Το έθιμο της κυρά Σαρακοστής

Το έθιμο της κυρά-Σαρακοστής είναι από τα παλιότερα έθιμα που σχετίζονται με τη γιορτή του Πάσχα, σήμερα όμως λίγο πολύ ξεχασμένο. Χρησίμευε πάντα ως ημερολόγιο για να μετράμε τις εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς η κυρά-Σαρακοστή έχει 7 πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της περιόδου της Σαρακοστής. Πρόκειται για ένα έθιμο που τείνει στις ημέρες μας να εκλείψει, ενώ παλαιότερα το συναντούσαμε σε όλο τον ελλαδικό χώρο με διάφορες παραλλαγές και χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής.

Η κυρά-Σαρακοστή, στις περισσότερες περιοχές, ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά, που απεικόνιζε μια γυναίκα, που έμοιαζε με καλόγρια, με 7 πόδια, σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται, ένα σταυρό γιατί πήγαινε στην εκκλησία και χωρίς στόμα γιατί νηστεύει. Στο τέλος κάθε εβδομάδας, αρχής γενομένης από το Σάββατο μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μεγάλο Σάββατο. Αυτό το κομμάτι χαρτί το δίπλωναν καλά και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή καρύδι (περιοχή της Χίου), το οποίο τοποθετούσαν μαζί με άλλα. Όποιος το έβρισκε θεωρούνταν τυχερός και γουρλής. Σε κάποιες περιοχές, το έβδομο πόδι το τοποθετούσαν μες στο ψωμί της Ανάστασης και όποιος το έβρισκε του έφερνε γούρι.

Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, η κυρά-Σαρακοστή φτιάχνεται από ζυμάρι με απλά υλικά και, κυρίως, πολύ αλάτι για να μη χαλάσει. Εξάλλου, δεν τρωγόταν, αφού χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο. Αλλού πάλι, την έφτιαχναν από πανί και τη γέμιζαν με πούπουλα.

Στον Πόντο, η κυρά-Σαρακοστή ήταν μια πατάτα ή ένα κρεμμύδι που το κρεμούσαν απ’ το ταβάνι και πάνω του είχαν καρφωμένα επτά φτερά κότας, ώστε να αφαιρούν ένα φτερό κάθε εβδομάδα. Εδώ το έθιμο ονομαζόταν “Κουκουράς”, ο οποίος ήταν και ο φόβος των παιδιών!

Για το έθιμο της κυρα-Σαρακοστής έχουν γραφτεί οι παρακάτω στίχοι:

Την κυρά Σαρακοστή
που ‘ναι έθιμο παλιό
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν’
με αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν
στο κεφάλι ένα σταυρό
μα το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό.

Και τις μέρες τις μετρούσαν
με τα πόδια της τα επτά
κόβαν’ ένα τη βδομάδα
μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά.
.
(Στιχουργός: Πόλυ Βασιλάκη)

ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΦΙΛΟΤΕΧΝΕΙ ΤΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ!

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ!

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΤΥ ΜΕ ΓΟΝΕΙΣ!! ΧΟΡΕΨΑΜΕ ΤΟ ΓΑΙΤΑΝΑΚΙ  ΤΗΝ ΣΚΟΥΠΑ ,ΤΟ ΠΙΠΕΡΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ.ΦΑΓΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΜΠΟΥΦΕ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ- ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΨΑΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟ ΡΟΜΠΟΤ!

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΥ Η ΚΥΡΙΑ ΕΥΓΕΝΙΑ,ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ ΜΑΣ, ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΚΕ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΥ . ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ.

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ:ΠΥΤΖΑΜΑ ΠΑΡΤΥ-ΧΟΡΟΣ- ΓΑΙΤΑΝΑΚΙ-ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ-ΦΑΓΗΤΟ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΠΥΤΖΑΜΑΚΙΑ-ΚΟΥΒΕΡΤΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ!!

Οι γκόγκες ή σπανιώτερα γκόγκιζες είναι παραδοσιακό ζυμαρικό της Αργολίδας.Παρασκευάζονται από αλεύρι, νερό και αλάτι. Αφού τους δώσουμε το σχήμα με τα δάκτυλα μας η ένα πιρούνι  τα βράζουμε για αρκετή ώρα. Μετά το βράσιμο και  το στράγγισμα περιχύνονται με καυτό λάδι (ή βούτυρο) και τριμμένη μυζήθρα. 

Η γιαγιά ενός μαθητή μας ήρθε και έφτιαξε με τα παιδιά τις γκόγκες στο σχολείο μας.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Όπως πάντα, η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου στοχεύει στη δημιουργία ενός ασφαλέστερου και ενός καλύτερου διαδικτύου, όπου όλοι έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν την τεχνολογία με υπευθυνότητα, σεβασμό, κριτική και δημιουργικότητα. Η εκστρατεία στοχεύει να προσεγγίσει παιδιά και νέους, γονείς και φροντιστές, δασκάλους, εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς λειτουργούς, καθώς και τη βιομηχανία, τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων και τους πολιτικούς, για να ενθαρρύνει όλους να παίξουν τον ρόλο τους στη δημιουργία ενός καλύτερου διαδικτύου. Γιορτάζοντας τη θετική δύναμη του διαδικτύου, το σύνθημα της Ημέρας Ασφαλούς Διαδικτύου «Μαζί για ένα καλύτερο Διαδίκτυο» ενθαρρύνει όλους να συμμετάσχουν στο κίνημα, να συμμετάσχουν και να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις δυνατότητες του διαδικτύου για να φέρει κοντά τους ανθρώπους.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΥΛΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΑΣΦΑΛΟΥΣ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟΥ

Στις 30 Ιανουαρίου, αφού πήγαμε στην εκκλησία μας φιλοξένησε το εστιατόριο “Παλιά Ιστορία” στο Κεφαλάρι και κόψαμε τη βασιλόπιτά του νηπιαγωγείου μας.

• 

  dav

  
  
• Ο τυχερός μαθητής μας που βρήκε το φλουρί!!

• 

  ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!

Τα παιδιά κατασκεύασαν με κουτιά ταΐστρες για τα πουλιά ώστε τον χειμώνα να μην μένουν πεινασμένα και τις κρεμάσαμε στα δέντρα της αυλής.

Ο μύθος της Αλκυόνης και οι Αλκυονίδες Ημέρες

Πότε είναι οι Αλκυονίδες Ημέρες;

Τον χειμώνα βλέπουμε λίγες μέρες με καλό καιρό. Είναι μέρες με ήλιο, χωρίς σύννεφα και αέρα. Αυτό το είχαν παρατηρήσει και οι αρχαίοι Έλληνες. Οι «Αλκυονίδες ημέρες» κρατούν από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου κάθε χρόνου, και πιο συχνά ανάμεσα σε 15-31 Δεκεμβρίου και 16-31 Ιανουαρίου. Τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο παρατήρησαν επίσης ότι γεννούν τα πουλιά αλκυόνες τα μωρά τους, και γι’ αυτόν τον λόγο έδωσαν και το όνομά τους στις μέρες αυτές.

Ο μύθος της Αλκυόνης

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φτιάξει, όπως συνήθιζαν, έναν μύθο γι’ αυτά τα πουλιά, τις αλκυόνες. Σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, η Αλκυόνη ήταν μια πολύ όμορφη και γοητευτική κοπέλα. Πατέρας της ήταν ο Αίολος, θεός των ανέμων, και μητέρα της η Ενάρετη (που σημαίνει αυτή που έχει όλες τις αρετές). Η Αλκυόνη είχε παντρευτεί τον Κήυκα. Το ζευγάρι ήταν πολύ ερωτευμένο και τέλεια ταιριασμένο. Έτσι, η Αλκυόνη και ο Κύηκας άρχισαν να νιώθουν ανώτεροι από τους ανθρώπους, ένιωθαν πως ήταν κι οι ίδιοι θεοί. Ο Κύηκας πίστευε ότι είχε ίση αξία με τον Δία και η Αλκυόνη με την Ήρα.

Ήταν τόσο σίγουροι, που ο Κύηκας άρχισε να αποκαλεί τη γυναίκα του «Ήρα» κι η Αλκυόνη με τη σειρά της άρχισε να αποκαλεί τον σύζυγό της «Δία». Μόλις το είδε αυτό ο πραγματικός θεός  Δίας, το θεώρησε μεγάλη ασέβεια. Ήταν τόσο θυμωμένος που, μια μέρα, είδε τον Κύηκα με το καράβι του βαθιά στη θάλασσα και του έριξε κεραυνό. Το καράβι του Κύηκα καταστράφηκε κι αυτός, χωρίς να έχει κάποια βοήθεια, πνίγηκε μες στα πελώρια κύματα.

Metamorphosis of Halcyone

Η μεταμόρφωση της Αλκυόνης

Μόλις η Αλκυόνη έμαθε όσα έγιναν, έτρεξε στην ακρογιαλιά με την ελπίδα ότι τα κύματα θα τον φέρουν πίσω ζωντανό. Όταν είδε μόνο λίγα ξύλα από το καράβι του, που είχαν ξεβραστεί στην όχθη, άρχισε να κλαίει. Θρηνούσε για μέρες και νύχτες τον αγαπημένο της, χωρίς να σταματάει. Ήταν τόσο μεγάλος ο πόνος της, που ο Δίας την λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε πουλί. Έτσι η Αλκυόνη έγινε ένα πουλί όμορφο σαν εκείνη, όταν ήταν άνθρωπος, που ζει κοντά στη θάλασσα σαν να περιμένει να βγει από τα κύματα η αγάπη του.

Όμως τα βάσανα για την Αλκυόνη δεν είχαν τέλος. Γεννούσε τα αυγά της μέσα στο χειμώνα, και τα κλωσούσε στα βράχια δίπλα στη θάλασσα. Τα κύματα, μεγάλα και άγρια, έφταναν στη στεριά, ανέβαιναν μέχρι τα βράχια και κατέστρεφαν τη φωλιά και τα αυγά με τα μωρά της. Ο Δίας θέλησε να διορθώσει το λάθος του. Έτσι, διέταξε για δεκαπέντε μέρες μέσα στον χειμώνα να ζεσταίνει ο καιρός και να σταματούν οι άνεμοι, για να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσά τα αυγά μέχρι να βγουν τα παιδιά της.

Το πτηνό Αλκυόνα

Το πουλί Αλκυόνα, όπως λέει η παράδοση είναι σύμβολο γαλήνης και προστασίας και όπου το βλέπουν σταματάει την ταραχή της θάλασσας. Είναι ένα αποδημητικό πουλί, όμως δεν φεύγει, αλλά έρχεται στην Ελλάδα το φθινόπωρο, ενώ φεύγει πάλι αρχές Μαρτίου. Σύμφωνα με έναν μύθο του μεσαίωνα, η Αλκυόνα απέκτησε το χρώμα της στον βιβλικό κατακλυσμό, επειδή πέταξε ψηλά και πήρε το κόκκινο από τον ήλιο και το μπλε από τον ουρανό. Είναι επίσης πιστή σύντροφος. Όταν ο σύντροφός της είναι τόσο γέρος που δεν μπορεί να πετάξει, η Αλκυόνα τον κουβαλάει στους ώμους της και τον παίρνει πάντοτε μαζί της. Του δίνει φαγητό και τον φροντίζει μέχρι τον θάνατο.

Τα παιδιά έκαναν δραματοποίηση του μύθου-Φωτογραφίες:

Χειμώνας….μια όμορφη εποχή για όλους τους ανθρώπους που έχουν στεγή και φαγητό…Οι φτερωτοί μας φίλοι όμως κρυώνουν και δεν βρίσκουν τροφή για να επιβιώσουν…

Έτσι τα παιδιά μας σκέφτηκαν να φτιάξουν ταΐστρες από κουτιά παπουτσιών για τα πουλάκια της αυλής μας. Έκοψαν πόρτες και παράθυρα, τις στόλισαν,τις κρέμασαν στα δέντρα της αυλής μας και τις γέμιζαν καθημερινά με σποράκια και άλλες λιχουδιές από το πρόγευμα τους…