Ελεωνόρα Ζουγανέλη Πάνος Μουζουράκης -Έλα
Έλα, δεν αντέχω έξω να μαι πάλιΈλα, δε περνάω καλά με φίλους βράδυΈλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζειςΈλα, και μισώ την τόση ελευθερίαΈλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζωΈλα, δε μ’ αρέσει άλλους να κοιτάζωΈλα, δεν με παίρνει άλλο πια να πίνωΈλα, τα ‘χω παίξει και βαρέθηκα να ζωΣου είπανε οι φίλοιπως με είδανε ωραία και κεφάτηνα χορεύω με έναν τύπο που έχω κάτιΠου να ξέρουν πως δεν έχεις κλείσει μάτιμε τα ρούχα πέφτεις μόνη στο κρεββάτιΜια εικόνα είναι μόνο μια απάτημου είπαν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτηνα χορεύεις με έναν τύπο που έχεις κάτιΠου να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτιμια εικόνα είναι μόνο μια απάτημε τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεββάτιμου παν οι φίλοι, μου παν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτηΈλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζωΈλα, δεν μ’ αρέσει άλλους να κοιτάζωΈλα, δε με παίρνει άλλο πια να πίνωΈλα, τα ‘χω παίξει και βαρέθηκα να ζωΈλα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σουΈλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σουΈλα, δε μπορώ κι αυτούς που ‘χω μαζέψειΈλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως…………Μουσική: Sunny Μπαλτζή – Δημήτρης ΚασιούραςΣτίχοι: Sunny Μπαλτζή
σκίτσα…
Το σχολείο της χαμένης νιότης… Kαλημέρα Σχολείο – Καλημέρα Θλίψη
Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό. Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ (οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές. Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους. Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και ναπήρους, όπως στηνκοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά. Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως). Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση». Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο.
Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση. Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες; Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Έλληνες γελοιογράφοι
John Coltrane -My favorite things
John Coltrane – soprano sax, tenor sax
Eric Dolphy – flute, alto sax
McCoy Tyner – piano
Reggie Workman – bass
Elvin Jones – drums
1961
Supertramp -Crime of the century
Now theyre planning the crime of the century
Well what will it be?
Read all about their schemes and adventuring
Its well worth a fee
So roll up and see
And they rape the universe
How theyve gone from bad to worse
Who are these men of lust, greed, and glory?
Rip off the masks and let see.
But thats no right – oh no, whats the story?
Theres you and theres me
That cant be right
REM -It’s the end of the world as we know it
That’s great, it starts with an earthquake, birds and snakes, an aeroplane –
Lenny Burnside is not afraid. Eye of a hurricane, listen to yourself churn –
world serves its own needs, don’t misserve your own needs. Feed it up a knock,
speed, grunt no, strength no. Ladder structure clatter with fear of height,
down height. Wire in a fire, represent the seven games in a government for
hire and a combat site. Left her, wasn’t coming in a hurry with the furies
breathing down your neck. Team by team reporters baffled, trump, tethered
crop. Look at that low plane! Fine then. Uh oh, overflow, population,
common group, but it’ll do. Save yourself, serve yourself. World serves its
own needs, listen to your heart bleed. Tell me with the rapture and the
reverent in the right – right. You vitriolic, patriotic, slam, fight, bright
light, feeling pretty psyched.
It’s the end of the world as we know it.
It’s the end of the world as we know it.
It’s the end of the world as we know it and I feel fine.
Six o’clock – TV hour. Don’t get caught in foreign tower. Slash and burn,
return, listen to yourself churn. Lock him in uniform and book burning,
blood letting. Every motive escalate. Automotive incinerate. Light a candle,
light a motive. Step down, step down. Watch a heel crush, crush. Uh oh,
this means no fear – cavalier. Renegade and steer clear! A tournament,
a tournament, a tournament of lies. Offer me solutions, offer me alternatives
and I decline.
It’s the end of the world as we know it.
It’s the end of the world as we know it.
It’s the end of the world as we know it and I feel fine.
The other night I tripped a nice continental drift divide. Mount St. Edelite.
Leonard Bernstein. Leonid Breshnev, Lenny Bruce and Lester Bangs.
Birthday party, cheesecake, jelly bean, boom! You symbiotic, patriotic,
slam, but neck, right? Right.
It’s the end of the world as we know it.
It’s the end of the world as we know it.
It’s the end of the world as we know it and I feel fine…fine…
Roger Hodgson -The logical song
Coldplay – Viva La Vida
I used to rule the world
Seas would rise when I gave the word
Now in the morning I sleep alone
Sweep the streets I used to own
I used to roll the dice
Feel the fear in my enemies\’ eyes
Listen as the crowd would sing
\”Now the old king is dead, long live the king!\”
One minute I held the key
Next the walls were closed on me
And I discovered that my castle stands
Upon pillars of salt, and pillars of sand
I hear Jerusalem bells a\’ringing
Roman Cavalry choirs are singing
Be my mirror, my sword and shield
My missionaries in a foreign field
For some reason I can\’t explain
Once you\’d gone it was never,
never an honest word
That was when I ruled the world
It was the wicked and wild wind
Blew down the doors to let me in
Shattered windows and the sound of drums
People couldn\’t believe what I\’d become
Revolutionaries wait
For my head on a silver plate
Just a puppet on a lonely string
Oh…who would ever wanna be king
I hear Jerusalem bells were ringing
Roman Cavalry choirs were singing
Be my mirror, my sword and shield
My missionaries in a foreign field
For some reason I can\’t explain
I know St. Peter won\’t call my name
Never an honest word
But that was when I ruled the world
(Whoa…) Here Jerusalem bells were ringing
(Whoa…) Roman Cavalry choirs were singing
(Whoa…) Be my mirror, my sword and shield
(Whoa…) My missionaries in a foreign field
(Whoa…) For some reason I can\’t explain
(Whoa…) I know St. Peter won\’t call my name
Never an honest word
But that was when I ruled the world
Μάνος Χατζιδάκις -Το βαλς των χαμένων ονείρων
M. Χατζιδάκις B. Λέκκας -Η μπαλάντα του Ουρί
Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν’ αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ
Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
κι ακούω μια φωνή,
καμπάνα γιορτινή
να με παρακινεί
Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
που χτίζουνε φωλιά
αλλόκοτα πουλιά
στου ήλιου τα σκαλιά
Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν’ αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ
Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
και μια φωνή τρελή
σαν χάδι κι απειλή
κοντά της με καλεί
Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
μου τάζει ωκεανούς
κομήτες φωτεινούς
και ό,τι βάζει ο νους
Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν’ αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
μελέτη σε ένα πρόσωπο
U2 & REM -One
Is it getting better
Or do you feel the same
Will it make it easier on you
Now you got someone to blame
You say
One love
One life
When its one need
In the night
Its one love
We get to share it
It leaves you baby
If you dont care for it
Did I disappoint you?
Or leave a bad taste in your mouth?
You act like you never had love
And you want me to go without
Well its too late
Tonight
To drag the past out
Into the light
Were one
But were not the same
We get to carry each other
Carry each other
One
Have you come here for forgiveness
Have you come tor raise the dead
Have you come here to play jesus
To the lepers in your head
Did I ask too much
More than a lot
You gave me nothing
Now its all I got
Were one
But were not the same
We hurt each other
Then we do it again
You say
Love is a temple
Love a higher law
Love is a temple
Love the higher law
You ask me to enter
But then you make me crawl
And I cant be holding on
To what you got
When all you got is hurt
One love
One blood
One life
You got to do what you should
One life
With each other
Sisters
Brothers
One life
But were not the same
We get to carry each other
Carry each other
One
R.E.M. -Losing my religion
cars
Ιπποκράτης
Θυμόμαστε το όνομα και ξεχάσαμε την θεωρία?
Η ειρωνεία είναι ότι ο Ιπποκράτης, `πατέρας της ιατρικής`, έλεγε πριν από 2.500 χρόνια:
“Θεωρώ απαραίτητο για κάθε γιατρό να γνωρίζει τη φύση και να προσπαθεί να μάθει, αν θέλει να κάνει το καθήκον του, τι είναι ο άνθρωπος σε σχέση με τα τρόφιμα, τα ποτά και τις ασχολίες του και ποιες είναι οι επιδράσεις πάνω του καθενός από αυτά”.
Και όμως, η τροφή και η διατροφή σπάνια αποτελούν αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των γιατρών ανά τον κόσμο.
από το e-natural.gr
the Animals save the Planet
καταπληκτικά animations για την προστασία των ζώων και του περιβάλλοντος



























