Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων της Ελλάδος, ως Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού.
Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο εσκεμμένης, απρόκλητης, συστηματικής και επαναλαμβανόμενης άσκησης βίας και επιθετικής συμπεριφοράς μεταξύ μαθητών. Έχει διάφορες μορφές όπως λεκτικός εκφοβισμός, κοινωνικός εκφοβισμός, σωματικός εκφοβισμός και διαδικτυακός εκφοβισμός, με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου.( πηγή).

Με αφορμή λοιπόν την ημέρα αυτή συνέστησα στα παιδιά σε δυο μήλα. Αφού μιλήσαμε για τα μήλα, καταλήξαμε ότι μοιάζουν –και τα δυο ήταν κόκκινα, είχαν παρόμοιο σχήμα. Βέβαια τα παιδιά δεν ήξεραν ότι το ένα από αυτά το είχα ρίξει επανειλημμένα στο πάτωμα και ήταν χτυπημένο.
Πήρα αρχικά το «χτυπημένο» μήλο και ξεκίνησα να λέω στα παιδιά ότι ήταν πολύ άσχημο, αηδιαστικό και το κοτσάνι ήταν χαλασμένο. Τους είπα ότι επειδή δεν μου άρεσε, θα έπρεπε κι εκείνα να μιλήσουν άσχημα γι’ αυτό.
Η αλήθεια ήταν ότι με κοιτούσαν λίγο περίεργα και δίστασαν να το κάνουν. Με ρώτησαν αν αυτό είναι ένα θέατρο και αφού του διαβεβαίωσα πως είναι είναι ένα παιχνίδι τότε πέρασε από χέρι σε χέρι στον κύκλο και όλοι είπαν κάτι άχημο γι αυτό.
Στη συνέχεια πήρα στα χέρια μου το άλλο μήλο και μίλησα σε αυτό με πολύ ευγενικό τρόπο και το ίδιο έκαναν και τα παιδιά.
Έπειτα πήρα και τα δύο μήλα στα χέρια μου, τα κοιτάξαμε καλά και είδαμε ότι δεν υπήρχε καμία διαφορά –και τα δυο μήλα ήταν ακόμη ίδια.

Μετά έκοψα τα μήλα στη μέση.

Το μήλο με το οποίο ήμασταν ευγενικοί, ήταν καθαρό, φρέσκο και ζουμερό στο εσωτερικό του. Το μήλο στο οποίο είπαμε άσχημα λόγια ήταν μαύρο και πολύ μαλακό.
Μετά από λίγη κουβέντα και προβληματισμό, καταλήξαμε ότι όταν οι άνθρωποι γίνονται θύματα εκφοβισμού, νιώθουν απαίσια και μερικές φορές, δεν δείχνουν, ούτε λένε στους υπόλοιπους πώς νιώθουν. Και μπορεί από έξω να φαίνονται χαρούμενοι, αλλά η καρδούλα τους να είναι μαύρη και πολύ πληγωμένη. Γι’ αυτό και όταν κάτι μας απασχολεί και μας στεναχωρεί, θα πρέπει να μιλάμε γι΄αυτό. (Ιδέα δραστηριότητας εδώ)

Συνεχίζοντας είδαμε φωτογραφίες, που αφορούν τον εκφοβισμό και τα παιδιά τις παρατήρησαν και να προσπαθήσαν να τις περιγράψουν. Για κάθε φωτογραφία, γράψαμε σε συννεφάκι σκέψης, τα λόγια που μπορεί να έλεγε ο θύτης στο θύμα και ταυτόχρονα κάθε άσχημη λέξη που έβγαινε από τις φωτογραφίες την γράφαμε πάνω σε ένα λευκό παιδάκι, το οποίο ένιωθε πολύ λυπημένο…

Όταν ολοκληρώσαμε επαναλάβαμε τις άσχημες λέξεις και κάθε φορά σχίζαμε ένα κομμάτι από το σώμα του παιδιού και με τον τρόπο αυτό είδαμε πώς πληγώνουν οι άσχημες συμπεριφορές και οι άσχημες λέξεις !!!
Τις φροντίσαμε τις πληγές και προσπαθήσαμε να τις θεραπεύσουμε με όμορφα και γλυκά λόγια. Κάθε ευγενική κουβέντα και ένα τσιρότο…μα το ανθρωπάκι μας, αν και γιατρεύτηκε δεν ήταν όπως πρίν… ( Ιδέα Δραστηριότητας εδώ)
Κλείνοντας αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια αφίσα για να πούμε σε όλους όλα αυτά που μάθαμε σήμερα έχοντας ως σύνθημα
“Τα λόγια δεν πρέπει να πικραίνουν θα πρέπει την καρδούλα να γλυκαίνουν”…