Στον σχολικό κήπο του Νηπιαγωγείου μας πραγματοποιήσαμε μια όμορφη και σημαντική δράση και σαν δώρο στη Γη μας : Φυτέψαμε δέντρα στείρας μουριάς που ακολούθησε τη φύτεψη ελιάς που κάναμε. Στη δράση αυτή είχαμε τη συνεργασία των γονέων και προσφορά των δέντρων από τον Δήμο Τεμπών δια της Προέδρου του Τοπικού Συμβουλίου και τους ευχαριστούμε.Τα παιδιά συμμετείχαν με μεγάλο ενθουσιασμό, γνώρισαν από κοντά τη διαδικασία της φύτευσης και ένιωσαν τη χαρά της προσφοράς στη φύση.
Η στείρα μουριά είναι ένα πολύτιμο δέντρο για το περιβάλλον, καθώς προσφέρει πλούσια σκιά, καθαρίζει τον αέρα και συμβάλλει στη μείωση της θερμοκρασίας τους ζεστούς μήνες. Με τα φύλλα της βοηθά στη συγκράτηση της σκόνης και ενισχύει την ποιότητα του αέρα γύρω μας.
Παράλληλα, η φύτευση αυτών των δέντρων στον σχολικό μας κήπο θα δημιουργήσει στο μέλλον φυσικές σκιερές γωνιές, όπου τα παιδιά θα μπορούν να παίζουν, να ξεκουράζονται και να απολαμβάνουν τις υπαίθριες δραστηριότητές τους προστατευμένα από τον δυνατό ήλιο. Μάθαμε επίσης και κάποιες πληροφορίες για το δέντρο.
Η στείρα μουριά συνήθως ανήκει στη λευκή μουριά (Morus alba) ή σε άκαρπες ποικιλίες της, και το όνομα μουριά έχει βαθιά σχέση με την αρχαιότητα.
Στην αρχαία ελληνική γραμματεία το δέντρο αναφερόταν ως μόρον ή συκάμινος (κυρίως για συγγενικά είδη μουριάς). Το όνομα συκαμινιά χρησιμοποιήθηκε αργότερα στη λαϊκή γλώσσα και σε πολλές περιοχές λέγεται ακόμα έτσι.
Επίσης, η μουριά συνδέεται μυθολογικά με την ιστορία του Πύραμος και Θίσβη, όπου οι καρποί της λέγεται πως κοκκίνισαν από το αίμα τους. Η ιστορία του Πύραμος και Θίσβη είναι ένας από τους πιο γνωστούς τραγικούς έρωτες της αρχαιότητας, παρόμοιος με τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα.
Ο Πύραμος και η Θίσβη ήταν δύο νέοι που ζούσαν στη Βαβυλώνα και αγαπιόνταν βαθιά. Όμως οι οικογένειές τους δεν επέτρεπαν τον γάμο τους. Τα σπίτια τους ήταν δίπλα-δίπλα, και επικοινωνούσαν κρυφά μέσα από μια μικρή ρωγμή στον τοίχο που τα χώριζε.
Μια νύχτα αποφάσισαν να συναντηθούν έξω από την πόλη, κάτω από μια μουριά. Η Θίσβη έφτασε πρώτη, αλλά τρόμαξε όταν είδε μια λέαινα με ματωμένο στόμα και έτρεξε να κρυφτεί. Στη φυγή της έπεσε το πέπλο της.
Λίγο αργότερα έφτασε ο Πύραμος και βρήκε το πέπλο σκισμένο και λερωμένο από το θηρίο. Νομίζοντας πως η αγαπημένη του είχε σκοτωθεί, απελπίστηκε και έβαλε τέλος στη ζωή του με το σπαθί του κάτω από τη μουριά.
Όταν η Θίσβη επέστρεψε και τον είδε νεκρό, γεμάτη θλίψη αυτοκτόνησε κι εκείνη με το ίδιο σπαθί.
Οι θεοί, συγκινημένοι από την αγάπη τους, έκαναν τους καρπούς της μουριάς από λευκούς να γίνουν βαθύ κόκκινο χρώμα, για να θυμίζουν αιώνια τον τραγικό τους έρωτα.
Η ιστορία διασώθηκε κυρίως στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιος.
Μέσα από αυτή τη δράση, τα παιδιά μαθαίνουν από μικρή ηλικία να αγαπούν τη φύση, να σέβονται το περιβάλλον και να κατανοούν πως ακόμη και μια μικρή πράξη, όπως το φύτεμα ενός δέντρου, μπορεί να κάνει τον κόσμο μας καλύτερο.
