Η λαϊκή φαντασία έδωσε στον Μάρτιο πολλά παρατσούκλια, όπως Ανοιξιάτης, Γδάρτης, Παλουκοκάφτης, Φυτευτής  και άλλα που έχουν σχέση με ιδιότητες ή πράξεις που του αποδίδονται. Μέσα από τις παροιμίες που έπλασε ο λαός αναφέρονται οι απότομες μεταλλαγές του καιρού που παρατηρούνται μέσα στον συγκεκριμένο μήνα και είναι επικίνδυνες για τη γεωργία ή την κτηνοτροφία μας. Ένα έθιμο είναι ότι από 1η μέχρι 31η του μήνα τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη κόκκινη και άσπρη κλωστή, τον γνωστό Μάρτη ή Μαρτιά. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, προκειμένου να μην καούν από αυτόν. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι. Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του. Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους. Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου μας έφτιαξαν τον δικό τους Μάρτη και τον στόλισαν με διάφορα διακοσμητικά.

Επίσης, επεξεργαστήκαμε την παροιμία “Μάρτης είναι, χάδια κάνει, πότε κλαίει, πότε γελάει”, καθώς στα παιδιά αρέσει ιδιαίτερα η αντίθεση που περιέχει. Παίξαμε με εκφράσεις του προσώπου, αλλά και στάσεις του σώματος, που δείχνουν αυτά τα αντίθετα συναισθήματα και φτιάξαμε το προσωπάκι του Μάρτη. Από τη μία πλευρά ζωγράφισαν το Μάρτη χαμογελαστό και τον καιρό και τη φύση, όταν χαμογελάει, και από την άλλη, το Μάρτη κλαμμένο, με τον αντίστοιχο καιρό. Χρωμάτισαν και κόλλησαν ένα ξυλάκι παγωτού, για να μπορούν να το κρατάνε. Έτσι, τώρα μπορούν να λένε ρυθμικά τη φράση και, συγχρόνως, να γυρίζουν τη μάσκα τους.

Λήψη αρχείου