Μια απρόσμενη έκπληξη περίμενε τα παιδιά στο σχολείο μας, όταν έφτασε μια κούτα που ανέγραφε πως είχε αποσταλεί από τον ΑΡΧΕΛΩΝ, με παραλήπτη τον Βόρειο Πόλο. Η περιέργεια κορυφώθηκε και μόλις την ανοίξαμε αντικρίσαμε μια πολική αρκούδα τραυματισμένη στο κεφάλι, με γάζες και ράμματα, μαζί με το βιβλιάριο υγείας της.
Διαβάζοντάς το, μάθαμε πως είχε χτυπήσει στους πάγους, νοσηλεύτηκε στο κέντρο διάσωσης και τώρα επέστρεφε στην πατρίδα της για να αναρρώσει, αφού η ζέστη της χώρας μας την δυσκολεύει πολύ. Πριν προλάβουμε να σκεφτούμε τι θα κάνουμε, χτύπησε το τηλέφωνο: ήταν ο ταχυδρόμος! Είχε γίνει λάθος και, αντί για τον προορισμό της, η αρκούδα βρέθηκε στο σχολείο μας. Ο χρόνος πίεζε… ο μικρός μας φίλος ζεσταινόταν!
Οι μαθητές έπρεπε να πάρουν αποφάσεις. Αφού εντόπισαν τον Βόρειο και τον Νότιο Πόλο στην υδρόγειο σφαίρα, πρότειναν μέχρι να ετοιμαστεί ο χάρτης της επιστροφής να φιλοξενηθεί προσωρινά στο ψυγείο του σχολείου. Εκεί θα τον φροντίζουμε, θα τον ταΐζουμε και θα του κρατάμε συντροφιά.
Όμως τα ερωτήματα ήταν πολλά: Πώς τραυματίστηκε; Ποιοι τον περιμένουν πίσω; Πώς είναι η ζωή εκεί; Γιατί ζει σε αυτό το παγωμένο περιβάλλον; Υπάρχουν αρκούδες και στον Νότιο Πόλο; Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη μας εξερεύνηση.
Διαβάσαμε και αναλύσαμε το Ο μεγάλος χνουδωτός, μιλήσαμε για τη ζωή των ανθρώπων των πάγων, γνωρίσαμε τους πιγκουίνους και τον κύκλο ζωής τους, αλλά και άλλα ζώα που ζουν σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες: την πολική αλεπού, τον πολικό λαγό, τον οδόβαινο και τη φάλαινα όρκα.
Παράλληλα δημιουργήσαμε τις δικές μας υπέροχες πολικές αρκούδες, παίξαμε με τους αριθμούς πάνω στους πάγους και μεταμορφώσαμε τα παράθυρα της τάξης σε ένα αληθινό χειμωνιάτικο τοπίο, για να νιώθει ο μικρός μας αρκούδος, ο Λέξ, όσο πιο κοντά στο σπίτι του γίνεται.
Η συζήτηση μάς οδήγησε και στους πάγους που λιώνουν. Τι είναι τα παγόβουνα; Γιατί λιώνουν; Και πώς μπορούμε να ελευθερώσουμε ζώα παγιδευμένα στον πάγο; Κάναμε πειράματα, δοκιμάσαμε ζεστό νερό, δοκιμάσαμε χοντρό αλάτι, παρατηρήσαμε, βγάλαμε συμπεράσματα.
Παίξαμε, γελάσαμε, μάθαμε, τραγουδήσαμε και – το σημαντικότερο – συνεργαστήκαμε για έναν σκοπό.
Όταν τελικά ήρθε η στιγμή να αποχαιρετήσουμε τον Λέξ και να τον στείλουμε πίσω στην παγωμένη του πατρίδα, νιώσαμε περήφανοι. Γιατί, έστω και μέσα από το παιχνίδι, γίναμε κι εμείς ένα μικρό κομμάτι στη σωτηρία του.











































































































































































Πρόσφατα σχόλια