Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ

Το Νηπιαγωγείο μας βρίσκεται  στο Νομό Χανίων και απέχει από τα Χανιά περίπου 46 χλμ.

 Η σχολική περιφέρεια του Νηπιαγωγείου μας περιλαμβάνει τα παρακάτω χωριά:

ΣΦΑΚΟΠΗΓΑΔΙ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Σύμφωνα με πληροφορίες των κατοίκων η ονομασία του χωριού

προήλθε από τους υψηλούς θάμνους (πικροδάφνες) που στην

τοπική διάλεκτο ονομάζονται «σφάκες» και υπάρχουν άφθονες στην

περιοχή , κυρίως δίπλα σ΄ένα παλιό πέτρινο πηγάδι που δεσπόζει

στο κέντρο του χωριού. Ανατολικά του χωριού υπάρχει ο ορεινός όγκος με το όνομα «Χαλέπα» στην οποία βρίσκεται μια σπηλιά η οποία στη γερμανική κατοχή στέγαζε τους κατοίκους του χωριού. Στη νότια προέκταση της Χαλέπας και στους πρόποδες της πλαγιάς, ανατολικά, υπάρχουν λαξευτοί, σε βράχους, πρωτοχριστιανικοί τάφοι.

Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τα βασικά προϊόντα που παράγονται στο χωριό είναι το λάδι, το κρασί, η τσικουδιά, το ρακόμελο κ.ά.

ΠΕΡΒΟΛΑΚΙΑ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

(Πέρα Περβολάκια)

ΡΟΚΑ

ροκα1

(εικόνα από http://eparxiakofos.gr)

Στη δυτική πλαγιά του λόφου με την ονομασία «Τρουλί» βρίσκεται το χωριό Ρόκα κτισμένο αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 200 μέτρα πάνω από τη ν επιφάνεια της θάλασσας. Είναι ένα ημιορεινό χωριό  χτισμένο εν μέρει πάνω στα λείψανα αρχαίας πόλης, στη νότια πλαγιά ενός εντυπωσιακού ψηλού βράχου που δεσπόζει το γύρω τοπίο. Στις παρυφές του βράχου διακρίνονται τα οικιστικά λείψανα της αρχαίας θέσης, λαξευτές οικίες στο ασβεστολιθικό πέτρωμα, λαξευτές δεξαμενές, κλίμακες, δρόμοι, πλατεία και αγωγοί για την συλλογή των όμβριων υδάτων. Στην κορυφή του λόφου που ονομάζεται «Τρουλλί»  υπάρχουν ερείπια βυζαντινού φρουρίου . Στην πλαγιά του λόφου υπάρχουν λαξευμένες στέρνες στο βράχο , υπολείμματα κτιρίων, θεάτρου με λίθινα εδώλια σκαλιστά σε βράχο, δακτυλιόλιθοι σπάνιας τέχνης, αγάλματα και διάφοροι τάφοι.

Το πρόβλημα της ταύτισης της αρχαίας αυτής θέσης με μια από τις επώνυμες πόλεις της Κρήτης, του κοινού των Μοδαίων, της Κεραίας ή της Ρόκκας απασχόλησε πολλούς μελετητές και περιηγητές.
Ο Gerola στο βιβλίο του Monumenti Veneti nell isola di Creta I (1905-1906) αποτύπωσε τα ίχνη που είδε και περιέγραψε ορισμένες κατασκευές μεταξύ των οποίων και τη μεσαιωνική οχύρωση η οποία πάντως δεν αναγνωρίζεται σήμερα, ίσως έχει κατακρημνιστεί σε φαράγγι που διέρχεται ανατολικά της πόλης και πολλά αρχιτεκτονικά μέλη βρίσκονται εντός αυτού.
Η άποψη ότι το όνομα Ρόκκα είναι βενετσιάνικο και σημαίνει φρούριο δεν φαίνεται να ευσταθεί δεδομένου ότι δεν αναφέρεται σε καμιά βενετσιάνικη πηγή.Η πιο ισχυρή άποψη είναι η ονομασία της πόλης να προέρχεται από την Ροκκαία Αρτέμιδα (αναφέρεται από τον Αιλιανό), που σε συνδυασμό με το τοπωνύμιο, οδηγεί στην ταύτιση του ελληνιστικού αρχαίου οικισμού στο «Τρουλλί» με την αρχαία Ρόκκα.

Η Ρόκκα δεν συγκαταλέγεται στις αυτόνομες κρητικές πόλεις αλλά πιθανότητα ήταν οικισμός εξαρτημένος διοικητικά από την ισχυρή γειτονική Πολυρρήνια.
Ευρήματα από την περιοχή έχουμε μόνο από ανασκαφικές τομές σε ισόπεδα κάτω από την αρχαία πόλη, όπου εντοπίζεται το νεκροταφείο.
Τα ευρήματα χρονολογούνται από τα τέλη του 4ου αι. π.Χ έως το πρώτο ήμισυ του 2ου αι. π.Χ . Πολλά δε από αυτά εκθέτονται στο νέο αρχαιολογικό μας Μουσείο.

http://sadentrepese.blogspot.com/2008/11/blog-post_7977.html#ixzz2ukWdj5EF)

Αρχαιολόγοι και ερευνητές θεωρούν ακόμη ότι στη σημερινή θέση «Άγιος Γεώργιος» βρισκόταν ο ναός της Αρτέμιδος.

Στο χωριό υπαρχουν αρκετοί ναοί μεγάλου ενδιαφέροντος. Ο σπουδαιότερος είναι ο Πρωτοχριστιανικός, των Αγίων Αποστόλων, με τοιχογραφίες.  Άλλοι ναοί είναι : Ο Άγιος Ευθύμιος, ο Μιχαήλ Αρχάγγελος, ο Άγιος Χαράλαμπος, ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Αντώνιος σε σπηλιά.

ΚΕΡΑ

Το χωριό πήρε το όνομά του από το ναό της Θεοτόκου που είναι στο μέσο του χωριού. Ο ναός ήταν πολύ παλιός και κτίστηκε τρεις φορές.

Η Κερά βρίσκεται σε υψόμετρο 197 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

ΚΑΣΤΑΝΑΚΗ

Από το χωριό αυτό κατάγεται η Αντωνούσα Καστανάκη η οπλαρχηγός. Η περιβόητη Αντωνούσα Καστανάκη ή Καστανοπούλα  το 1866 ήταν 22 χρόνων. Μια μέρα οι Τούρκοι πήγαν στον πατέρα της και του ζήτησαν ένα βόδι πεσκέσι για τους Τούρκους του Καστελιού και αν δεν το πήγαινε την ημέρα που του όρισαν, θα σκότωναν την επομένη αυτόν και τα κοπέλια του.
Τ’ άκουσε αυτό η Αντωνούσα και εμπόδισε τον πατέρα της να δώσει το βόδι, τον έπεισε μάλιστα να φύγει με την οικογένεια και όλα τα ζωντανά του στα Εννιά Χωριά όπου δεν πατούσε εύκολα τούρκικο πόδι. Την επομένη το πρωί έφτασε ο Τούρκος, βρήκε την πόρτα κλειστή και φώναξε. Η Αντωνούσα ανεβασμένη σε μια συκιά τον πυροβόλησε. Εκείνος σωριάστηκε, πυροβόλησε με τη σειρά του αλλά αστόχησε και η Αντωνούσα πήρε το γιαταγάνι του και του’ κοψε το κεφάλι. Ύστερα ζώστηκε τ’ άρματα και βγήκε στο βουνό όπου συνάντησε τους επαναστάτες… Η Αντωνούσα διεκρίθηκε κατά τη μάχη του Μάκρωνα κι’ ακολούθησε έκτοτε το Σκαλίδη και τον Καρτσώνη… Πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά τον τριετή πόλεμο του 1866-69 και αργότερα στα 1879 στο σώμα του οπλαρχηγού Δημ. Κωναταντουλάκη. Οι Τούρκοι την κυνήγησαν αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να την πιάσουν.
Το 1882 αποφεύγοντας τη δίωξη κατέφυγε στην Αθήνα. Παρουσιάστηκε στον βασιλιά Γεώργιο Α’ που την ανακήρυξε οπλαρχηγό….
Η προτομή της βρίσκεται στην Κερά Κισάμου και την φιλοτέχνησε το 1984 η γλύπτρια Ασπασία Παπαδοπεράκη.

Read more: http://sadentrepese.blogspot.com/2013/08/blog-post.html#ixzz2ukUzQ1ls

ΜΑΛΑΘΥΡΟΣ

phoca_thumb_l_xwrio480_202

Η  Μαλάθυρος ανήκει στην Επαρχία Κισάμου, βρίσκεται 48 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Χανίων και σε υψόμετρο 330 μέτρων περίπου. Το χωριό είναι μοιρασμένο σε πολλές γειτονιές. Οι  κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Τα προϊόντα τους είναι το λάδι, το κρασί, τα αχλάδια, τα πορτοκάλια, τα κεράσια, τα αμύγδαλα, τα καρύδια, επίσης διάφορα κηπευτικά και γαλακτοκομικά προϊόντα.

Υπάρχουν πολλές εκδοχές που προσπαθούν να εξηγήσουν την προέλευση του ονόματος του χωριού. Πολλοί υποστηρίζουν, ότι Μαλάθυρος σημαίνει Μεγάλη πόρτα ή χρυσή πόρτα. Άλλοι πάλι το συσχετίζουν με το φυτό Μάλαθρο, και άλλοι λένε ότι προέρχεται από την λέξη θήρα (κυνήγι) επειδή η περιοχή είναι πλούσια σε κυνήγι. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι προέρχεται από την Λατινική λέξη malatios που σημαίνει αρρώστια.

Το χωριό πρέπει να κατοικήθηκε από την εποχή του βυζαντίου. Αυτό το μαρτυρούν οι βυζαντινές Εκκλησίες που υπάρχουν γεμάτες αγιογραφίες, καθώς και τα ερείπια Ενετικού φρουρίου (κάστρο). Ο καστροφύλακας αναφέρει το χωριό Apano Malathero με 155 κατοίκους και Cato Malathero με 77 κατοίκους.

Το χωριό  ξεχώρισε μέσα στις σελίδες της ιστορίας σαν ένα από τα πιο αντιστασιακά και μαρτυρικά χωριά της Κρήτης. Τον πόθο του για την ελευθερία τον πλήρωσε πολύ ακριβά αφού χρειάστηκε να θυσιάσει 60 παλικάρια του.

Την αποφράδα μέρα 28 Αυγούστου του 1944 πολυάριθμοι Γερμανοί  κύκλωσαν όλο το χωριό και ξεχύθηκαν αγριεμένοι προς τις γειτονιές του, και άρχισαν να συλλαμβάνουν στην αρχή τους άνδρες και ύστερα και τις γυναίκες. Τους άνδρες  τους μάζεψαν στο Σχολείο, στα πατητήρια της συνοικίας Μπαχαδιανά και σε σπίτι στο πάνω χωριό. Μετά που τους συγκέντρωσαν όλους οι Γερμανοί τους είπαν πως έχουν αποδείξεις ότι στο χωριό τους υπάρχουν εκρηκτικές ύλες, πυρομαχικά, ασύρματος και Άγγλοι και πως πρέπει όλα αυτά να τα παραδώσουν εντός δύο ωρών γιατί αλλιώς θα τους τουφεκίσουν. Όλοι οι άνδρες του χωριού παρά την εχθρική απειλή του τουφεκισμού, απάντησαν με θάρρος ότι δεν υπήρχε τίποτα στο χωριό ενώ  στην πραγματικότητα όλα αυτά υπήρχαν. Οι Γερμανοί αγρίεψαν τότε πολύ τους βασάνισαν και στις  6 περίπου το απόγευμα τους  οδήγησαν στον Γολγοθά τους που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα περίπου μακριά από το χωριό, στο φαράγγι Μαλαθύρου – Βουλγάρω. Στο δρόμο και σε απόσταση 800 μέτρων από το χωριό οι Γερμανοί εκτέλεσαν και άφησαν εκεί τους πέντε τελευταίους της φάλαγγας. Όταν έφτασαν στον τόπο του μαρτυρίου οι Γερμανοί  εκτέλεσαν και τους υπόλοιπους Αγωνιστές.   Απ’ αυτήν την εκτέλεση διεσώθη ως εκ θαύματος μονάχα ο Καρτσωνάκης Ιωάννης του Γεωργίου  που το 1947 χειροτονήθηκε ιερέας μετά από τάμα του. Από τότε έγινε ποιμένας του χωριού του για πολλά χρόνια.

Στα επόμενα χρόνια φτιάχτηκε επιβλητικό Μνημείο με την συμβολή των ξενιτεμένων παιδιών του χωριού. Πάνω στο μνημείο αυτό κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου, τελείται μνημόσυνο των θυμάτων αυτής της χιτλερικής απανθρωπιάς.

6_515_386_100

Πηγή: βιβλίο «ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΝΕΜΕΝΟ» Ιερέως Αντωνίου Ελ. Κουμή

 

Αφήστε μια απάντηση