15 Νοεμβρίου 2025
Εδώ πολυτεχνείο εδω πολυτεχνείο φώναζαν οι φοιτητές απο το ραδιοφωνικό σταθμό για να ακουστεί το μήνυμα της εξέγερσης σε όλη τη χώρα..
Κίονες, δύο κυρίες, συνθήματα ψωμί-παιδεία-ελευθερία και τα παγκάκια που καθόμαστε, στήθηκαν στην παρεούλα μας και μας έβαλαν να σκεφτούμε τι σημαίνουν ολα αυτά…
Στο μυαλό μας έγιναν ολα πιο εύκολα όταν τα playmobil μας ειπαν την ιστορία με το δικό τους τρόπο..ο κύριος Παπαδόπουλος λοιπόν με την παρέα του δεν φέρθηκε πολυ καλά στη χώρα μας με τους κανόνες που έβαζε.. κι έτσι μια παρέα γενναίων φοιτητών αποφάσισαν να ξεσηκωθουν στις 17 Νοέμβρη μεσα στη σχολή τους το Πολυτεχνείο.. αστυνομία, τανκς έριξαν την καγκελοπορτα, πολλοί απο τους φοιτητές χάθηκαν κι εμεις σήμερα τους τιμούμε αφήνοντας γαρύφαλλα στο Πολυτεχνείο..
Μια εικόνα μας έκανε να σκεφτούμε τι ειναι αυτο που ένιωθαν οι φοιτητές και όλος ο κόσμος στη χώρα μας την περίοδο εκείνη.. σαν ενα χερι λοιπόν που τους καθοδηγουσε, τους ελεγε τι να σκεφτούν, πως να μιλούν, τι να λένε και πως να συμπεριφέρονται..
Παρομοίασαμε αυτη την περίοδο με το παιχνίδι της μαριονέτας..ετσι παιξαμε με μαριονέτες, τις είδαμε να κάνουν κινήσεις οπως εμείς αποφασίζαμε να τις κουνησουμε, αρα εμείς τις κατευθυναμε οπως εμείς θέλαμε.. θα μας άρεσε εμάς να μας λεει συνέχεια κάποιος πως να μιλάμε, πως να συμπεριφερομαστε και να μας ελέγχει σε όλα?
Το νιώσαμε παίζοντας θεατρικό παιχνίδι κάνοντας τις μαριονέτες και έχοντας το φίλο μας για κουκλοπαίχτη .. βέβαια εδώ τα πράγματα ηταν πιο διασκεδαστικά!
Την επόμενη μέρα γνωρίσαμε έναν διαφορετικό καλλιτέχνη.. μάθαμε οτι υπάρχουν και καλλιτέχνες που ζωγραφίζουν στους δρόμους, στους τοίχους.. ένας από αυτούς είναι ο Άγγλος καλλιτέχνης Bansky που χρησιμοποιεί μεγαλα στενσιλ και δημιουργεί graffiti σε μεγάλα κτίρια. Έγινε γνωστός για τα έργα του που έχουν θέμα επαναστατικό.. τα είδαμε,τα σχολιάσαμε και φυσικα τα συνδυασαμε με το Πολυτεχνείο..
Με βάση το έργο του με το κοριτσάκι που αφήνει μπαλόνια αγάπης στον αέρα, φτιάξαμε την δική μας αφίσα για το πολυτεχνείο με την τεχνική του κολλάζ..η κυρία Ελένη μας τράβηξε ωραίες φωτογραφίες απο τη μηχανή της ,κόψαμε, κολλήσαμε, κάναμε κι εμεις στενσιλ όπως τον Bansky σε σχήμα καρδιάς και σιγά σιγά τα ενωσαμε κάνοντας το δικό μας μήνυμα για το πολυτεχνείο με τη βοήθεια ενός ποιήματος..
Η ιστορία που είδαμε με την κυρά Δημοκρατία και την κυρά Δικτατορία μας έμαθε νέα συνθήματα οπως “ολοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί” και έτσι ολοι μαζί φτιάξαμε τα φορέματα της κυρας Δημοκρατίας και της κυρας Δικτατορίας σύμφωνα με τα συναισθήματα που νιώσαμε γι αυτές…
Μάθαμε τον αριθμό 4 και παίξαμε με τους κίονες που αφαιρουσαμε απο το Πολυτεχνείο σύμφωνα με το πόσους έριχνε το τανκς…
Μάθαμε το τραγούδι τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο μεσα απο εικονολεξο και το φτιάξαμε στον πίνακα μας έξω
Και οχι μόνο!
Ενω είδαμε την ιστορία με τα παραμυθοζαρια που έφτιαξε η Εμμανουέλα!
16 Νοεμβρίου 2024
Το Πολυτεχνείο ζει και μας λέει την ιστορία του μέσα στη τάξη…πανό με λέξεις γνωστές, γαρύφαλλα στα κάγκελα, και η λέξη Πολυτεχνείο στους κίονες..
Μια παρέα από Playmobil, εξιστορεί τα γεγονότα της 17 Νοέμβρη και μας μεταφέρει το κλίμα της δικτατορίας.
Ο Παπαδόπουλος και η παρέα του δυσανασχετουν το λαό και οι φοιτητές με το ραδιοφωνικός σταθμό στο Πολυτεχνείο ξεσηκωνονται..φωνάζουν τα δικαιώματα που χάνονται, διεκδικούν Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία και ο Παπαδόπουλος καλεί τα μεγάλα μέσα. Οι φοιτητές δεν χάνουν το θάρρος τους απέναντι στην αστυνομία, αντιθέτως γεμίζουν πείσμα.. τα τανκς του Παπαδόπουλου σκορπιζουν κακό και μετά από λίγο πέφτει και εκείνος..
Μας συγκίνησε η ιστορία μας προβλημάτισε… είπαμε ποσο λαθος είναι να μας διατάζει κάποιος, και τι θα κάναμε εμείς στον Παπαδόπουλο… κάποιος θα του έδινε μια κλωτσιά..Κάποιος άλλος μια αγκαλιά για να μη θυμώνει..
Παιξαμε την ιστορία στην φωτοτράπεζα και έπειτα τα πράγματα ήρθαν από μόνα τους… βγήκαμε έξω, πήγαμε στο μνημείο, και αφήσαμε εκεί τα γαρύφαλλα μας, διπλα στο στεφάνι που είχαμε αφήσει για την 28η Οκτωβρίου…
Φωνάξαμε στο μεγάφωνο Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία και έτσι τιμήσαμε με τον δικό μας τρόπο τους φοιτητές μας..στη συνέχεια κάναμε την κατασκευής μας για τη μέρα αυτή…
Την άλλη μέρα, παίξαμε μαθηματικα με τους κίονες του Πολυτεχνείου, και φτιάξαμε τα συνθήματα των φοιτητών στην εργασία μας…
Διαβάσαμε την ιστορία της κυρίας Δημοκρατίας και της κυρίας Δικτακτορίας και ζωγραφίσαμε αντίστοιχα τα φορέματα τους…
Κάναμε κατασκευή για το Πολυτεχνείο, ενω μάθαμε και το “Π” του γράφοντάς το και περπατώντας πάνω του…
Την άλλη μέρα μια παράξενη φωτογραφία ήρθε στην παρέα μας.. ένα χέρι με σκοινιά, που στις άκρες ειχε ανθρώπους να διαβάζουν… προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι κάνει αυτό το τεράστιο χέρι πάνω στους ανθρώπους…
Είπαμε πολλές σκέψεις αλλά ήταν δύσκολο να καταλάβουμε… την απάντηση μας έδωσαν οι μαριονέτες που μπήκαν στην παρέα μας… μάθαμε πως μπορούμε να τις παίξουμε.. πώς κουνιούνται.. πώς κουνιούνται όταν και όποτε θέλουμε εμείς… εμείς αποφασίζουμε πώς… έτσι και ο Παπαδόπουλος αποφάσιζε πώς θα ζουν οι άνθρωποι. Εκείνος ήταν ο κουκλοπαιχτης και ο λαός οι μαριονέτες του… συζητήσαμε αν αυτός ήταν ένας σωστός τρόπος…
Έπειτα με τη βοήθεια ενός παιχνιδοτράγουδου, χωριστηκαμε σε ζευγάρια.. κάθε κουκλοπαιχτης ετοίμασε τη μαριονέτα του,και την έπαιζε όπως ήθελε.. την έκανε να περπατάει, χόρευε μαζί της και τη φρόντιζε για να μπορεί να παίξει ξανά μαζί της… έτσι μάλιστα!
Και επειδή μας άρεσε πολύ αυτό το παιχνίδι, την επόμενη μέρα οι κυρίες μας ετοίμασαν την ιστορία της Ντενεκεδούπολης σε κουκλοθέατρο… έτσι παρακολουθησαμε την ιστορία του Λαδένιου που σαν άλλος Παπαδόπουλος, ήθελε να κυβερνήσει με το έτσι θέλω τα ντενεκεδάκια… τα ντενεκεδάκια ενωμένα, αποφάσισαν να το διώξουν και να τον κάνουνε πίτα!!! Έτσι και έγινε και όλοι έζησαν ξανά ελεύθεροι στη Ντενεκεδούπολη!!! Τα παιδιά έπαιξαν με τις κούκλες στο τέλος και έτσι έκλεισε γιορτινά αυτή η μέρα!
Και του χρόνου!
