Πού ’σαι Λάζαρε,

πού είναι η φωνή σου,

που σε γύρευε

η μάνα κι η αδερφή σου.

Ήμουνα στη γη,

στη γη βαθιά χωμένος

κι από τους νεκρούς,

νεκρούς,  αναστημένος.

Βάγια, βάγια των Βαγιών

τρώνε ψάρι και κολιό

και την άλλη Κυριακή

τρώνε το παχύ τ’ αρνί.