Βικτώρια Τσινταράκη

Λίγες σκέψεις με αφορμή την Μαργαρίτα…

Η Μαργαρίτα κοντεύει να επισκεφτεί σχεδόν όλα τα σπίτια…

Φανταστείτε την αγωνία κάποιων μικρών μας μαθητών που ενώ η διαδικασία «δανεισμού» της λούτρινης χελώνας μας , έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες , κάποια παιδάκια την δανείστηκαν για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο. Τέτοια παραδείγματα είναι εκτός των άλλων η Παναγιώτα και ο Χρυσόστομος.

Τόσο η Παναγιώτα μας , όσο και ο Χρυσόστομος , εκδήλωσαν ιδιαίτερη χαρά όταν τους έτυχε η Μαργαρίτα. Πράγματι , νοιώθω πολλές φορές τόσο τυχερή που τυγχάνω μάρτυρας τέτοιων εκδηλώσεων χαράς των παιδιών …

Ο Χρυσόστομος χοροπήδαγε σαν τρελός και φιλούσε την Μαργαρίτα λες και ήταν το καλύτερο δώρο της ζωής του…

«Ζήτωωωωω , ζήτωωωωωω επιτέλους … είμαι πολυ τυχερός κυρία…. θα περάσουμε τέλεια με την Μαργαρίτα… ε Μαργαρίτα;»

ενώ η Παναγιώτα έλεγε «Κυρία , να την πάρω στην συναυλία της Patty… θα της αρέσει σίγουρα»

Όμως αυτό στο οποίο θέλω να σταθώ και να μοιραστώ μαζί σας είναι κάποιες σκέψεις που τριγυρίζουν πολύ έντονα στο μυαλό μου όταν κάποιοι από τους μικρούς μας ήρωες , έρχονται στο σχολείο και παρουσιάζουν πώς πέρασαν με την Μαργαρίτα , πολλές φορές ακόμα και κρατώντας ένα CD γεμάτο φωτογραφίες από την φιλοξενία της χελώνας στο σπίτι τους (Χρυσόστομος) ή με το στικάκι του μπαμπά το οποίο με τόση άνεση χρησιμοποιούν (Παναγιώτα). Κάθονται στην γωνιά του υπολογιστή και έχουν τον απόλυτο έλεγχο της διαδικασίας. Πλοηγούνται στις φωτογραφίες , σταματούν για να περιγράψουν , απαντούν σε ερωτήσεις των φίλων τους. Και είναι αυτή η παιδική άνεση που κάνει την παρουσίαση ακόμα πιο μοναδική. Δεν υπάρχει ο παράγοντας «άγχος» , ενώ τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι αυτοπεποίθηση και σιγουριά.

Και φτάνω στις κρίσιμες σκέψεις… Πότε εγώ ως μαθήτρια παρουσίασα στους συμμαθητές μου κάτι; Στο νηπιαγωγείο σίγουρα όχι… το μόνο που θυμάμαι είναι οτι διαρκώς ζωγράφιζα, στο Δημοτικό και πάλι όχι, στο Γυμνάσιο ή στο λύκειο… ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ. Καμμία τέτοια ανάμνηση!!! (Ελπίζω οτι τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα…!)

 Ξέρετε πότε τελικά έκανα την πρώτη παρουσίαση; Στο ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ μου , στο 1 έτος … κι ακόμα θυμάμαι πόσο δυνατά χτυπούσε η καρδιά μου… πόσο άγχος είχα…!

Τί όμορφο είναι λοιπόν , να βλέπει κανείς παιδάκια 5 ετών να παρουσιάζουν με περισσή άνεση και αυτοπεποίθηση το αποτέλεσμα της δικής τους δουλειάς… Κι αν όλα αυτά συνεχίζονταν στο δημοτικό , στο γυμνάσιο , στο λύκειο κ.τ.λ. , θα είχαν άραγε το ίδιο άγχος με εμένα;;;

Αυτά , λοιπόν σκέφτομαι και κάθε μέρα προσπαθώ να δίνω ευκαιρίες στα παιδιά , να ξετρυπώνω αυτό που κάποιος (πολλές φορές ακόμα κι εγώ) θα άφηνε να περάσει απαρατήρητο , να κάνω το ασήμαντο (όπως κάλλιστα θα μπορούσε να είναι η διαδικασία δανεισμού της Μαργαρίτας αν δεν δίνονταν αυτή η έκταση) σημαντικό. Και πιστέψτε με δεν είναι εύκολο… Χρειάζεται κόπος , χρόνος και απέραντη ΑΓΑΠΗ  πρώτα για τα παιδιά κι έπειτα για την δουλειά σου!!!

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων