Νηπιαγωγείο Σγουροκεφαλίου

Μιλώντας για την αμυγδαλιά, έδειξα στα παιδιά πίνακες Ιαπώνων ζωγράφων, που απεικονίζουν ανθισμένα δέντρα, όπως αυτός:

Έπειτα, κάθε παιδί πήρε ένα μακρόστενο άσπρο Canson και ένα καλαμάκι. Στόχος ήταν να κάνουν κλαδιά από αμυγδαλιές που φαίνονται από ένα στενό παράθυρο. Εγώ τους έβαζα λίγη μαύρη αραιωμένη μπογιά και τα παιδιά φυσούσαν, ώσπου η μπογιά να διακλαδιστεί και να σχηματίσει κλαδιά. Η διαδικασία αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη για τα νήπια, γιατί απαιτεί πολύ καλό οπτικοκινητικό συντονισμό, έλεγχο της αναπνοής, αλλά και ολόκληρου του σώματός τους. Στην αρχή, οι προσπάθειές τους απέβαιναν άκαρπες, ενώ φυσούσαν άσκοπα. Σιγά-σιγά, κατάλαβαν ποια στάση πρέπει να έχει το σώμα τους, πόσο δυνατά πρέπει να φυσούν και πότε, πόσο πρέπει να σφίγγουν τα χείλη τους, ώστε να μη βγαίνει αέρας παρά μόνο μέσα από το καλαμάκι, πώς να κρατούν το καλαμάκι. Με την πρώτη επιτυχία αναθάρρησαν και μετά δεν ήθελαν να σταματήσουν!

Όταν τα κλαδιά στέγνωσαν, πρόσθεσαν τα λουλούδια, κάνοντας κουκκίδες με πινέλο και ροζ μπογιά.

Τους κόλλησα το έργο τους σε μαύρο Canson, ώστε να έχει κορνίζα και να αναδεικνύεται περισσότερο.

Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη
Από τη χαρά που δίνεις.

Γιάννης Ρίτσος

Το δώρο της Παπλωματούς, Τζέφ Μπριμπό, εκδόσεις Άγκυρα: Ένα υπέροχο βιβλίο, που πρέπει να υπάρχει σε κάθε νηπιαγωγείο, σχολείο, σπίτι. Όσα χρόνια κι αν το διαβάζω στα παιδιά, με συγκινεί όπως την πρώτη φορά που το διάβασα! Και τι υπέροχη εικονογράφηση!
Πριν εννιά χρόνια, το είχα κάνει χριστουγεννιάτικη γιορτή στο νηπιαγωγείο. Φέτος, το ξανακάναμε, μαζί με το Δημοτικό Σχολείο, όπως κάνουμε όλες τις γιορτές τα τελευταία εφτά χρόνια! Περάσαμε υπέροχα με τις συναδέλφους μου, σχεδιάζοντας τη γιορτή! Χαρήκαμε με τις ιδέες των παιδιών, αλλάξαμε πολλά από τον αρχικό σχεδιασμό και απολαύσαμε τις πρόβες! Νιώσαμε περήφανες για τα παιδιά μας και συγκινηθήκαμε στη γιορτή! Και δεν ήμασταν οι μόνες…

Μερικές φωτογραφίες, που τράβηξε μια μητέρα, για να πάρετε μόνο μια ιδέα…

Ο Δεκέμβρης δεν αφήνει περιθώρια για να αναρτήσουμε δραστηριότητες του νηπιαγωγείου. Παραθέτω, λοιπόν, αναδρομικά κάποιες από αυτές, για να τις αξιοποιήσετε του χρόνου, εφόσον σας αρέσουν.

Χειμωνιάτικα/χριστουγεννιάτικα δέντρα με απλές γραμμές

Πολύ απλή εργασία, για όλα τα παιδιά. Όποιες κι αν είναι οι δυνατότητές τους, το αποτέλεσμα θα τα κάνει να νιώσουν περήφανα για την προσπάθεια που κατέβαλαν.
Πήρα την ιδέα από το artprojectsforkids. Τα παιδιά ζωγράφισαν με μολύβι στο κάτω μέρος του χαρτιού μια κυματιστή γραμμή, που οριοθετεί το χιόνι που έχει “στρωθεί”. Στη συνέχεια, ζωγράφισαν τρια τρίγωνα, προσπαθώντας να μην είναι ίδια. Τράβηξαν μια κατακόρυφη γραμμή από τη μέση του κάθε τριγώνου μέχρι τη γραμμή του χιονιού. Στο κομμάτι της γραμμής που βρίσκεται μέσα στο τρίγωνο, πρόσθεσαν τα κλαδιά, σα νεύρα φύλλων. Τέλος, τράβηξαν δύο κατακόρυφες γραμμές από την κορυφή του χαρτιού ως τη γραμμή του χιονιού, ανάμεσα στα δέντρα, ώστε να χωρίσουν το φόντο σε τρια μέρη, για να έχει μεγαλύτερο εικαστικό ενδιαφέρον.
Με τις νερομπογιές τους, χρωμάτισαν τα δέντρα, σε μη φυσικά χρώματα, και στη συνέχεια το φόντο, με τρια διαφορετικά χρώματα. Στο φόντο, η νερομπογιά ηταν πολύ αραιωμένη, ώστε να δεσπόζουν τα δέντρα.
Όταν η εργασία στέγνωσε, πέρασαν όλα τα περιγράμματα με χρυσό μαρκαδόρο και κόλλησαν ένα αστεράκι στην κορυφή κάθε δέντρου, για να γίνει πιο χριστουγεννιάτικη.
Η εργασία αυτή μπορεί να γίνει χειμωνιάτικη, χωρίς τα αστεράκια. Μπορούν να προσθέσουν χιονονιφάδες με διάφορους τρόπους. Και ανοιξιάτικη, γιατί όχι; Με πολλά λουλούδια! Ή μπορεί να αξιοποιηθεί για μια μελέτη των χρωμάτων, π.χ. θερμά-ψυχρά, αποχρώσεις, αντιθέσεις, ή των σχημάτων, π.χ, τα δέντρα να είναι στρογγυλά ή τετράγωνα ή…

Στολίδια με υλικά που βρίσκονται σε κάθε σχολείο ή σπίτι

Μπάλες με μαλλί και αλουμινόχαρτο

Το βρήκαμε στο Krokotak.com, αλλά υπάρχει και σε άλλους ιστότοπους. Χρειαστήκαμε:
• 1 κύκλο από χαρτόνι χαρτόκουτας
• κομμάτια μαλλί πλεξίματος (όσο πιο χοντρό τόσο καλύτερα)
• κόλλα stick
• μαρκαδόροι, κατά προτίμηση ανεξίτηλοι

Τα παιδιά έβαλαν κόλλα σε όλη την επιφάνεια του κύκλου και κόλλησαν όπως ήθελαν 3-4 κομμάτια μαλλί. Κάναμε το ίδιο και από την άλλη πλευρά. Κόψαμε ό,τι περίσσευε έξω από τον κύκλο και τυλίξαμε με μια λωρίδα αλουμινόχαρτο και τις δύο πλευρές. Τα παιδιά, με απαλές κινήσεις, κόλλησαν το αλουμινόχαρτο όσο πιο καλά μπορούσαν, ώστε να δημιουργηθούν ανάγλυφα με το μαλλί. Τέλος, έβαψαν τα κουτάκια που δημιουργήθηκαν με διαφορετικά χρώματα.
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και απλούς μαρκαδόρους, απλώς θα πάρει μέρες για να στεγνώσουν.

Στολίδι Άγιος Βασίλης με πλαστικό κουτάλι

Βρήκαμε την ιδέα στο Krokotak.com. Χρειαστήκαμε:
• ένα πλαστικό κουτάλι
• δύο βαμβάκια του ντεμακιγιάζ
• κόκκινο μαλλί
Για να φτιάξουμε τα μάτια, τη μύτη, το στόμα και τη φούντα στο σκουφάκι, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ό,τι υλικά έχουμε διαθέσιμα.
Συμβουλή: Εμείς, ακολουθώντας τις οδηγίες, φτιάξαμε το στόμα με μαρκαδόρο, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο πάνω στο βαμβάκι. Δοκιμάστε να κολλήσετε κάτι για στόμα: μαλλί, χαρτί, χάντρα, κλπ.
Οι οδηγίες είναι ξεκάθαρες στις παρακάτω φωτογραφίες.

Το τύλιγμα του μαλλιού γύρω από το κουτάλι είναι εξαιρετική άσκηση λεπτής κινητικότητας. Τους έβαλα μια σταγόνα υγρή κόλλα στο πάνω μέρος και έκανα την αρχή, δημιουργώντας και μία θηλιά, για να μπορούν να το κρεμάσουν. Στη συνέχεια, τα παιδιά δούλεψαν μόνα τους και στο τέλος τους ξαναέβαλα υγρή κόλλα στο σημείο που έπρεπε να σταματήσουν το τύλιγμα.

Χριστουγεννιάτικο δέντρο με αποτυπώματα δαχτύλων

Τα παιδιά έβαφαν με πινέλο το δείκτη του χεριού τους και έφτιαχναν με το αποτύπωμα τα κλαδιά του έλατου. Το ίδιο και τον κορμό. Όταν το δέντρο στέγνωσε, ζωγράφισαν το αστέρι με πινέλο και πρόσθεσαν τα ζαχαρωτά από σύρμα πίπας, που είχαν φτιάξει στο μεταξύ, και τη γιρλάντα, που ήταν μέρος μιας γιρλάντας που είχαμε από παλιά. Μπορείτε να σκεφτείτε πολλούς τρόπους ακόμα για τη διακόσμηση του δέντρου, ανάλογα με τις δυνατότητες των παιδιών και τα υλικά που διαθέτετε. Η εργασία αυτή μπορεί να γίνει και χριστουγεννιάτικη κάρτα.

Με τις μαμάδες στο σχολείο

Τα τελευταία χρόνια, έχουμε καθιερώσει, την τελευταία μέρα πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, να καλούμε τις μαμάδες στην τάξη μας, για να φτιάξουν χριστουγεννιάτικες κατασκευές μαζί με τα παιδιά τους. Περνάμε όλη τη μέρα μαζί και περνάμε πολύ όμορφα!
Φέτος, ζυμώσαμε παραδοσιακό χριστόψωμο στη γλυκιά εκδοχή του και, μέχρι να “ανέβει” το ζυμάρι, φτιάξαμε στεφάνια ή κηροπήγια (ό,τι ήθελε ο καθένας για το σπίτι του) σε βάση από χαρτόνι (από κιβώτιο), με φυσικά υλικά: κλαδιά, ξηρούς καρπούς, κανέλα, κλπ.

Τις φέτες και τις φλούδες πορτοκαλιού τις είχα αποξηράνει εγώ. Κόβουμε το πορτοκάλι σε φέτες 1/2 – 1 εκ. Τις τοποθετούμε σε σχάρα και τις αποξηραίνουμε στους 90-100° με αέρα, για μερικές ώρες. Αν θέλουμε, καθαρίζουμε πορτοκάλι, στρίβουμε το φλούδι και το αποξηραίνουμε μαζί με τις φέτες. Θα χρειαστούν λιγότερο χρόνο.

Χιονονιφάδες: Μοτίβα και Ψυχρά χρώματα

Το φθινόπωρο, ασχολούμενοι με τα φύλλα, μάθαμε για τα θερμά χρώματα. Τώρα, με αφορμή το χειμώνα, μαθαίνουμε για τα ψυχρά χρώματα.
Οι πρόσφατες χιονοπτώσεις μας έδωσαν την τέλεια ευκαιρία για να ασχοληθούμε με το χιόνι. Και αφού μελετάμε τα μοτίβα, οι χιονονιφάδες έχουν την τιμητική τους! Τα παιδιά παρατήρησαν ότι οι χιονονιφάδες έχουν μοτίβα που αναπτύσσονται κυκλικά. Σε κάθε σκέλος τους ή σε αντικριστά σκέλη έμφανίζουν το ίδιο σχέδιο στο ίδιο σημείο. Τους πρότεινα να ζωγραφίσουν χιονονιφάδες μόνο με ψυχρά χρώματα, σε διάφορα μεγέθη και με διαφορετικά μοτίβα. Να το αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους:

Χιονάνθρωπος σε φόντο με ψυχρά χρώματα

Χιόνι χωρίς χιονάνθρωπο δε γίνεται! Τα παιδιά ήθελαν να ζωγραφίσουν χιονάνθρωπο με μεγάλη χαρά. Κι εγώ εκμεταλλεύτηκα τον ενθουσιασμό τους και τους είπα να κάνουν το φόντο με ψυχρά χρώματα -όποια ήθελαν.
Η ιδέα έιναι από το artprojectsforkids. Τα παιδιά δίπλωσαν την κόλλα Α4 στα τέσσερα και, όταν την ξεδίπλωσαν, είχε σχηματιστεί ένας σταυρός. Ζωγράφισαν με μολύβι το περίγραμμα του χιονάνθρωπου περίπου στη μέση του χαρτιού και έφτιαξαν με μαρκαδόρους τις λεπτομέρειες. Ζωγράφισαν με διαφορετικό ψυχρό χρώμα καθένα από τα τέσσερα “κουτάκια” πολύ είχε σχηματίσει ο σταυρός.
Στο τέλος, κόλλησαν νιφάδες σχηματισμένες με το διακορευτή.

Χιονονιφάδες στα παράθυρα

Η κλασική εργασία χαρτοκοπτικής, που αρέσει σε μικρούς και μεγάλους. Και που κανείς ποτέ δε βαριέται και πάντα ανυπομονεί να ξεδιπλώσει τη νιφάδα του, να δει τι σχέδιο έχει! Έτσι και τα παιδιά! Εξάσκησαν τη λεπτή τους κινητικότητα, παρατήρησαν ότι οι νιφάδες έχουν μοτίβα, είναι συμμετρικές και πάντα μοναδικές, όπως και στην πραγματικότητα, και -το σπουδαιότερο- χαίρονταν τόσο πολύ, περιμένοντας την έκπληξη που τους επεφύλασσε η καινούργια τους δημιουργία, αλλά και θαυμάζοντας το αποτέλεσμα της δουλειάς τους!

Οι δραστηριότητες συνεχίζονται…

Καλή χρονιά!
Το ημερολόγιο που φτιάξαμε φέτος μου άρεσε πολύ!
Τα παιδιά έφτιαξαν τους αριθμούς με πηλό. Την επόμενη μέρα, που είχαν στεγνώσει, τους χρωμάτισαν είτε με νερομπογιές είτε με μαρκαδόρους, χρησιμοποιώντας μοτίβα. Φέτος, ασχολούμαστε ιδιαίτερα με τα μοτίβα και αυτή ήταν μια καλή ευκαιρία αξιοποίησης όσων έμαθαν.
Στο τέλος, κολλήσαμε τους αριθμούς στη βάση του ημερολογίου (σκληρό χαρτόνι, ντυμένο με χαρτόνι Canson).

Η περασμένη Τρίτη ήταν ίσως η πιο χειμωνιάτικη μέρα του Νοέμβρη: πολύ κρύα, με ψιλόβροχο, χωρίς να δούμε τον ήλιο ούτε για μια στιγμή. Ο ουρανός βαρύς, με τα σύννεφα σε όλους τους τόνους του γκρίζου: από το πολύ απαλό, σχεδόν άσπρο, μέχρι το μολυβί.
Είναι μουντό το γκρίζο χρώμα, αλλά μπορεί να γίνει πολύ ενδιαφέρον, αν δώσεις στα παιδιά την ευκαιρία να πειραματιστούν με αυτό και να δημιουργήσουν. Τους πρότεινα, λοιπόν, να φτιάξουν ο καθένας τη δική του αναπαράσταση του ουρανού που έβλεπαν από το παράθυρο, προσπαθώντας να του βάλουν όσο πιο πολλά διαφορετικά γκρίζα μπορούσαν -όπως και στον αληθινό ουρανό, δηλαδή.
Η αρχική ιδέα είναι από το pedagogie.ac-toulouse.fr.

Χρειαστήκαμε:
– Ένα λευκό χαρτόνι Canson για κάθε παιδί (φρόντισα να είναι μεγαλύτερο από Α4, για να έχουν χώρο να πειραματιστούν, κι έτσι μοίρασα ένα χαρτόνι 50 Χ70 στα τέσσερα)
– Ένα μικρό πιατάκι και ένα χοντρό πινέλο για κάθε παιδί
– Τέμπερα άσπρη και μαύρη

Σε κάθε ατομικό πιατάκι, έβαλα, μακριά το ένα από το άλλο, άσπρο και μαύρο χρώμα. Η οδηγία ήταν να παίρνουν τα παιδιά άσπρο χρώμα και, ελάχιστο στην αρχή και λίγο περισσότερο κάθε φορά, μαύρο χρώμα, προσπαθώντας να πετύχουν διαφορετικούς τόνους του γκρίζου. Τα χρώματα τα ανακάτευαν πάνω στο χαρτί, την ώρα που έφτιαχναν το σύννεφο, και όχι στο πιατάκι. Αν ανακατεύουν τα χρώματα στο πιατάκι, μετά από μια-δυο προσπάθειες, όλο το πιάτο θα έχει έναν και μοναδικό γκρίζο τόνο…
Αυτή η δραστηριότητα “τα πάει καλά με τα λάθη”, γιατί όλα διορθώνονται! Το πολύ σκούρο γίνεται πιο ανοιχτό, αν του βάλουμε από πάνω λίγο άσπρο και το ανακατέψουμε, και το πολύ ανοιχτό γίνεται πιο σκούρο, αν του βάλουμε λίγο μαύρο! Έτσι, τα παιδιά μπορούσαν να πειραματιστούν ελεύθερα, μαθαίνοντας από τα λάθη τους και έχοντας τη δυνατότητα να τα διορθώσουν, ώστε να επιτύχουν ένα πιο όμορφο αισθητικό αποτέλεσμα.

Όταν γέμισαν όλο το χαρτί τους, βούτηξαν το -λερωμένο με λίγο περισσότερο μαύρο- πινέλο τους σε νερό και πιτσίλισαν το χαρτί. Το σήκωσαν όρθιο, ώστε να κυλήσουν οι σταγόνες προς τα κάτω και να μοιάζουν με βροχή. Και το άφησαν να στεγνώσει.

Την επόμενη μέρα, τους έδωσα κομμάτια από χαρτόνια με σχέδια και το κάθε παιδί, αφού διάλεξε αυτά που προτιμούσε, σχεδίασε στο καθένα ένα ημικύκλιο, το έκοψε και το κόλλησε στον ουρανό του. Στο τέλος, με μαύρο μαρκαδόρο, έφτιαξε το χερούλι της κάθε ομπρέλας.

Είναι Τρίτη πρωί και ξεκινάμε την ημέρα μας, όπως πάντα, φτιάχνοντας την ημερομηνία στο ημερολόγιο (Παρεμπιπτόντως, εξαιρετική άσκηση για αναδυόμενη ανάγνωση, αρίθμηση, αναγνώριση αριθμών, χρονικές έννοιες πριν, μετά, ημέρες της εβδομάδας,…). Αφού αναγνωρίσαμε τη Δευτέρα από το Δ, βάλαμε το καρτελάκι της Τρίτης, που είναι μετά τη Δευτέρα και που αρχίζει από Τ, αλλά μετά έχει Ρ, γιατί αν είχε ε θα ήταν η Τετάρτη. Μετά από το 10, που γράφεται με το 1 και το 0, είναι το 11, που γράφεται με το 1 και το 1. “Διαβάζουμε” ολόκληρη την ημερομηνία: Τρίτη 11 Νοεμβρίου.
– Κυρία, το ου το θυμάμαι, γράφεται με το ο και το υ, που μοιάζει σαν ποτηράκι, λέει ο Ρομάν.
– Ου, ου, ου, όπως το φάντασμα, λέει ο Γιάννης.
– Ναι, αλλά φαντάσματα δεν υπάρχουν, λέει με σιγουριά η Ελένη.
– Σωστά, το λέει και το όνομά τους, λέω εγώ. Από πού βγαίνει η λέξη φάντασμα;
– Από τη φαντασία! Λέει η Εμμανουέλα.
– Δηλαδή τα φανταζόμαστε, συμπληρώνει ο Ρομάν.
– Και, αφού τα φανταζόμαστε, πώς ξέρετε ότι κάνουν ουουου;
– Τα έχουμε δει σε μίκυ μάους! Λέει η Ελένη.
– Στην τηλεόραση! Συμπληρώνει ο Γιάννης.
– Και στα παραμύθια, λέει η Εμμανουέλα.
– Και τι χρώμα έχουν;
– Άσπρο! Σα σεντόνι!
– Και γιατί να τα ζωγραφίζουν άσπρα και όχι, ας πούμε, μαύρα;
– Για να φαίνονται στο σκοτάδι!
– Ναι, γιατί βγαίνουν το βράδυ!

Και η συζήτηση συνεχίστηκε μεταξύ των παιδιών, για το ποιοι φοβούνται το σκοτάδι και τα φαντάσματα, για το τι μπορούν να κάνουν για να μη φοβούνται, για παιχνίδια που μπορούν να παίξουν, αν βάλουν ένα σεντόνι και μεταμφιεστούν σε φαντάσματα,…

Εγώ είχα προγραμματίσει άλλες δραστηριότητες για εκείνη την ημέρα, αλλά, φυσικά, δεν μπορούσα να αφήσω το ενδιαφέρον των παιδιών ανεκμετάλλευτο.
Έτσι, αποφασίσαμε να φτιάξουμε χάρτινα φαντάσματα και να τα κολλήσουμε σε σκούρο χαρτόνι, σαν τη νύχτα.
Τα παιδιά ζωγράφισαν τα φαντάσματα, τα έκοψαν (χρειάστηκαν βοήθεια κοντά στα χέρια) και τα κόλλησαν σε μπλε σκούρο χαρτόνι. Τα χέρια τα τσάκισαν προς τα έξω, ώστε τα φαντάσματα να είναι τρισδιάστατα, έτοιμα να μας αρπάξουν!.. Όταν τελείωσαν, τους πρότεινα να πάρουν ένα μολύβι, σε χρώμα που να φαίνεται πάνω στο σκούρο φόντο, και να γράψουν τη “φωνή των φαντασμάτων”. Φυσικά, επηρεασμένα από τα χρώματα των πινακίδων, όλα διάλεξαν άσπρο ή κίτρινο!

Ποιος είπε ότι τα παιδιά έπαψαν να ενδιαφέρονται για το πώς φαίνονται τα χρώματα σε διαφορετικά περιβάλλοντα; Το ενδιαφέρον τους παρέμεινε αμείωτο κι έτσι τους πρότεινα να κάνουμε τη “χαρούμενη μουντζούρα”! Η εργασία αυτή έχει το πλεονέκτημα ότι όλοι μπορούν να την κάνουν, ακόμα κι αν δεν έχουν αναπτύξει καλά τη λεπτή τους κινητικότητα.
Τα παιδιά σχεδίασαν με μολύβι μια τυχαία γραμμή. Τους είχα δώσει την οδηγία να κάνουν συνέχεια καμπύλη και να μην την κάνουν πολύ πυκνή. Καθώς η γραμμή έτεμνε τον εαυτό της σε διάφορα σημεία, σχηματίζονταν “κουτάκια”. Αυτά έπρεπε να χρωματιστούν, το καθένα με διαφορετικό φωτεινό χρώμα.

Όταν χρωμάτισαν όλα τα “κουτάκια”, πέρασαν τη γραμμή με μαύρο μαρκαδόρο. Παρατήρησαν ότι τώρα τα χρώματα φαίνονταν πιο έντονα.

Τους έκοψα και τους κόλλησα τις χαρούμενες μουτζούρες τους σε μαύρο χαρτόνι και το αποτέλεσμα ήταν ακόμα πιο φωτεινό.

Εύκολη για όλα τα παιδιά, γρήγορη, ευχάριστη, μοναδική, άσκηση λεπτής κινητικότητας, εμπέδωση γνώσεων. Τι άλλο να θέλει κανείς από μια εργασία;…

Στο νηπιαγωγείο μας, η φύση και οι θησαυροί της παίζουν καθοριστικό ρόλο. Η φύση μας δίνει απλόχερα τους θησαυρούς της (αρκεί να τους αναζητήσουμε), μας εμπνέει, μας καθοδηγεί, μας μαθαίνει, μας διασκεδάζει, μας ξεκουράζει. Εχουμε την τύχη να βρισκόμαστε σε ένα υπέροχο φυσικό περιβάλλον, ώστε να μη στερούμαστε τίποτα από τα παραπάνω. Κι έχουμε τη συνήθεια, όποιος βρεθεί σε ένα διαφορετικό περιβάλλον και ανακαλύψει καινούργιους θησαυρούς, να τους φέρνει στην τάξη για παρατήρηση και -γιατί όχι;- αξιοποίηση.
Πριν από λίγες μέρες, ανακάλυψα στο χώρο του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Ρέθυμνο, έξω από Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης, την Ήμερη Βελανιδιά. Τι διαφορετικό έχει; Τα τεράστια βελανίδια της!

Τα παιδιά, παρατηρώντας το αγκαθωτό κέλυφος, σκέφτηκαν πολλά πράγματα που τους θύμιζε και θα μπορούσαμε να φτιάξουμε με αυτό. Λόγω της εποχής, που ασχολούμαστε με τις προετοιμασίες που κάνουν οι άνθρωποι, τα ζώα, τα φυτά για το χειμώνα, και έχοντας ήδη μιλήσει για το σκαντζόχοιρο, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε φτιάχνοντας σκαντζοχοιράκια.

Υλικά:
Αγκαθωτά κελύφη από μεγάλα βελανίδια (δεν ξέρω πού αλλού μπορεί να τα βρει κανείς)
Κόκκινο συνθετικό πηλό ή φυσικό πηλό, ακόμα καλύτερα
Σπόρους για μάτια και μύτη (κόκκους από πιπέρι ή μπαχάρι, φακές, γαρύφαλλα ή ό,τι άλλο βρείτε) ή ματάκια του εμπορίου ή χάντρες ή… (Εμείς είχαμε ματάκια και για μύτη βάλαμε σπόρους ευκαλύπτου)
Υγρή κόλλα

Το κάθε παιδί πήρε ένα μικρό κομμάτι πηλό, το έπλασε σαν μπάλα και το τράβηξε λίγο από τη μία μεριά, για να γίνει μυτερό. Στη συνέχεια, διάλεξε ένα κέλυφος και το πίεσε δυνατά πάνω στο “σώμα του σκαντζόχοιρου”, για να κολλήσει. Την άλλη μέρα, που ο πηλός είχε στεγνώσει επιφανειακά, κολλήσαμε τα ματάκια και τη μύτη.

Βάλαμε τα σκαντζοχοιράκια μας στην ποδιά του κ. Νοέμβρη. Σκεφτήκαμε, όμως, ότι οι σκαντζόχοιροι θα πέσουν σε χειμερία νάρκη σε λίγο. Τα παιδιά γνώριζαν ότι ο σκαντζόχοιρος στρώνει τη φωλιά του με ξερά φύλλα, για να τη διατηρεί ζεστή. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να τους φτιάξουμε φωλιές. Είχαμε στην τάξη κεσεδάκια από γιαούρτι, τα οποία τα παιδιά έντυσαν με ένα κομμάτι γκοφρέ χαρτί (θα μπορούσαν να τα ντύσουν με ύφασμα, λινάτσα, χόρτο, σπάγγο ή ό,τι άλλο φανταστείτε). Βγήκαμε έξω στη φύση και μαζέψαμε μερικά φύλλα. Κάθε παιδί έστρωσε τη φωλιά του σκαντζόχοιρου με -συγκινητική- επιμέλεια.

Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τη στοργή με την οποία μιλούσε το κάθε παιδί στο σκαντζόχοιρό του και του έλεγε για την καινούργια του φωλιά, να προσέχει, να μην ανησυχεί, γιατί η φωλιά του θα είναι ζεστή, ότι είναι ώρα να κοιμηθεί μέχρι την άνοιξη… -μόνο νανουρίσματα δεν τους είπαν!…

Ξαναβάλαμε τους σκαντζόχοιρους στην ποδιά του κ. Νοέμβρη. Ζεστά, μέσα στη φωλίτσα τους. Μέχρι να πέσουν σε χειμερία νάρκη στα σπίτια των παιδιών…