Τηλεφωνική Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306

Ενημέρωση Γονέων-Γραμμή 10306

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για τη Γραμμή Ψυχοκοινωνικής υποστήριξης 10306,
που λειτουργεί ανώνυμα και δωρεάν, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας, την
επιστημονική καθοδήγηση της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Αιγινητείου Νοσοκομείου, του
Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, και υποστηρίζεται οικονομικά από το
Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Περισσότερες πληροφορίες στο παρακάτω έγγραφο.



Λήψη αρχείου

Τηλεκπαίδευση …..μια σχολική πραγματικότητα!!!

Μέρες που είναι,φτάνοντας στις διακοπές των Χριστουγέννων,μοιραία ο νους γυρίζει στην πρώτη καραντίνα,όταν φτάνοντας προς το Πάσχα είχαμε βρεθεί στην ίδια κατάσταση.

Μέρες που είναι,μοιραία αναπολούμε παλιές χριστουγεννιάτικες γιορτές στο σχολείο και τοποθετώντας ως εντελώς ασήμαντο,πλέον, τον φόρτο και το άγχος εκείνων των ημερών,αναπολούμε τον καιρό που η ζωή ήταν φυσιολογική…..

Μέρες που είναι γυρεύουμε μια αχτίδα ελπίδας,το φως κόντρα στο γκρίζο του χειμώνα και της πανδημίας.

Ένα πολύ χρήσιμο άρθρο,που θέτει την τηλεκπαίδευση σε ένα πιο φωτεινό πλαίσιο,είναι το παρακάτω κείμενο. που δανειστήκαμε από το 10o Νηπιαγωγείο Χαλανδρίου,το οποίο και ευχαριστούμε για την ευγενική παραχώρηση.

Θα παρακαλούσαμε να το διαβάσετε και για πρακτικούς λόγους,καθώς δίνει χρήσιμες οδηγίες για την συμμετοχή στην τηλεκπαίδευση!


Ξαφνικά, η σχολική πραγματικότητα άλλαξε. Πλέον, εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς αναγνωρίζουν πως το σχολείο δεν περιορίζεται μόνο στις σχολικές εγκαταστάσεις και το γνωστό πρόγραμμα που ξεκινούσε από τις 8 μέχρι νωρίς το μεσημέρι. Στην αναπαράσταση του σχολείου στο μυαλό των ανθρώπων έχει προστεθεί μια νέα, εκσυγχρονισμένη, ψηφιακή διάσταση. Λόγω των συνθηκών, η φυσική επαφή με το σχολείο εναλλάσσεται με τη χρήση των ηλεκτρονικών μέσων.

    Για ποιο λόγο, λοιπόν, υπάρχει η τηλεκπαίδευση, έστω και υπό αυτές τις δυσμενείς συνθήκες;

  • Με την τηλεκπαίδευση διαμορφώνεται μια αίσθηση ασφάλειας, διατηρώντας επαφή με την προηγούμενη ρουτίνα των μαθητών. Η αίσθηση πως η τάξη υπάρχει ακόμα, πως οι φίλοι και οι συμμαθητές βλέπονται ξανά υπό την εποπτεία της κυρίας τους, που συντονίζει την τάξη, υπενθυμίζει πως η καθημερινότητα, παρόλο που έχει αλλάξει περνώντας περισσότερο χρόνο στο σπίτι, είναι ακόμα οριοθετημένη.
  • Τα πράγματα θα επανέλθουν όπως ήταν πριν, καθησυχάζοντας τα παιδιά. Αυτός είναι και ο λόγος που υπάρχει η επαφή με τον/την εκπαιδευτικό και τους μαθητές και δεν αρκούμαστε απλώς στην παροχή ασύγχρονου υλικού, το οποίο θα συμπληρωθεί κατ’ επιλογήν του μαθητή. Οι μαθητές συναντιούνται και συνεχίζουν τις ομαδικές δραστηριότητες, γιατί πολύ απλά το σχολείο συνεχίζεται!
  • Αν και απομακρυσμένα, η ψυχοκοινωνική ανάπτυξη συνεχίζεται στα πλαίσια μιας απομακρυσμένης, ψηφιακής τάξης. Οι στόχοι του νηπιαγωγείου εξακολουθούν να παραμένουν ίδιοι, ακόμα και αν το μάθημα διεξάγεται σε μια διαδικτυακή τάξη και όχι φυσική, απλώς μεταβάλλεται το υλικό και το μέσο.
  • Βιώνουμε όλοι μαζί μια συλλογική εμπειρία, μέσα στην οποία μπορούμε να συζητάμε πώς αισθανόμαστε και πώς τη βιώνουμε. Όλοι –με προσοχή και πολλή, πολλή χαρά- θα αγκαλιαστούμε και θα χαρούμε μπαίνοντας ξανά στην αίθουσα, βλέποντας τους φίλους μας ξανά από κοντά. Όπως πάντα, θα συζητηθεί ό,τι έκανε τους μαθητές να αισθανθούν χαρά, λύπη, και τους προβλημάτισε, κάτι το οποίο ανέκαθεν συνέβαινε εντός της σχολικής τάξης. Δε γίνεται, λοιπόν, να παραβλεφθεί, πως η τηλεκπαίδευση στο νηπιαγωγείο είναι κάτι καινούριο και για όσους είχαν την ευχέρεια να συμμετάσχουν σε αυτή, ήταν μια εμπειρία-περιπέτεια με πολλά σκαμπανεβάσματα. Επομένως, μάλλον είναι κάτι που θα συζητηθεί μέσα και έξω από την τάξη!
  • Και φυσικά, διατηρείται η επαφή με τις απαιτήσεις, τις δραστηριότητες και το κλίμα του σχολείου, εξομαλύνοντας την περίοδο προσαρμογής που θα ακολουθήσει με την επιστροφή στην τάξη. Όμως, είναι πολύ σημαντική η επαφή που υπάρχει το μεσημέρι μέσω της οθόνης, καθώς οι μαθητές παραμένουν σε επαφή με τους κανόνες της τάξης. Όταν ο μαθητής συνδέεται στην ψηφιακή τάξη, είναι σαν να προσέρχεται στη σχολική μονάδα.

     Πώς όμως μπορούν τα ίδια τα παιδιά να εντάξουν την τηλεκπαίδευση στην καθημερινότητά τους;

  • Για αρχή, είναι σημαντικό οι μαθητές να ξέρουν πως το σχολείο υπάρχει ακόμα. Η τάξη είναι στο σχολείο και τους περιμένει, αλλά επειδή δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο εξαιτίας της καραντίνας, έχει μεταφερθεί στην οθόνη. Κατανοούμε την αντίδρασή τους ή την άρνησή τους που ενδέχεται να εκφράσουν. Προσπαθούμε να διατηρούμε την οικεία ρουτίνα, τροποποιώντας την. Είναι σημαντικό τα παιδιά να ξέρουν ότι η ζωή δε σταματά εδώ – αυτή τη στιγμή συνεχίζεται με έναν τρόπο διαφορετικό και σύντομα θα επιστρέψουν στο σχολείο και τις δραστηριότητές τους.
  • Δίνουμε σημασία στη ρουτίνα. Η ώρα του σχολείου έχει απλώς μεταφερθεί! Οι μαθητές προηγουμένως είχαν ένα πρόγραμμα στην καθημερινότητά τους.  Καλό θα ήταν να προσαρμοστεί το πρόγραμμα, όσο αυτό είναι εφικτό, στα νέα δεδομένα, και να τηρείται όσο το δυνατόν πιο πιστά. Με αυτό τον τρόπο, υπάρχουν μεταβατικές δραστηριότητες πριν και μετά τη σύνδεση στη σχολική τάξη, οι οποίες συμβάλλουν θετικά στη συγκέντρωση και τη δέσμευση του μαθητή στο μάθημα.
  • Φροντίζουμε τις συνθήκες την ώρα της σύνδεσης. Όσο είναι δυνατόν, αποσυνδέουμε λοιπές συσκευές που δε χρειάζεται να είναι συνδεδεμένες στο διαδίκτυο. Φροντίζουμε, επίσης, να υπάρχουν όσο το δυνατόν λιγότεροι περισπασμοί, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό.
  • Τέλος, επιτρέπουμε στους μαθητές να είναι ανεξάρτητοι, όπως θα ήταν στη σχολική αίθουσα. Οι γονείς και οι κηδεμόνες μπορούν (και χρειάζεται) να είναι διαθέσιμοι, σε περίπτωση που ο μαθητής χρειαστεί βοήθεια (π.χ  με τη  σύνδεση ή το μικρόφωνο). Όσον αφορά το υπόλοιπο του μαθήματος, είναι σημαντικό να επιτρέπεται στους μαθητές να αυτονομηθούν και να ολοκληρώνουν τις δραστηριότητες βασιζόμενοι στις δικές τους ικανότητες όπως  θα συνέβαινε εντός της σχολικής τάξης.

Καλό είναι να θυμόμαστε ότι αυτό το μέτρο είναι κάτι το προσωρινό, το οποίο, αν και ίσως δημιουργεί δυσκολίες, προσφέρει μια ευκαιρία για ποιοτικό χρόνο μέσα από δραστηριότητες στο σπίτι, παιχνίδι, ξεκούραση, και, κυρίως, συζήτηση για ό,τι μπορεί να προβληματίζει και να αγχώνει το παιδί.

 

Χάιδω Βασιλάκη-ψυχολόγος

—————————————————————————————————————————————————————

Ενίσχυση της παιδικής αυτοεκτίμησης

φωτο απο anaptyksi.blogspot.com

Το άλφα και το ωμέγα του οικοδομήματος της εκπαίδευσης στηρίζεται ακριβώς σε αυτό,που δηλώνει ο τίτλος,ειδικά στην προσχολική ηλικία.

Να εμφυσήσουμε στο μικρό παιδί την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις ικανότητές του.

Πράγμα έως ακατόρθωτο αν δεν καταφέρουμε να το κάνουμε να πιστέψει στον εαυτό του.

Απαραίτητη προϋπόθεση,ένα περιβάλλον ήρεμο,χαρούμενο,υποστηρικτικό,που δεν εστιάζει στα  λάθη  ,μα επιβραβεύει πάντα την προσπάθεια.

Πριν διαβάσετε το παρακάτω άρθρο της ειδικού,το οποίο βρήκα στο διαδίκτυο,να έχετε κατά νου πως πάντα αυτός που αναλαμβάνει να χαράξει τον δρόμο,κυρίως, οδηγεί με το παράδειγμά του. Έτσι,αν εμείς οι γονείς είμαστε ανασφαλείς ως χαρακτήρες,θα πρέπει πρώτα να δουλέψουμε με τον εαυτό μας,να τον αγαπήσουμε,να τον αποδεχτούμε,ώστε να μπορέσουμε να βοηθήσουμε και τα παιδιά μας

 

photo:polispost.com

«Επαινέστε την προσπάθεια
Πολλοί γονείς ενώ λεκτικά παραδέχονται ότι η προσπάθεια μετράει και όχι το αποτέλεσμα, πράττουν άθελα τους το αντίθετο. Πιέζουν το παιδί για μεγαλύτερους βαθμούς, για καλύτερες αποδόσεις, για περισσότερες επιτυχίες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να πιέζεται για να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των γονιών και να νιώθει άξιο μόνο όταν το καταφέρνει. Αντίθετα, είναι προτιμότερο ως γονείς να δίνετε ιδιαίτερη σημασία στην προσπάθεια του παιδιού και στην πρόοδο που σημειώνει ανεξαρτήτως του ιδεατού στόχου.

Κατανοήστε τις προσδοκίες σας
Η επιμονή για επιτυχία μπορεί να οφείλεται ενδόμυχα στην ανάγκη των γονέων να εκπληρώσουν δικές τους προσδοκίες. Αυτό όμως μπορεί να τους αποτρέπει από το να είναι ανοιχτοί και πρόθυμοι να αφουγκραστούν τις προσδοκίες και τα θέλω του παιδιού τους. Διαχωρίστε τις προσδοκίες σας από αυτές του παιδιού σας και ενθαρρύνετε το να επιδιώξει την εκπλήρωση των δικών του. Η αυτοεκτίμηση μας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στο να πετυχαίνουμε πράγματα σημαντικά για μας.

ValiaPavlidou_image29

Ενθαρρύνετε
Κάθε νέα προσπάθεια του παιδιού να μάθει κάτι θα πρέπει να ενθαρρύνεται. Βοηθήστε το παιδί σας να αναγνωρίσει το τι αποκόμισε από όλη την προσπάθεια που κατέβαλε για να πετύχει το στόχο του. Τι κέρδισε σε γνώσεις, σε εμπειρία, τι έμαθε για τον εαυτό του. Το ταξίδι έχει συνήθως περισσότερη αξία από τον προορισμό.

Επιβραβεύστε
Είναι σημαντικό να επιβραβεύουμε το παιδί όταν καταφέρνει κάτι σημαντικό. Η επιβράβευση δεν μεταφράζεται κατ’ ανάγκη σε υλικά αγαθά αλλά μπορεί να είναι και λεκτική «Τα κατάφερες πολύ καλά με αυτή την άσκηση». Καλό είναι να αποφεύγουμε τη χρηματική επιβράβευση για να μην μάθει το παιδί να κινητοποιείται με το χρήμα. Η επιβράβευση μπορεί να ακολουθεί την επιθυμητή πράξη αλλά μπορεί να δίνεται και σε άσχετες στιγμές.

Εμπιστευτείτε το παιδί σας
ValiaPavlidou_image31Πολλοί γονείς διστάζουν να αναθέσουν στα παιδιά τους σημαντικά καθήκοντα φοβούμενοι ότι δεν θα τα καταφέρουν τόσο καλά. Το παιδί όμως αντλεί αυτοπεποίθηση από όσα διεκπεραιώνει μόνο του. Είναι σημαντικό να αναθέτουμε στα παιδιά καθήκοντα και αρμοδιότητες ανάλογα της πνευματικής και γνωστικής τους ανάπτυξης και να τα βοηθάμε μόνο όταν μας το ζητούν. Μπορούν κάλλιστα να μας βοηθούν σε δουλειές του σπιτιού, σε ψώνια, να έχουν την ευθύνη της τσάντας τους, ενός φυτού κτλ.

Δώστε επιλογές
Συχνά οι γονείς παίρνουν αποφάσεις για το παιδί τους, χωρίς να το ρωτούν, έχοντας την απαίτηση το παιδί να τις αποδέχεται αδιαμαρτύρητα. Η ωριμότητα όμως έρχεται μέσα από τις αποφάσεις που παίρνουμε εμείς για τη ζωή μας και όχι από τις αποφάσεις που παίρνουν οι άλλοι για μας. Δώστε στο παιδί σας δύο κατά προτίμηση επιλογές και αφήστε το να επωμιστεί την ευθύνη της επιλογής του. Θα φάει την ώρα που στρώνετε τραπέζι ή θα περιμένει το επόμενο γεύμα; Θα μελετήσει τα μαθήματα του τώρα ή αργά το απόγευμα;
Θα κάνει λάθη, αλλά τα λάθη είναι ο δρόμος για τη μάθηση. Η δεξιότητα της λήψης αποφάσεων μαθαίνεται σταδιακά από την νηπιακή ακόμα ηλικία και συμβάλει τα μέγιστα στην διαμόρφωση της αυτοεκτίμησης του ανθρώπου.

Επικοινωνείτε σωστά
ValiaPavlidou_image30Τα λόγια έχουν δύναμη όσο και οι πράξεις. Μην χρησιμοποιείτε άσχημους και αρνητικούς χαρακτηρισμούς για να επιπλήξετε το παιδί σας. Αντίθετα επικεντρωθείτε στην πράξη που σας δυσαρέστησε και στο πως νιώσατε εσείς για αυτήν. Αποφεύγετε να συγκρίνετε το παιδί σας με άλλα παιδιά λέγοντας «Δεν μπορείς να είσαι σαν το Γιάννη που είναι πρώτος στα μαθηματικά;» Τέτοιες δηλώσεις κάνουν το παιδί να νιώθει μειονεκτικά.

Αποδεχτείτε τα παιδιά σας άνευ όρων
Κομβικής σημασίας για την υγιή ψυχική ανάπτυξη του παιδιού είναι η άνευ όρων αποδοχή του από τους γονείς. Ο γονέας θα πρέπει να αποδέχεται πάντα το παιδί έστω και αν δεν συμφωνεί με τις πράξεις του.

Η συμπεριφορά του γονιού πρέπει να διαπνέεται από αδιαπραγμάτευτη αγάπη και στοργή. Αγκαλιάστε τα ταλέντα, τις ιδιαιτερότητες του, το χαρακτήρα του, τα ελαττώματα του. Αγαπήστε το για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα μπορούσε να γίνει.

Βάλια Παυλίδου – Ψυχολόγος
Μsc Κοινωνικής Κλινικής Ψυχολογίας ΑΠΘ, Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία»
www.psychologos-pavlidou.gr

Πηγή:http://www.kidsgo.com.cy

Μαμά φοβάμαι…

b04d52cbd9a2413119a6a3fa07929b25

 

Όσοι είμαστε γονείς ,αλλά και όσοι δουλεύουμε με παιδιά,δεν υπάρχει περίπτωση να μην ακούσουμε τη λέξη φοβάμαι

Αλλά και ως ενήλικες πόσα άγχη και φοβίες κουβαλάμε,πόσο αδύναμοι νοιώθουμε, όταν είμαστε στα πρόθυρα τού να βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα από όλα εκείνα που προσπαθούμε να ξορκίσουμε…

Ως εκ τούτου,είναι το λιγότερο υποκριτικό να λέμε σε ένα παιδί σχόλια του τύπου,μη φοβάσαι,είναι χαζομάρα,δεν υπάρχει αυτό που φοβάσαι,είσαι μωρο κλπ….

Αντί αυτού δοκιμάστε να το πείτε πρώτα στον εαυτό σας ,όταν κυριευτείτε υπό το καθεστώς του πανικού και τότε θα καταλάβετε πόσο άσκοπο και σκληρό είναι…

Προσπαθώντας να βοηθήσω τόσο τα μικρά μου στην τάξη,όσο και τους γονείς,να αντιμετωπίσουμε τις φοβίες των μικρών,βρέθηκα στο παρακάτω άρθρο,της συναδέλφου Τ.Σταθακάρου,που θεωρώ πολύ χρήσιμο,γι’αυτό και αναδημοσιεύω.

e910e8154d626b9676343b96b18f3e60

«Και ποιος άλλωστε δεν έχει φοβίες ακόμη και ενήλικος να είναι?Όλοι έχουμε και όπως λένε και οι ψυχολόγοι είναι απόλυτα λογικό.Άλλωστε ο φόβος είναι μια φυσιολογική κατάσταση που μας προστατεύει από τον κίνδυνο όπως λένε.Να σημειωθεί όμως ότι πρέπει να είναι σε φυσιολογικά επίπεδα.Το να φοβάσαι τις κατσαρίδες είναι λογικό.Το να λιποθυμάς όταν βλέπεις κατσαρίδα δεν είναι και τόσο…Για αυτό και εμείς σαν ενήλικοι γονείς,εκπαιδευτικοί κτλπ κτλπ θα βοηθήσουμε τα παιδιά να μην φοβούνται τόσο πολύ ή να είναι ήρεμα στις αντιδράσεις τους όταν φοβούνται.

 

Τα παιδιά λοιπόν για αρχή έχουν συγκεκριμένους φόβους.Αν τα ρωτήσεις σπάνια θα ακούσεις κάτι περίεργο να σου λένε ότι φοβούνται.Συνήθως φοβούνται έντομα,σκύλους,σκοτάδι,ένα περίεργο θόρυβο (ηλεκτρική σκούπα,πιστολάκι μαλλιών κτλπ). ή κάποιον άνθρωπο (που τα έχει αγριέψει στο παρελθόν).Άλλα παιδιά πάλι φοβούνται τις απότομες αλλαγές,ή τις αλλαγές της καθημερινότητας τους ακόμη και να γνωρίσουν νέα άτομα ή να επισκεφτούν ένα νέο χώρο. Τα καλά νέα αγαπημένοι φίλοι,ότι οι πιο πολλοί φόβοι των παιδιών εξασθενούν όταν νιώθουν ασφάλεια με τα άτομα τα οποία βρίσκονται ή στο περιβάλλον που βρίσκονται.

 

 
 
Τι μπορείτε να κάνετε για να μειώσετε το φόβο του παιδιού :

 

  • ΜΗΝ μειώνεται τη σημασία του φόβου.Όσο ανόητος και να σας φαίνεται ο φόβος.Όταν συζητήσετε για αυτό δείξτε κατανόηση και σοβαρότητα.Μην χαμογελάσετε καν.
     
  • Χρησιμοποιήστε ένα αγαπημένο του αντικείμενο.Που το χαλαρώνει και του μειώνει το άγχος.Ένα τέτοιο αντικείμενο πάντα το βοηθάει να αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια.
     
  • Εξηγήστε του και βοηθήστε το να ανακαλύψει.Σταδιακά να έρθει και σε επαφή.ΧΩΡΙΣ ΠΙΕΣΗ. Αν πχ φοβάται το σκύλο του γείτονα,κρατήστε του το χέρι,χαμογελάστε και φέρτε το σε σταδιακή επαφή.Στην αρχή χαϊδέψτε το σκυλί μαζί,μετά ρωτήστε το πως του φαίνεται το τρίχωμα του για παράδειγμα για να ξεχαστεί και ρωτήστε αν θέλει να το κάνει μόνο του.
     
  • Κουκλοθέατρο.Τα άψυχα αντικείμενα βοηθάνε πολύ τα παιδιά να μιλήσουν.Αν δεν μιλάει σε εσάς για το φόβο του θα μιλήσει σίγουρα σε μια κούκλα.Και φυσικά η κούκλα-εσείς δηλαδή- θα του δώσετε μια εξήγηση και έναν λόγο που δεν πρέπει να έχει αυτό το φόβο.
     
  • Μην φέρνετε ποτέ το παιδί αντιμέτωπο με το φόβο του χωρίς προετοιμασία.Αν πχ φοβάται το σκοτάδι το χειρότερο που μπορείτε να κάνετε είναι να το κλείσετε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.Τα αποτελέσματα θα είναι από μια κρίση πανικού εως και έναν μεγαλύτερο φόβο,για εσάς,το δωμάτιο και το σκοτάδι!
     
  • Προσπαθήστε να ελενξετε τους δικούς σας φόβους.Αν ουρλιάξετε όταν δείτε μια κατσαρίδα το πιθανότερο είναι το παιδί να αντιδράσει και αυτό έτσι.
     
  • Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημάνουμε ότι κανένας φόβος δεν εξαφανίζεται από την μία στιγμή στην άλλη.Μπορεί να πάρει και χρόνια.Καλό θα είναι σε αυτό το κομμάτι να υπάρχει συνεργασία αν το παιδί συναναστρέφεται με πολλά άτομα.Γονείς και εκπαιδευτικοί πρέπει να έχουν επικοινωνία.Αν βλέπετε ότι οι φοβίες του παιδιού σας γίνονται πιο έντονες καλό θα είναι να το απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό για να σας βοηθήσει.»
  • Πηγή: http://eimainipiagwgos.blogspot.gr/