Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα προτείνονται διαφορετικές προσεγγίσεις με σκοπό την πρόληψη περιστατικών σχολικής βίας, συμβάλλοντας στη σχολική επιτυχία και στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των μαθητών/-τριών. Μέσα από το πρόγραμμα οι μαθητές/-τριες θέλουμε να αποκτήσουν θετική αυτοεικόνα, να βελτιώσουν την αυτοαντίληψή τους και τις σχέσεις τους με τους/τις συμμαθητές/-τριές τους με τη συμμετοχή σε ομαδικές δράσεις. Παράλληλα, μέσα από παιχνίδι ρόλων και δημιουργικών δραστηριοτήτων που επιτρέπουν την καλλιέργεια επιχειρηματολογικών, ψυχοκοινωνικών δεξιοτήτων, όπως και στρατηγικών διαχείρισης περιστατικών βίας και εκφοβισμού, θα αναγνωρίσουν τις ποικίλες μορφές βίας και δη της ενδοσχολικής, αναπτύσσοντας τις έννοιες της ενσυναίσθησης για το θύμα, αλλά και τον θύτη, του δικαίου, της δημοκρατίας και της πολιτειότητας.

Αφού καταγράψαμε τις απόψεις των παιδιών για το τι είναι βία, διακρίναμε τις μορφές της.

Επεξεργασία παραμυθιού “Ο νταής του σχολικού”, της Μαρίας Ρουσσάκη.

Επεξεργασία του σεναρίου “Η Μιμή η κουταλαυτού”

Η Δ/νση και  ο Σύλλογος Διδασκόντων του Νηπιαγωγείου Κοκκίνη Χάνι ευχαριστεί θερμά το ΜΚΣ «ΔΕΣΜΟΣ» για τη γενναιόδωρη υποστήριξη που έλαβε το νηπιαγωγείο μας μέσω του προγράμματος «Δεσμός για τα Σχολεία», με τη δωρεά παιδαγωγικού και ψυχοκινητικού υλικού, που αποτελεί αναγκαίο εξοπλισμό, όπως η ξύλινη παιδική χαρά, η τραμπάλα, τα παιχνίδια ισορροπίας, άθλησης και ψυχαγωγίας.

Ευχόμαστε καλή δύναμη στην προσπάθεια που κάνετε να είστε αρωγοί στα δημόσια σχολεία.

Με εκτίμηση

Η Προϊσταμένη και ο σύλλογος Διδασκόντων

«Μάγεμα η φύσης κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
Η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι,
με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει,
όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει».

( Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)

Του πολέμου του ’21
Κρυφὰ τὸ λένε τὰ πουλιά, κρυφὰ τὸ λὲν τ’ ἀηδόνια,
κρυφὰ τὸ λέει ὁ γούμενος ἀπὸ τὴν Αγια Λαύρα:
«Παιδιά, γιά μεταλάβετε, γιά ξεμολογηθήτε·
δὲν είν’ ὁ περσινὸς καιρὸς κι’ ὁ φετεινὸς χειμώνας.
5 Μας ήρθε γ-ἡ άνοιξη πικρή, τὸ καλοκαίρι μαῦρο,
γιατὶ σηκώθη πόλεμος καὶ πολεμάν τοὺς Τούρκους.
Νὰ διώξουμ’ όλη τὴν Τουρκιὰ ή νὰ χαθούμε ούλοι».

Στα κακοτράχαλα τα βουνά
με το σουραύλι και το ζουρνά
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη
χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.

Δική τους είναι μια φλούδα γης
μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς
για να γλιτώσουν αυτή τη φλούδα
απ’ το τσακάλι και την αρκούδα.
Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς.

Από την Ήπειρο στο Μοριά
κι απ’ το σκοτάδι στη λευτεριά
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια.
Κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός.

Νίκος Γκάτσος, 1976 (πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς)

Θούριος
(Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής)
{απόσπασμα}

Ως πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,
Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλιές να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά,
Nα φεύγωμ’ απ’ τον Kόσμον, για την πικρή σκλαβιά.
Nα χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα, και Γονείς,
Tους φίλους, τα παιδιά μας, κι’ όλους τους συγγενείς.

Καλλιώ ‘ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή.

Τι σ’ ωφελεί αν ζήσης, και είσαι στη σκλαβιά,
Στοχάσου πως σε ψένουν καθ’ ώραν στη φωτιά.

Βεζύρης, Δραγουμάνος, Aφέντης κι αν σταθής,
O Tύραννος αδίκως, σε κάμει να χαθής.
Δουλεύεις όλ’ ημέρα, σε ό,τι κι αν σοι πη,
Kι’ αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη.

Ο Σούτζος, κι’ ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής,
Γγίκας, και Μαυρογένης, καθρέπτης, είν’ να ιδής.

Ανδρείοι Kαπετάνοι, Παπάδες, λαϊκοί,
Σκοτώθηκαν κι’ Aγάδες, με άδικον σπαθί.
Kι αμέτρητ’ άλλοι τόσοι, και Τούρκοι, και Ρωμιοί,
Zωήν, και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά ‘φορμή.

Ελάτε μ’ έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
Nα κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον Σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν,
Nα βάλλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.

Oι νόμοι νάν’ ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
Kαι της πατρίδος ένας, να γένη Aρχηγός.
Γιατί κ’ η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
Nα ζούμε σα θηρία, είν’ πλιο σκληρή φωτιά.

Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον Oυρανόν,
Aς πούμ’ απ’ την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.

Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ΄ όνειρο μες στο αίμα
Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο:
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος.

Οδυσσέας Ελύτης

Από τη θεατρική παράσταση των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Κοκκίνη Χάνι

Τα Χελιδονίσματα είναι τραγούδια που συνήθιζαν να λένε τα παιδιά για να αναγγήλλουν τον ερχομό των χελιδονιών τον μήνα Μάρτη. Γι αυτό συνηθίζουμε να τα λέμε και κάλαντα του Μάρτη. Τα παλαιότερα χρόνια τα παιδιά τραγουδούσαν τα χελιδονίσματα όπως και τα κάλαντα:
Περνούσαν από σπίτι σε σπίτι με ένα ξύλινο ομοίωμα χελιδονιού και καλαθάκια στρωμένα με λουλούδια. Τραγουδούσαν και ζητούσαν αυγα, μιας και ο ερχομός του Μάρτη και των χελιδονιών πέφτει μέσα στην περίοδο της Σαρακοστής. Τα αυγά τα φυλούσαν στο κελάρι για να τα βάψουν κόκκινα το Πάσχα. Εκτός από αυγά, όμως, οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά και “σχοινιά πεντηκοστά”, βραχιολάκια από κόκκινα και άσπρα νήματα για να “δέσουνε” τον Μάρτη. Το έθιμο αυτό υπάρχει μέχρι τις μέρες μας: Μικροί και μεγάλοι φοράμε τους “Μάρτες” για να μην καούμε από τον ήλιο. Στις 20 ή 21 Μαρτίου έχουμε την εαρινή ισημερία και πλησιάζουμε προς το θερινό ηλιοστάσιο, πράγμα που σημαίνει πως φεύγουμε σιγά-σιγά από τις χειμωνιάτικες μέρες και, πλησιάζοντας το καλοκαίρι, ο ήλιος γίνεται όλο και πιο ζεστός.

Χελιδονάκι πέταξε
βρήκε πύργο κι έκατσε
Και γλυκοκελάηδησε
Μάρτη – Μάρτη μου καλέ
Μάρτη – Μάρτη μου καλέ
Και Απρίλη δροσερέ
κι αν χιονίσεις, κι αν κακίσεις
Πάλι Άνοιξη θ’ανθίσεις!….

Οι μαθητές του Νηπιαγωγείου έμαθαν τα Χελιδονίσματα, έφτιαξαν χελιδονάκια και τα είπαν στους μαθητές και τους δασκάλους του Δημοτικού Σχολείου Κοκκίνη χάνι!

Ευχαριστούμε θερμά τον Διευθυντή κ. Κώστα Παπαδάκη και τους υπέροχους δασκάλους για τη φιλοξενία!