H 6η Μαρτίου, καθιερώθηκε πανελληνίως από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας, ως Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας.
Η σχολική βία και ο εκφοβισμός που εκδηλώνεται μεταξύ των μαθητών θεωρείται κοινωνικό πρόβλημα. Ο όρος που χρησιμοποιείται διεθνώς για να περιγράψει το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού είναι « bullying ». Αφορά σε μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.
Στο Νηπιαγωγείο πραγματοποιήθηκαν διάφορες δράσεις με ένα κοινό μήνυμα πάντα ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ!!
Τι είναι βία; Τα παιδιά δίνουν τις δικές τους απαντήσεις
Στα πλαίσια των Δράσεων γαι το σχολικό εκφοβισμό, αξιοποιήσαμε διαδακτικά το υπέροχο βιβλίο “Η Μέρα που έγινα κι εγώ Λύκος” της Amelie Javaux.
Δραματοποιήσαμε διάφορες συμπεριφορές σχολικού εκφοβισμού και προβληματιστήκαμε , πως νιώθει το παιδί που ασκεί τη βία , πως το παιδί που τη δέχεται και πώς πρέπει να αντιδρά και τι πρέπει να κάνουμε εμείς που παρακολουθούμε.
Με αφορμή το βιβλίο της Μαρίας Κουτσανοπούλου “Τα χέρια δε χτυπάνε τα χέρια αγαπάνε”, μιλήσαμε για τις συγκρούσεις μέσα στην τάξη, σκεφτήκαμε αποδεκτές, και μη, πράξεις που κάνουμε με τα χέρια
Ακούσαμε το τραγούδι των Locomondo “Χέρια σαν κι αυτά”
Συζητήσαμε για τα βήματα που ακολουθούμε για να αντιμετωπίσουμε περιστατικά βίας
Παρακολουθήσαμε
Την παραπάνω ιστορία επιλέξαμε να τη προσεγγίσουμε μέσω του κουκλοθεάτρου, της δραματοποίησης και της ζωγραφικής!
Μιλήσαμε με τα παιδιά για όσα μπορούν να μας πληγώσουν και να κάνουν την καρδούλα μας να πονέσει!
Τέλος, κολλήσαμε μια ομαδική αφίσα για να περάσουμε το μήνυμα κατα της βίας και εκτός του σχολείου μας.
