Ετικέτα: Πόλεμος
22 Μαρτίου 2026
Η καθιερωμένη έκθεση του κύριου Μποκόρου, μας υποδέχτηκε και φέτος, με τα εργα του να δεσπόζουν στην τάξη μας και να μας καλούν να τα παρατηρησουμε…
Υπέρλαμπρη η ελληνική μας σημαία και γύρω της το φως,το σκοτάδι, το αίμα, η σκιά, η δόξα.. ο Σολωμός και ο Καραϊσκάκης.. ολα έργα παλιών μας μαθητών,πιστά αντίγραφα του ζωγράφου κύριου Μποκόρου, ο οποίος εμπνεύστηκε απο τη μητέρα του που ηταν υφαντρα και έφτιαξε τους πίνακες του κυρίως με υφάσματα και νήματα απο κείνη..
Την επόμενη μερα το μικρό μας “μουσείο” έγινε ακομα πιο πλούσιο, αφου προστέθηκαν σε αυτο δυο ακόμη πίνακες. Ο Χατζημιχάλης Νταλιανης απο την Ήπειρο, και ο Κολοκοτρώνης απο την Πελοπόννησο, μας μίλησαν για τον πόλεμο και την αντίσταση των Ελλήνων πολεμιστών στους Τούρκους..
Μας έμαθαν πως οι Έλληνες, ηταν σημαντικό να ειναι ενωμένοι, να συνεργάζονται και να ‘ναι φιλιωμένοι.. διαφορετικά μαύρες σκιές έπεφταν στο κάστρο τους.. σαν τους Δροσουλιτες στο Φραγκοκαστελλο.. καθε φορά που ηταν ενωμένοι,το κάστρο γέμιζε φως..και κατάφερναν να νικήσουν τον εχθρό..
Μεσα απο ενα παιχνίδι που μας ετοίμασαν, έπρεπε οι τσολιάδες να μπουν σε μια δοκιμασία συνεργασίας…το κοντάρι της σημαίας στο κάστρο λύγισε..και τα δύο τσολιαδάκια ήθελαν να ανέβουν εκείνα πρωτα..έπρεπε να βρουν ενα τρόπο να συνεργαστούν, να μη μαλώνουν για το ποιος θα ανέβει πρώτος …αλλιως οι σκιές θα ρχονταν ξανα..και μαζί με τις σκιές και οι εχθροί.
Βρήκαν τη λύση τελικά..ο ένας θα κρατάει τη σκάλα και ο άλλος θα ανέβει..δεν εχει σημασία ποιος θα ναι πρώτος. Σημασία ειναι να ειναι ενωμένοι!
Γνωρίσαμε και αλλους ήρωες μεσα απο το βιβλίο της Αγγελικής Δαρλάση.. είδαμε τον Κανάρη, τον Καραϊσκάκη.. αλλα και σπουδαίες γυναίκες οπως τη Μπουμπουλινα, τη Μαντώ Μαυρογένους..
Παρατηρήσαμε τα χρώματα της σημαίας μας,τη στολή των τσολιάδων και φτιάξαμε τις ανάλογες κατασκευές μας με ανακυκλώσιμα και αλλα υλικά…
Διαβάσαμε την ιστορία της Ευγενίας Φακίνου με τα ελληνακια όπου ξεδιπλώνεται το θάρρος και η δύναμη των Ελλήνων απέναντι στον εχθρό..
Η ιστορία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου μας περίμενε την επόμενη μερα μεσα στο βαλιτσάκι της άνοιξης, όπου εκει βρήκαμε δύο όμορφους κρίνους να μας καλούν να τους μυρίσουμε ! Και αφού μιλήσαμε για το χαρμόσυνο αυτο γεγονός που γιορτάζουμε μαζί με την εθνική μας επέτειο, φτιάξαμε μια όμορφη κατασκευή να μας θυμίζει τη μέρα αυτη…
Το βαλιτσάκι ειχε και αλλη έκπληξη για μας.. ενα αστέρι γεμάτο διαφορετικές κάλτσες μας ειπε την δική του ιστορία..γεννήθηκε μια βραδιά σε εναν ουρανό μαζι με χιλιάδες αλλα αστερια.. εκείνο ομως ειχε μια σπίθα, ιδιαίτερη και ξεχωριστή.. οταν η μαμά του το μεγάλωσε κατάλαβε ποσο ξεχωριστό ήταν.. εκείνο κατάλαβε απο τους αλλους οτι ηταν κάπως αργό.. κάπως διαφορετικό.. μα και τι πειράζει! Ηταν το πιο χαμογελαστό και πιο ευτυχισμένο πλάσμα στη γη! Οταν οι άλλοι γύρω του το κατάλαβαν,έγιναν και εκείνοι ευτυχισμένοι παίρνοντας απο το χαμόγελό του!
Μια ιστορία για τα παιδιά και τους ανθρώπους με σύνδρομο down, που μας θυμίζει ποσο όμορφος ειναι ο κόσμος οταν εχει διαφορετικούς ξεχωριστούς ανθρώπους!
Και επειδή μας αρέσουν τα όμορφα και τα ξεχωριστά λοιπόν, γιαυτό και οι υπέροχες μαμάδες μας έκαναν το σχολείο μας ακομα πιο όμορφο με τα πανέμορφα παιχνίδια που μας έφεραν.. τα ανοίγουμε σιγα σιγα γιατί ειναι πολλα και θέλουμε το χρόνο μας να τα χορτάσουμε!
18 Οκτωβρίου 2025
Το φθινόπωρο έφτασε και μας έφερε τους θησαυρούς του σε ενα κουτί!! Βάζαμε το χεράκι μας, παρατηρούσαμε και βάζαμε στη βαλίτσα μας το καθετί στη σωστή θέση.. ετσι φύλλα, καρποί και φρούτα μας γέμισαν φθινοπωρινές εικόνες..
Ομως τι καλύτερο απο το να νιώσουμε το φθινόπωρο με τις αισθήσεις μας ! Παίξαμε λοιπόν αισθητηριακά παιχνίδια στην αυλή μας.. νιώσαμε τα στοιχεία του φθινοπώρου με τα ποδαράκια μας…
…ενω με τα χέρια μας φτιάξαμε ενα περίεργο τσάι βάζοντας φυλλα,καρύδια,ρόδια, κανέλα και αλλα καλούδια της υπέροχης φύσης . Ανακατεψαμε,Μυρίσαμε, γεμίσαμε,αδειασαμε,είδαμε τα χρώματα να αλλάζουν στο υγρό στοιχείο και γενικά το διασκεδάσαμε!
Φτιαξαμε ενα ομορφο μανιτάρι απο φυσικά και ανακυκλώσιμα υλικά και παιξαμε σχετικά παιχνίδια με τα φρούτα του φθινοπώρου!
Τέλος πειραματιστήκαμε με τα χρώματα, το ξυδι και τη σόδα και κάναμε ενα φθινοπωρινό δέντρο με χρώματα που έβγαζαν αφρούς!
Το φθινόπωρο όμως μας φέρνει εκτός απο τα χρώματα του και ιστορία.. ετσι ο πίνακας του Αλεξανδρακη μας έφερε μια μικρή γεύση απο την εικόνα του πολέμου. Τη σχολιάσαμε.. και στοιχεία του πίνακα μας έφεραν πιο κοντά στην ιστορία..
Έτσι ξεπήδησαν απο τον πίνακα η βαλίτσα του στρατιωτη και το μουλάρι του.. ανοίξαμε τη βαλίτσα, είδαμε ενα σωρό πράγματα που χρειάζονται στο στρατιωτη, οπως κιάλια, παγούρι,εικόνα για να τον προστατεύει απο τους εχθρούς..κάλτσες, κασκόλ και μαξιλάρι που του επέλεξαν η γυναίκα του και η μάνα του.. αλλα και ενα ημερολόγιο.. το ημερολόγιο του μουλαριού, που ειχε γραμμένες τις δικές του σκέψεις και εικόνες από εκείνη την εποχή…
Την επόμενη μέρα, ο χάρτης της Ελλάδας, διάφορα αλλα στρατιωτάκια, άλλα χακί και αλλα μπεζ, μας ειπαν την ιστορία του μεγάλου Όχι και ετσι καταλάβαμε περισσότερα για τα γεγονότα του 1940 και τις χώρες που τα προκάλεσαν…
Φτιάξαμε τη λεξη του οχι και τη σημαία μας , ενω κάναμε κατασκευή συνδυάζοντας και τα δύο..
28 Οκτωβρίου 2024
Το κουτί με τα ραφτικά της γιαγιάς άνοιξε και μας προβλημάτισε ..πώς οι κουβαρίστρες της έγιναν πολεμίστρες, τα κουμπάκια έγιναν στρατιωτάκια και όλα αυτά ένα άσχημο παιχνίδι αυτό του πολέμου.. το ομώνυμο τραγούδι μας βοήθησε να μπούμε στην αρχή της ιστορίας που ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια στη χώρα μας..ενώ τα ραφτικά της γιαγιάς τα αγαπήσαμε!
Στη συνέχεια τα πράγματα έγιναν πιο συγκεκριμένα… στην τάξη βρέθηκε μια βαλίτσα, η βαλίτσα του στρατιώτη που είχαμε περιέργεια να δούμε τι κρύβεται μέσα της.. φυσικά δεν περιμέναμε πολύ ώρα,την ανοίξαμε.. μύριζε έντονα κλεισούρα.. ήταν παλιά, ήταν του στρατιώτη από το μέτωπο και είχε μέσα τα πράγματά του.. τα κιάλια του το παγούρι του, τη θήκη για το όπλο του.. ένα κασκόλ που του έπλεξε η γιαγιά του και τις κάλτσες που του στελνε η μαμά του ..και φυσικά μια σημαία..
Αφού σχολιάσαμε όσα βρήκαμε στη βαλίτσα, μικρά στρατιωτάκια μας βοήθησαν να καταλάβουμε όσα έγιναν την εποχή του 40 στη χώρα μας.. την είσοδο των Γερμανών και των Ιταλών στην Ελλάδα, και το μεγάλο “Όχι” του Μεταξά!
Παρατηρήσαμε τη μικρή αυτή λεξούλα μα με τόσο μεγάλη σημασία στη φωτοτράπεζα.. είδαμε τους Εύζωνες στην Αθήνα, μας εντυπωσίασαν τα ρούχα τους και μάθαμε ότι ο τρόπος που στέκονται δεν είναι καθόλου τυχαίος.. η στάση του σώματος συμβολίζει το τρανταχτό ΟΧΙ.. το αντιληφθηκαμε καλύτερα όταν παίξαμε με τα χρώματα της τράπεζας.. βάλαμε άσπρο και μπλε και η λέξη αποκαλύπτονταν..
Και φυσικά δε θα μπορούσαμε να μην το φτιάξουμε κι εμείς! Έτσι πήραμε τα χρώματά μας,τα ψαλίδια μας, τις κόλλες μας και δημιουργήσαμε το δικό μας “ΟΧΙ”…
Στη συνέχεια μιλήσαμε για τη σημαία μας,τα χρώματά της και τι συμβολίζει για μας..ενώ φτιάξαμε τη σημαία ξηράς με το έντονο μπλε της θάλασσας!
Γνωρίσαμε και τις σημαίες των άλλων χωρών μέσα από ένα χορευτικό παιχνίδι και βρήκαμε το άλλο μισό!
Και κάπου εκεί μια τρυφερή ιστορία μιας άλλης γιαγιάς ακούστηκε στην τάξη μας.. η κυρία Ελένη Κανδηράκη- Μαρκουτσάκη διηγήθηκε στον εγγονό της Νίκο Μανουσέλη πώς έζησε εκείνη την εποχή του 40..
Ήταν νεαρή μάνα τότε που μπήκαν οι Γερμανοί στο χωριό της τον Καλλικράτη.. ήταν σκοπός τους αυτωνών και κάποιων ντόπιων να λεηλατήσουν το χωριό και να το κάψουν..έτσι έγινε όντως .. και η καημένη Δρακισσα όπως τη λέγανε, την πέταξαν έξω από το σπίτι της ενώ βαστούσε στην αγκαλιά της το μωρό της..
ένας Γερμανός όμως τη λυπήθηκε, γιατί κι εκείνος είχε οικογένεια.. εκείνη στην προσπάθεια της να γλιτώσει πήγε στη Δημαρχάκαινα μα κι εκεί τα ίδια.. οι Γερμανοί δεν της άφησαν τίποτα ούτε αυτηνής.. ο στρατιώτης Γερμανός που είχε μπει και στο δικό της σπίτι, καθώς έκαιγε το σπιτικό της Δημαρχάκαινας βρήκε μια κουβέρτα, μια μπαντανία όπως τη λέγανε τότε, και της την πέταξε γρήγορα γρήγορα για να σκεπάσει το μωρό της..
..η καημένη η Δράκισσα τύλιξε το μωρό της και κρύφτηκε σε έναν κούμο με άλλους Καλλικραθιανούς..εκεί με λίγο αλεύρι και λίγο λάδι έφτιαχνε τηγανόφτες και κατάφερε να μεγαλώσει το μωρό της..μόλις οι Γερμανοί έφυγαν από το χωριό, η Δράκισσα επέστρεψε στο σπίτι της Δημαρχάκαινας να της γυρίσει πίσω την μπαντανία που χάρη σε αυτήν γλίτωσε το μωρό της! Εκείνη απελπισμένη, την υποδέχτηκε με λαχτάρα, γιατί δεν της είχε απομείνει ούτε κλωστή άκαφτη της καψερής..
Αυτή η ιστορία μας άγγιξε..και πως να μην,αφού αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας,ιστορία που έζησαν πριν λίγα μόλις χρόνια άνθρωποι που τους ξέρουμε..δικοί μας.. τα μικρά μας παιδιά έπαιξαν αυτούς τους ρόλους και κάπως έτσι η γιορτή μας αφιερώθηκε στα γεγονότα που έζησε ο Καλλικρατης την εποχή του ’43..
Καλέσαμε τους γονείς και άλλους ανθρώπους που μας έκαναν την τιμή να βρεθούν κοντά μας..
Ο κύριος Νίκος Μανουσέλης με την εξαιρετική φωνή του “έκλεισε” τη γιορτή μας με ανατριχιαστικό και συγκινητικό τρόπο, τραγουδώντας τα ριζίτικα του Καλλικράτη..
Τέλος, κάναμε μια μικρή παρέλαση με τη σημαία μας και καταθέσαμε το στεφάνι μας στο ηρώο όπως κάθε χρόνο..
Ας ευχηθούμε εικόνες όπως αυτές του Καλλικράτη μέσα στους καπνούς, να είναι οι τελευταίες..
Ας ευχηθούμε τα χέρια των ανθρώπων, των μεγάλων, να μιμούνται τα χέρια των μικρών.. που κάνουν όμορφα πράγματα,πάντα, όπως αυτά τα γλυκά περιστέρια της Ειρήνης..
Χρόνια πολλά Ελλάδα μας!
30 Οκτωβρίου 2023
Η βαλίτσα του Στρατιώτη της 28ης Οκτωβρίου έφτασε στην τάξη μας… την ανοίξαμε, είδαμε όλα όσα χρειάζεται για τον πόλεμο, τα κιάλια του, το παγούρι του (διαφορετικό από το δικό μας!!), το κασκόλ και τις κάλτσες που η μαμά του του έπλεξε, το γράμμα της μαμάς του και την εικόνα του Αγίου που θα τον προστάτευε…..
Στη συνέχεια μιλήσαμε για την ιστορία του πολέμου… με απλά λόγια και με τη βοήθεια του χάρτη καταλάβαμε πώς οι Ιταλοί έφτασαν στη χώρα μας και προσπάθησαν να την κάνουν δική τους….
Μα δεν ήταν έτσι απλά τα πράγματα φυσικά… οι Έλληνες βροντοφώναξαν το μεγάλο ΟΧΙ και εμείς το φτιάξαμε…
Στη γραμμή του χρόνου τοποθετήσαμε την χρονολογία των γεγονότων, και ήταν η αφορμή να μιλήσουμε για τον αριθμό 1 , να τον περπατήσουμε και να τον κρύψουμε μέσα σε έναν μονόκερο!!!!
Μιλήσαμε για την ελληνική σημαία, τα χρώματά της, και τη σημασία της και στη συνέχεια παίξαμε ένα παιχνίδι με πολλές σημαίες από άλλες χώρες προσπαθώντας να βρούμε το άλλο μισό!
….και κάπως έτσι αρχίσαμε και τις ετοιμασίες για τη γιορτή μας… Μιλήσαμε για μια παρόμοια ιστορία που αυτή τη φορά είχε πρωταγωνιστές τα Σκαθάρια και τους Σκαραβαίους… Μάλωναν λέει και αυτοί για ένα πράγμα, για ένα κουκούτσι !!! ποιος να τους το λεγε ότι τελικά αυτό το κουκούτσι ήταν ένα σπουδαίο δώρο, ήταν ο σπόρος της Ειρήνης!!!!!
Η γλάστρα της Ειρήνης που θα φυτεύουμε σποράκια όταν μαλώνουμε και εμείς!!
Ετοιμάζοντας την πρόσκληση-σκαθάρι για τη γιορτή μας…
το σκηνικό της Γιορτής μας
ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ από την ΓΙΟΡΤΗ και την ΠΑΡΕΛΑΣΗ
