Μαθαίνω για μένα και για τους άλλους…
Η Λωξάνδρα Λούκας, καλλιτέχνιδα με σύνδρομο down, μας συστήθηκε για όσους δε τη ξέραμε, και μας μίλησε για τα έργα της,τα πορτρέτα της και τα εργαλεία που χρησιμοποιεί για να ζωγραφίζει! Μας έστειλε ένα τεράστιο καβαλετο και μας προέτρεψε να ζωγραφίσουμε κι εμείς το δικό μας πορτρέτο!
Έτσι κι έγινε! Πήραμε τις παλέτες μας, τα ωραία μας χρώματα, και αφου παρατηρήσαμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη αρχίσαμε να φτιάχνουμε τα χαρακτηριστικά μας οπως μπορούσαμε καλύτερα!
φτιάξαμε ακομα και με την πλαστελίνη τα χαρακτηριστικά μας και βγήκαν πολυ ωραία!!!
Την άλλη μερα, το παρουσιολόγιο μας μας καλουσε να βρουμε το όνομά μας και να το τοποθετησουμε στον αστροναύτη μας…ενω στην παρεούλα μας βρέθηκαν ενα σωρό πλανήτες..και στη μέση ένας ήλιος με παράξενες ακτίνες..είχαν τα ονόματα μας και εμείς έπρεπε να κόψουμε τα γράμματα και να τα κολλήσουμε σε χαρτί!
Τα παιχνίδια με τα ονόματα μας συνεχίστηκαν..αποκαλύψαμε το αρχικό μας μεσα απο τη ζωγραφική μας,ενώ ανακαλύψαμε ολόκληρο το όνομά μας ψάχνοντας μεσα στους κάδους! Τα τουβλάκια μας βοήθησαν να μετρήσουμε το όνομά μας και να συγκρίνουμε το μέγεθός του με των φίλων μας..ποιο είχε τα πιο πολλά γράμματα??
Η ιστορία της Ξανθούλας με τις 3 αρκούδες μας έμαθε τα μεγέθη λίγο παραπάνω, ενω η ιστορία του Έλμερ του παρδαλου ελέφαντα μας θύμισε πως ολοι είμαστε ίδιοι αλλα και τόσο ξεχωριστοί ταυτόχρονα!
Το πολύχρωμο κουτί μας απο το σπίτι, έκανε τους φίλους μας να μάθουν περισσότερα για μας και τις προτιμήσεις μας.. ενω η γωνιά της ηρεμίας μας έμαθε πως να διαχειριζομαστε τα συναισθήματα μας…
Ο εαυτός μας ειναι όμορφος, τον αγαπάμε γιαυτό που είναι! Και αν τον αγαπάμε εμείς,θα τον αγαπήσουν και οι άλλοι..και αν αγαπήσουμε κι εμείς τους άλλους, θα αγαπήσουν και αυτοί εμάς… είμαστε ακόμα στην αρχή!
