Μιας και διανύουμε τις πρώτες μέρες της άνοιξης και το Σάββατο πρόκειται να περπατήσετε στο «Μονοπάτι της Ζωής», αν συναντήσετε τα ανάερα μωβ λουλουδάκια της παρακάτω ιστορίας, παρακαλώ μην τα προσπεράσετε βιαστικά!
…Νόμιζα πως το φαντάζομαι αλλά, παρακολουθώντας μια μέλισσα μικρή ώστε να χωράει στο μίσχο τους, έσκυψα πολύ κι άκουσα τα ελαφρότατα κύματα της ευωδίας τους.
Ο κόσμος συντρίβεται σε χίλια κομμάτια με πάταγο διαρκώς. Οι άνθρωποι έρχονται και χάνονται μέσα σε μιαν ατέλειωτη σύγκρουση. Αλλά τίποτα δεν εμποδίζει τα ανάερα μωβ να ευωδιάζουν, ίσως μόνο γι΄ αυτές τις ελάχιστες επισκέπτριες μέλισσες.
Οι φυσιολόγοι των φυτών μπορεί να ξέρουν καλύτερα από μένα. Τα ίδια τα μωβ γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα για ποιον και γιατί αυτό το σχεδόν ανύπαρκτο … κι όμως όχι! – άρωμα.
– Έλα πιο κοντά. Καταδέξου να έρθεις πιο κοντά. Λένε τα μωβ.
– Δεν είμαι μέλισσα, απαντώ.
Αυτά δεν κάμπτονται. Επιμένοντας χάνονται ως το επόμενο πρωί που ανοίγουν νέα.
Στους τοίχους της ερεβώδους φυλακής μας η ελευθερία των μωβ μου είπε:
– Έλα πιο κοντά και γίνε αγγελιοφόρος μας.
– Δεν είμαι το Χελιδόνι του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα, είπα πολύ σιγά αλλά το άκουσαν.
– Κάποτε οι άνθρωποι μιλούσαν μαζί μας. Καταλάβαιναν και μας και τα πουλιά και τα ζώα. Γίνε αγγελιοφόρος μας.
– Αυτό γινόταν πολύ πολύ παλιά και πια είναι αργά για όλα τούτα.
– Γίνε αγγελιοφόρος μας για όποιον έχει ανοιχτή την πόρτα.
– Κανείς δεν έχει ανοιχτή την πόρτα του.
– Εσύ όμως γίνε!
– Δεν μπορώ να μεταφέρω το χρώμα σας ούτε την ευωδία σας. Δεν μπορώ να κάνω τις λέξεις να κυματίσουν τόσο ανάερα όσο εσείς. Κι έπειτα κανείς δεν μπορεί να ζήσει, ούτε να τραφεί, ούτε να πληρώσει τα χρέη του με μωβ.
…Καμία απάντηση.
Όμως το επόμενο πρωί άνοιξε ακόμα ένα νέο και άκουσα πάλι που έλεγε καθαρά:
– Εσύ όμως γίνε σήμερα…
