Το νηπιαγωγείο μας  συμμετείχε στον 10ο  Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού που διοργανώθηκε από την Α/θμια Εκπ/ση Δυτικής Θεσσαλονίκης, με τη δημιουργία ενός παραμυθιού κοινού και για τα 2 τμήματα   με θέμα: «Ο δράκος που έφαγε την Δευτέρα».  Δόθηκε η ευκαιρία στα παιδιά να εκφράσουν τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και τις ιδέες τους. Μέσα από τη συνεργασία, τον διάλογο και το παιχνίδι με τις λέξεις, δημιουργήσαμε το δικό μας μοναδικό παραμύθι. Η συμμετοχή μας αποτέλεσε μια όμορφη εμπειρία μάθησης και δημιουργικής έκφρασης, γεμάτη ενθουσιασμό και έμπνευση. Το παραμύθι που δημιουργήσαμε είναι το παρακάτω:

 “Ο δράκος που έφαγε τη Δευτέρα ή  όταν πάγωσε ο χρόνος!”

“Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας  δράκος. Ο δράκος αυτός  είχε ένα τεράστιο στόμα, έναν τεράστιο λαιμό, μία τεράστια ουρά και μια πολύ  μεγάλη κοιλιά. Έτρωγε όλη την ώρα και ποτέ δεν χόρταινε. Έτρωγε ό,τι έβρισκε μπροστά του.

Μια μέρα εκεί που έκανε την βόλτα του συνάντησε ένα κοριτσάκι. Στην μπλούζα του κοριτσιού υπήρχαν κάποια γράμματα. Στην μπλούζα έγραφε: Δευτέρα.

Ο δράκος όμως δεν ήξερε να διαβάζει, γιατί στο χωριό του δράκου δεν υπήρχε σχολείο. Δεν κατάλαβε λοιπόν πως το κοριτσάκι αυτό ήταν μία από τις ημέρες της βδομάδας. Και…. καθώς πεινούσε πολύ, άνοιξε το τεράστιο στόμα του και…χλαααααπ. Την έφαγε!

Η Δευτέρα είναι μία πολύ σημαντική μέρα γιατί είναι η πρώτη μέρα της εβδομάδας. Οι υπόλοιπες μέρες την έψαχναν….

– Ε, Δευτέρα πού βρίσκεσαι; Πάρε την θέση σου επιτέλους να ξεκινήσει η εβδομάδα. Να πάρουμε και εμείς τη σειρά μας.

Πουθενά  όμως η  Δευτέρα. Βαθιά μέσα στην κοιλιά του δράκου όσο και να φώναζε κανείς δεν την άκουγε.

-Μα πού στο καλό εξαφανίστηκαν οι μέρες; αναρωτήθηκε ο χρόνος. Αν δεν κυλήσουν οι μέρες, πώς θα κυλήσουν, οι μήνες, οι εποχές και  στο τέλος εγώ; Θα σταματήσουν όλα!

Και πραγματικά έτσι έγινε. Ο χρόνος πάγωσε, σταμάτησε ξαφνικά! Και μαζί του πάγωσαν τα πάντα  στη γη. Έμειναν ακίνητα σαν κρυστάλλινα αγαλματάκια. Τα παιδιά δεν μπορούσαν πια να πάνε στο σχολείο, ούτε σε δραστηριότητες, ούτε για παιχνίδι. Οι μεγάλοι δεν μπορούσαν να πάνε στις δουλειές τους. Οι μαμάδες δεν μπορούσαν να μαγειρέψουν. Τα ζωάκια έμειναν νηστικά. Δεν μπορούσαν να βγουν για να κυνηγήσουν. Τα αυτοκίνητα, τα φορτηγά, τα τρένα έμειναν ακίνητα στους δρόμους. Τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα δεν απογειώθηκαν. Η γη σταμάτησε να γυρνάει γύρω από τον ήλιο, το φεγγάρι σταμάτησε να γυρνάει γύρω από τη γη και οι πλανήτες έμειναν όλοι ακίνητοι.  Οι πύραυλοι σταμάτησαν να ταξιδεύουν στο διάστημα. Όλος ο κόσμος κινδύνευε να καταστραφεί.

– Μα τα μουστάκια μου, είπε ο χρόνος, πρέπει γρήγορα να βρεθεί  μία λύση. Πρέπει  οπωσδήποτε  να βρω την Δευτέρα. Μα πού στο καλό έχει εξαφανιστεί; Ποιος μπορεί να με βοηθήσει;

Και τότε φώναξε τον αέρα και του ζήτησε να φυσήξει δυνατά για να στείλει ένα μήνυμα σε όλη την πλάση.

-Όποιος γνωρίζει πού βρίσκεται η Δευτέρα, να εμφανιστεί γρήγορα μπροστά μου.

Και να, εμφανίστηκε η νεράιδα του καλού. Τα είχε δει όλα από το σπιτάκι της πάνω στο ουράνιο τόξο και έτρεξε να βοηθήσει.

-Τι να κάνω Χρόνε μου;  Να πάω  στον δράκο  και να του  πω πολλά αστεία για να τον κάνω να γελάσει δυνατά  και από τα γέλια να πεταχτεί η Δευτέρα έξω;

Ή μήπως να τον κάνω να φοβηθεί  και από τις τσιρίδες του να τρομάξει  η Δευτέρα και να πηδήξει έξω από το στόμα του; Αλλά ο δράκος είναι πολύ άγριος και εγώ φοβάμαι να τον πλησιάσω.

Ω, έχω ένα άλλο σχέδιο, είπε η νεράιδα. Με το μαγικό μου το ραβδί θα ραντίσω μπόλικη  χρυσόσκονη. Θα έρθει ο αέρας,   θα φυσήξει δυνατά και θα τη μεταφέρει στα ρουθούνια του δράκου. Τότε αυτός θα νιώσει ένα γαργαλητό, θα φτερνιστεί δυνατά και να η Δευτέρα!

Το σχέδιο πέτυχε. Με ένα δυνατό αααααψοουυυυ…. εμφανίστηκε πασπαλισμένη με χρυσόσκονες.

Όταν την είδαν οι αδελφές της, οι μέρες, έτρεξαν κοντά της και μπήκαν  στη σειρά τους. Και η εβδομάδα κύλησε.  Και  ο χρόνος  άρχισε και αυτός  να κυλά.  Τα ρολόγια ξεκίνησαν να χτυπάνε, οι πλανήτες να γυρίζουν γύρω από τον ήλιο, τα παιδιά να παίζουν, τα ζώα να τρέχουν, οι μαμάδες να μαγειρεύουν, τα αυτοκίνητα να κινούνται στους δρόμους και οι πύραυλοι να εκτοξεύονται στο διάστημα. Και η χαρά ξαναγύρισε στα πρόσωπα των παιδιών και σε όλη την γη μας.”

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Με ιδιαίτερη χαρά παραλάβαμε τη βεβαίωση συμμετοχής μας στον διαγωνισμό συγγραφής παραμυθιού. Η διάκριση αυτή αποτελεί αναγνώριση της προσπάθειας, της δημιουργικότητας και της συνεργασίας των μικρών μας μαθητών.

Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά για τη φαντασία και τον ενθουσιασμό τους που έδωσαν ζωή στο παραμύθι μας!