of olive —
Moon’s albino child.
“Damn his appearance!
This is not a gipsy man’s son
And I will not put up with that.”

Chorus

Believing to be dishonoured,
The gipsy went to his wife,
A knife in his hand.
“Whose son is this?
You’ve certainly fooled me!”
And he wounded her mortally.
Then he went to the woodlands
With the child in his arms
And left it behind there.

Chorus

And the nights the moon is full
It is because the child
Is in a good mood.
And if the child cries,
The moon wanes
To make it a cradle.
And if the child cries,
The moon wanes
To make it a cradle.

Δάντης Αλιάγας -Το παλιό μου παλτό

Αρχική / music video/lyrics / Δάντης Αλιάγας -Το παλιό μου παλτό

Στίχοι: Σάνυ Μπαλτζή
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος

Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου παλτό
που το είχα ξεχάσει στο πατάρι κλειστό
μες στις τσέπες του είχε ψιχουλάκια από σνακ
και στη φόδρα του θέση για τον δρόμο κονιάκ

Πόσες κρύες στιγμές στη καρδιά μου ζεστές
μέσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά
μου ‘μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ
να περνάω καλά και με χάλια καιρό
το παλιό μου παλτό

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα
σ’ ένα υπόστεγο κάτσαμε και γίναμε λιώμα
και μια νύχτα τρελή σ’ ένα άδειο βαγόνι
μείναμε ως το πρωί και έξω έριχνε χιόνι

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ
ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε ‘σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ’ εμένα
γιατί μοιάζει σε ‘μένα