Zήτω το Αγρόκτημα!

Πήγαμε στο Αγρόκτημα Οικολογικής Γεωργίας του Δημήτρη και της Βεατρίκης. 

 Ο Δημήτρης και η Βεατρίκη ζουν από τη γεωργία. Παράγουν εποχιακά λαχανικά, σιτηρά και αλεύρι, μέλι, ξηρούς καρπούς, αυγά, κατσικίσιο και πρόβειο γάλα, καθώς και καλλωπιστικά φυτά και άνθη.

 Δε χρειάζεται να πληρώσεις κάποια είσοδο, μπορείς όμως να αγοράσεις από τα προϊόντα τους, να συζητήσεις μαζί τους, να ταΐσεις τα ζώα, να τους πας φαγητό για τα ζώα, που σου περισσεύει στο σπίτι (πχ καρπουζόφλουδες), να τους βοηθήσεις σε απλές δουλειές του αγροκτήματος, να μοιραστείς ιδέες και σκέψεις.

 Συμμετέχουν και στηρίζουν πρωτοβουλίες ενεργών πολιτών, υποδέχονται σχολεία, προσφέρουν το χώρο τους για ομαδικές ομιλίες, workshop και δράσεις.

 Αυτό που είναι σημαντικό είναι πως δεν είναι μια καλοστημένη επιχείρηση, με πρόγραμμα ξεναγήσεων και εισιτήρια εισόδου, αλλά μια φυσική υποδοχή και κάλεσμα στο σπίτι κάποιων ανθρώπων που αγαπούν τη φύση και τα ζώα και αγαπούν να μοιράζονται εμπειρίες με άλλους ανθρώπους.

 Πως θα πας στο αγρόκτημα: στο δρόμο από Θέρμη για Πανόραμα, στο ύψος του Lidl, θα στρίψεις δεξιά. Υπάρχει επιγραφή πάνω στο δρόμο που λέει προς <φράγμα θέρμης>. Θα βρεις το αγρόκτημα μερικά μέτρα πιο κάτω, στα αριστερά σου.

Σε υποδέχονται: ο Δημήτρης Λίτσας (γεωργός) και η Βεατρίκη Βίντερσταϊν (γεωπόνος οικολογικής γεωργίας)

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6945 801612

Ιστότοπος: agrolits@otenet.gr

Βιντεάκι σχετικό: (http://vimeo.com/25213128)

Πώς περάσαμε εμείς;; Μα, υπέροχα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Δείτε το σχετικό βιντεάκι στην παρακάτω διεύθυνση:

https://www.youtube.com/watch?v=iS_lhxm2yFI

Μια μητέρα μας διαβάζει δικά της παραμύθια….στο νηπιαγωγείο!

Τρία υπέροχα παραμύθια μας διάβασε η μητέρα του Παναγιώτη το πρωί της Τετάρτης, στο Νηπιαγωγείο μας.

Μάλιστα, συγγραφέας είναι η ίδια!

P1100485P1100483

Ευχόμαστε να τα δούμε σύντομα τυπωμένα!

Η Εκδρομή μας του Απρίλη: ‘Εκθεση κούκλας και Τοπιογραφίας στο Τελλόγλειο

Πάμε Τελλόγλειο;

Για την έκθεση τοπιογραφίας:

Sh

Έργα των Φ. Κόντογλου, Κ. Μαλέα, Κ. Παρθένη, Κ. Βολανάκη και άλλων

σπουδαίων ζωγράφων περιλαμβάνει

η έκθεση «Το τοπίο στις συλλογές του Τελλογλείου:

Θαλασσογραφία, τοπιογραφία, αστικό τοπίο»  -με 100 και πλέον έργα από τις συλλογές

του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών ΑΠΘ.

Η συλλογή του Τελλογλείου δίνει τη δυνατότητα μιας γενικής εποπτείας

της εξέλιξης της τοπιογραφίας στη νεοελληνική τέχνη

ενώ η έκθεση περιλαμβάνει και έργα ξένων καλλιτεχνών από τη συλλογή του Ιδρύματος,

όπως του Γάλλου ζωγράφου Raoul Dufy από τις αρχές του 20ου αιώνα,

στο οποίο παρατηρούμε την  ηρεμία του μεσογειακού τοπίου.

Θαλασσογραφία: Η θάλασσα αποτέλεσε ένα από τα αγαπημένα θέματα των Ελλήνων ζωγράφων

ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα. Το γεγονός φυσικά ήταν αναμενόμενο,

τόσο εξαιτίας της γεωφυσικής διαμόρφωσης της ελληνικής επικράτειας

με την άμεση επαφή με την θάλασσα όσο και εξαιτίας των προσωπικών βιωμάτων

πολλών καλλιτεχνών που προέρχονταν από τα πλούσια σε καλλιτεχνικό δυναμικό νησιά.

Τοπιογραφία: Είτε αποτυπώνεται ο φυσικός χώρος, είτε το δομημένο τοπίο,

είτε ζωγραφίζεται στη φύση, είτε στο εργαστήριο σε κάθε περίπτωση η τοπιογραφία

δεν είναι κάτι το “φυσικό”, με την έννοια ότι ο καλλιτέχνης σκηνοθετεί την εικόνα,

όχι μόνο με άξονα το χώρο, τι απεικονίζει, αλλά και το χρόνο, το πότε το ζωγραφίζει.

Η τοπιογραφία υπήρξε η θεματική εκείνη με την οποία οι Έλληνες ζωγράφοι,

όπως ο Κωνσταντίνος Παρθένης και ο Κωνσταντίνος Μαλέας, έκαναν την υπέρβαση

αξιοποιώντας στοιχεία του ευρωπαϊκού μοντερνισμού.

Αστικό τοπίο: Το γραφικό στοιχείο θα κυριαρχήσει στα έργα του Τσαρούχη,

που θα ψάξει “ασφαλείς νησίδες” στην Αθήνα,  όπου ο άνθρωπος είναι απών.

Την σχέση ανάμεσα στα αρχαία μνημεία και το σύγχρονο αστικό τοπίο

αναζητά στο έργο του

και ο Φίλιππος Τάρλοου, ενώ ο Μιχάλης Γεωργάς ακολουθώντας μια παράδοση 

αρχαιολογικών απεικονίσεων

θα αποδώσει με ποιητικό τρόπο τα μνημεία. Σε ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα

ο Λουκάς Βενετούλιας θα αποτυπώσει την πολύβουη πόλη ως τον τόπο, στον οποίο

διαδραματίζονται οι σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές μεταβολές

στις κομβικές δεκαετίες του 1970-1980.    

Για την έκθεση κούκλας:

Αναδρομική έκθεση με κούκλες, σκηνικά θεάτρου, μάσκες και μηχανικά παιχνίδια

από τις παραστάσεις του Εικαστικού Θεάτρου Κούκλας

«ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ» φιλοξενείται στον 2ο όροφο

του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών ΑΠΘ από τις 7 ως τις 30 Μαρτίου 2014.

Στην έκθεση παρουσιάζονται περισσότερες από 100 κούκλες

σε διάφορα μεγέθη και με πολλαπλές τεχνικές αλλά και σκηνικά, κοστούμια,

μάσκες και μηχανικά παιχνίδια, με ιδιαίτερο εικαστικό ενδιαφέρον.

Χωρίζονται σε 11 διαφορετικές ενότητες και καταγράφουν την πορεία της ομάδας

«ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ» και την ιστορία του Θεάτρου Κούκλας από το 1998

μέχρι σήμερα.

Οι αρχαίοι μας!

Τρισδιάστατες αναπαραστάσεις:

‘Ενα σπίτι απο την αρχαία εποχή(τελευταίο στη λίστα των 3D απεικονίσεων)

Μια τριήρης

Αρχαία Αθήνα

Από το Μουσείο MOS της Βοστόνης

Εικονικές περιηγήσεις από πολλούς χώρους σε ΕΛλάδα και Εξωτερικό

Το Κολοσαίο (υπέροχο!)

Ανάγνωση βιβλίου:

Μουσεία απ’ όλο τον κόσμο

Μουσεία της Ελλάδος

Η τελευταία μέρα στο Νηπιαγωγείο…………………..

………………ήταν γιορταστική! Το πρωί ήρθε στο Νηπιαγωγείο η ομάδα Μικρός Βορράς και

μας διηγήθηκε ζωντανά μύθους Αισώπου. ¨Ητανε καταπληκτικοί!

Με το σχόλασμα, πραγματοποιήσαμε τη Γιορτή μας: τα παιδιά δραματοποίησαν το Παραμύθι «Ο Ποντικός κι η Θυγατέρα του».  Στο τέλος η Θυγατέρα παντρεύεται και επειδή η τάξη μας δε χωρούσε το γλέντι του …Γάμου, γι αυτό βγήκαμε όλοι έξω στην αυλή για να χορέψουμε εκεί! Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου είχαν ετοιμάσει χορούς από όλη την Ελλάδα : ¨Ηπειρος, Κρήτη, Πόντος, Θράκη, Νησιά.  Στο τέλος όλοι οι καλεσμένοι μας χορέψανε καλαματιανό.
¨Ητανε μια πολύ ωραία γιορτούλα, με πολύ κέφι και χορό. ¨Ητανε το τέλος μιας χρονιάς, το τέλος εποχής για μερικά παιδιά που φύγανε στο Δημοτικό!

Πάμε Καραγκιόζη…

Την Πέμπτη είδαμε μια πολύ ωραία παράσταση Καραγκιόζη, με τον Κώστα Χατζή να πιλοτάρει πίσω από το πανί. Το έργο ήταν «το στοιχειό του Λευκού Πύργου».

Εικόνες από την παράσταση:

Λίγα λόγια για το Θέατρο Σκιών:

Η γέννηση του Καραγκιόζη – Θέατρο Σκιών
(στην ελληνική παράδοση)

Η γέννηση του πασίγνωστου λαϊκού ήρωα του ελληνικού θεάτρου σκιών , του αγαπημένου μας Καραγκιόζη, δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένη και έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις
πάνω στο θέμα αυτό. Η ιστορία της δημιουργίας του βασίζεται σε προφορικές παραδόσεις από τις οποίες η πιο διαδεδομένη αναφέρεται στον γνωστό θρύλο του Καραγκιόζη και του Χατζηαβάτη που ζούσαν στην Προύσα.

Ο Χατζηαβάτης ήταν εργολάβος οικοδομών και είχε αναλάβει να χτίσει το σαράϊ του πασά της Προύσας.
Πήρε στο γιαπί εργάτες και αρχιμάστορα έβαλε τον Καραγκιόζη που ήταν μαραγκός, μα είχε μυαλό πρωτομάστορα. Ο πασάς είδε ότι το σαράϊ αργούσε να τελειώσει κι εφοβέρισε τον Χατζηαβάτη πως θα τον θανατώσει. Ο Χατζηαβάτης φοβήθηκε και φανέρωσε στον πασά ότι φταίχτης ήταν ο Καραγκιόζης που έλεγε αστεία στους μαστόρους και γελούσαν.
Ο πασάς φοβέρισε και τον Καραγκιόζη αλλά εκείνος εξακολούθησε να αστειεύεται. Ετσι ο πασάς τον θανάτωσε.
Ολοι αγανάκτησαν με τον άδικο σκοτωμό του Καραγκιόζη κι ο πασάς για να ημερέψει τον λαό έχτισε ένα ωραίο μνημείο στην Προύσα κι έθαψε εκεί τον Καραγκιόζη με μεγάλες τιμές.
Η αδικία όμως αυτή κόστισε πολύ στον πασά κι αρρώστησε βαριά.
Οι άλλοι αγάδες για να διασκεδάσουν τον πασά έφεραν τον Χατζηαβάτη στο σαράϊ να του λέει τα χωρατά του Καραγκιόζη.
Μια μέρα ο Χατζηαβάτης έκοψε έναν χάρτινο Καραγκιόζη, τέντωσε ένα πανί που το φώτισε κι έδωσε παράσταση Καραγκιόζη. Ο πασάς ευχαριστήθηκε τόσο που του έδωσε άδεια να παίζει παραστάσεις όπου θέλει. Λέγεται, λοιπόν, πως έτσι δημιουργήθηκε ο Καραγκιόζης.

Υπάρχει όμως και ακόμα ένας θρύλος για τον Καραγκιόζη που αναφέρεται στην ιστορία ενός έλληνα από την Υδρα, του Γ. Μαυρομάτη και τοποθετείται χρονολογικά περίπου τον 18ο αιώνα.
Ο Μαυρομάτης, λέγεται ότι ήλθε στην Τουρκία από την Κίνα με το θέατρο σκιών του. Αποφασίζοντας να εγκατασταθεί πλέον μόνιμα στην Πόλη, προσάρμοσε τόσο τη ζωή του όσο και το θέατρό του στα ήθη των τούρκων.
Έτσι, ονόμασε τον πρωταγωνιστή του Καραγκιόζ, προέκταση στα ελληνικά Καραγκιόζης, που στα τούρκικα σημαίνει μαυρομάτης. Ο Μαυρομάτης πέθανε στην Τουρκία και πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε βοηθό του τον Γιάννη Μπράχαλη, τον πρώτο καλλιτέχνη του είδους που έφερε τον Καραγκιόζη στην Ελλάδα.
Οι πρώτες ιστορικά βεβαιωμένες πληροφορίες για το θέατρο του Καραγκιόζη εντοπίζονται στα μέσα του 17ου αιώνα και μας τον παρουσιάζουν να εκφράζει εικόνες από την ζωή των Τούρκων. Πολλοί υποστήριξαν ότι ο Καραγκιόζης μας ήταν τούρκικο θέατρο, όμως, όποιος γνωρίζει τον πνευματικό χαρακτήρα των λαών που ζούσαν μέσα στην τουρκική αυτοκρατορία, δύσκολο να φαντασθεί τούρκο, ή εβραίο ή αρμένη για δημιουργό του Καραγκιόζη και μάλιστα εμπνευσμένο από τη ζωή δυο ελλήνων: του Χατζηαβάτη και του Μαυρομάτη. Απλώς, η εντύπωση δημιουργήθηκε γιατί, μετά την εμφάνιση του Καραγκιόζη, η τουρκική κυριαρχία απλώθηκε σ’όλες τις χώρες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και επόμενο ήταν το θέατρο σκιών να πάρει μορφή και έκφραση σύμφωνα με τις νέες κοινωνικές συνθήκες, δηλαδή, οθωμανική.

Ήταν, επομένως, λογικό οι ακόλουθοι τέσσερις σχεδόν αιώνες της τουρκοκρατίας να έχουν σαν αποτέλεσμα να ξεχασθεί τόσο πολύ η ελληνικότητά του, ώστε οι περισσότεροι ερευνητές να χαρακτηρίζουν τον Καραγκιόζη σαν τούρκικο θέατρο σκιών. Παρουσίαζε την τούρκικη ζωή ο Καραγκιόζης επειδή μέσα στην τουρκοκρατία διαμορφώθηκε και προς τους Τούρκους κυρίως απευθυνόταν. Ήταν ανάγκη, επομένως, να καλυφθεί με τούρκικο όνομα ο κεντρικός του ήρωας, γιατί διαφορετικά ήταν αδύνατον να ελέγχει τα φαινόμενα και τους τύπους της τούρκικης κοινωνικής ζωής.

Η κοινωνική ιστορία του Θεάτρου Σκιών

Το Θέατρο Σκιών έστησε το τσαντίρι του στα μοναστήρια, στους τεκέδες, αλλά και στα εργαστήρια των βιοτεχνών του Παζαριού, που έγινε το επίκεντρο της πόλης σ’όλη την Ανατολή.

Εδραίωσε μιαν ισότιμη σχέση και διαλεκτική ανάμεσα στην πόλη και στην ύπαιθρο και διαχώρισε όλες τις κοινωνικές ομάδες της οθωμανικής επικράτειας σε τρεις «τάξεις», ανάλογα με τη θέση που έπαιρνε το κάθε άτομο στην παραγωγή:

α) στην τάξη των «ανθρώπων του σπαθιού», όπου κατατάχθηκαν οι εμπειροπόλεμοι των φυλών του βουνού και της ερήμου, κτηνοτρόφοι και διαμετακομιστές,

β) στην τάξη των «ανθρώπων του σφυριού και του δρεπανιού», όπου κατατάχτηκαν οι βιοτέχνες της πόλης και των κεφαλοχωρίων καθώς και οι καλλιεργητές των κάμπων και

γ) στην τάξη των «ανθρώπων της πένας», στην οποία κατατάχτηκαν τα μέλη της μουσουλμανικής και χριστιανικής ιεραρχίας, που αποτέλεσαν τη νομοθετική, δικαστική, διπλωματική και αργότερα διοικητική υπαλληλία και γραφειοκρατία.

Η κατάταξη έγινε στο πανί στο Θέατρο Σκιών

Ο Καραγκιόζης ο Τσιγγάνος, έγινε σύμβολο των ανθρώπων του σφυριού, των βιοτεχνών του Παζαριού γενικά. Ο Χατζηαβάτης έγινε το σύμβολο των γραμματιζούμενων, των ανθρώπων της πένας κι ο Μουσταφάς ο Μπεκρής, σύμβολο των πολεμιστών που είναι συνέχεια μεθυσμένοι από τη δύναμή τους.
Ο Καραγκιόζης δεν ήταν τουρκικός όπως γράφτηκε συχνά. Το Παζάρι ήταν και ελληνόφωνο και τουρκόφωνο κι ο Καραγκιόζης παιζόταν από την αρχή που εμφανίστηκε και στις δύο γλώσσες του Παζαριού: και στην ελληνική λαϊκή και στην τούρκικη λαϊκή γλώσσα. Καλλιεργούσε τη διαλογική συζήτηση. Δίδασκε στους θεατές το διάλογο, το παζάρεμα, τις έξυπνες ατάκες και το λογοπαίγνιο που επιτρέπει στον καθένα να είναι ετοιμόλογος.
Αυτή η μορφή του Οθωμανικού Θεάτρου Σκιών που γεννήθηκε στη Μικρασία και στην Κωνσταντινούπολη, κυριάρχησε παντού, σε όλη την Ανατολή, στα Βαλκάνια και στη Βόρεια Αφρική. Και απ’αυτήν θα προκύψουν αργότερα οι εθνικές μορφές του Θεάτρου Σκιών, στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στη Ρουμανία, στη Γεωργία, στο Ιράκ, στη Συρία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Τυνησία, στην Αλγερία αλλά και στην Ευρώπη.

Ο Καραγκιόζης στην Ελλάδα

Ο Καραγκιόζης δεν ήταν άγνωστος στην Ελλάδα πριν από την Απελευθέρωση. Μάλιστα
λέγεται ότι, τον καιρό που ετοιμαζόταν η επανάσταση, το θέατρο αυτό χρησίμευε σαν τόπος συνάντησης των αρχηγών της που κατάστρωναν εκεί τα σχέδιά τους δίχως να τους υποψιαστούν οι Τούρκοι.

Παιζόταν, βέβαια, στην ελληνική γλώσσα αλλά αποτελούσε θέαμα ακατάλληλο, χυδαίο ενώ τα βασικά του στοιχεία ήταν τούρκικα. Επρόκειτο άλλωστε για θέατρο που περιόδευε από περιοχή σε περιοχή ξεκινώντας κυρίως από την Πόλη. Μετά την απελευθέρωση, ο Καραγκιόζης εγκαθίσταται μόνιμα στην Ελλάδα και από τις αρχές πλέον του 1900 μπορούμε να μιλάμε για καθαρά ελληνικό Καραγκιόζη.

Σήμερα, η θεατρική αυτή παράδοση συνεχίζεται με ενδιαφέρον από διάφορους παίκτες σε όλη την Ελλάδα, μα και στο εξωτερικό και οι θεατές εξακολουθούν να την δέχονται με μεγάλη αγάπη και απέραντη νοσταλγία. Πρόκειται για μια κληρονομιά πολύτιμη που δεν πρέπει να χαθεί και αξίζει γιατί ο ήρωάς της είναι ο καθρέφτης της γνήσιας ελληνικής
ψυχής.

Φιγούρες από το ελληνικό Θέατρο Σκιών

Καραγκιόζης

Παράγκα ΚαραγκιόζηΕίναι ο ιδανικός τύπος του φτωχού Έλληνα, του τόσο φτωχού που έχει πια απαρνηθεί κάθε ιδιωτική φροντίδα κι έχει εξυψωθεί σε εύθυμη φιλοσοφική θεώρηση της ζωής. Είναι αγαθός, σκληρός καμιά φορά στ’αστεία του, αλλά καλόκαρδος στο βάθος. Γεμάτος τεμπελιά και αισιοδοξία, αλλά και γεμάτος διάθεση ν’ανακατεύεται σε όλα.
Τον ενδιαφέρει κάθε τι που γίνεται γύρω του, όλους τους πειράζει και τους κοροϊδεύει και προ πάντων τον ίδιο τον εαυτό του. Το χέρι του είναι εξαιρετικά ευκίνητο και υπερβολικά μακρύ, για σκηνικούς λόγους, για να μπορεί να ξύνει την πλάτη του και το κεφάλι του ή για να χειρονομεί. Επίσης έχει συμβολική σημασία γιατί εκπροσωπεί το έξυπνο πνεύμα του.
Καρπαζώνει προθυμότατα, δέρνει αλλά και δέρνεται. Είναι ευφυολόγος, ετοιμόλογος και αστείος, ποτέ όμως γελοίος.
Δεν είναι ταπεινός, ούτε όταν δέρνεται. Το δέχεται κι αυτό σαν μια κακοτυχία του και σαν συνέπεια της κακοκεφαλιάς του, με την ίδια εύθυμη εγκαρτέρηση και το ίδιο ειρωνικό του κέφι.

Χατζηαβάτης

ΧατζηαβάτηςΟ τύπος του ραγιά που ζει ακόμα με την ανάμνηση της τουρκοκρατίας. Παμπόνηρος, ανήσυχος για όλα, αδύνατος, δειλός και κόλακας, κυρίως απέναντι στους ισχυρούς. Προσποιείται τον μισοκακόμοιρο ενώ ο νους του δουλεύει και ειδικά στις βρομοδουλειές.
Από την άλλη πλευρά, εκπροσωπεί τον τύπο του βιοπαλαιστή αστού. Το επάγγελμά του είναι τελάλης, μεσίτης και ταχυδρόμος που εκτελεί παραγγελίες του μπέη και του πασά.
Ωστόσο είναι ευγενικός, αξιοπρεπής και αξιόπιστος.
Οικογενειάρχης, αν και δεν παρουσιάζεται αυτό ποτέ στη σκηνή, είναι πιο μορφωμένος κοινωνικά από τον Καραγκιόζη και γνωρίζοντας καλύτερα τον κόσμο προσπαθεί πάντα να διορθώνει τον φίλο του ή να τον δασκαλεύει.

Μπαρμπα – Γιώργος
ΜπαρμπαΓιώργος
Εκπροσωπεί τον βουνίσιο Έλληνα, τον γνήσιο ρουμελιώτη που ο χαρακτήρας του παρέμεινε αδιάφθορος μέσα στο πέρασμα του χρόνου.
Είναι τύπος αγαθός, ηθικός και δυνατός. Καμαρώνει που είναι θείος του Καραγκιόζη και γι’αυτό του προσφέρει στοργικά την προστασία του.

Φιγούρες του Θεάτρου σκιών

…Κι άλλες φιγούρες

Ο μύθος της Αράχνης

Στο ολοήμερο, μας άρεσε ο μύθος της αράχνης. Το διαβάσαμε από «τα παραμύθια του Μάρτη» και το είδαμε και σε βίντεο.

Ο ΜΥΘΟΣ

Την εποχή που οι θεοί βασίλευαν γαλήνιοι και παντοδύναμοι στα συννεφένια κάστρα του Ολύμπου, σε μια μικρή πολιτεία της Λυδίας, τα Ύπαιπα, ζούσε η Αράχνη,  υφάντρα ξακουστή σε όλον τον κόσμο για τα υφαντά που έφτιαχνε στον αργαλειό της αλλά και για την απαράμιλλη ομορφιά της.

Ήταν τέτοια η τέχνη της Αράχνης στην υφαντική, που ο κόσμος πίστευε ότι την είχε διδαχθεί από την ίδια τη θεά Αθηνά, που ήταν και προστάτιδα τούτης της τέχνης.

Αυτό όμως, δεν άρεσε στην Αράχνη, που δεν σταματούσε όχι μόνο να διατυμπανίζει ότι την τέχνη την είχε μάθει μόνη της, αλλά και να καυχάται ότι τα δικά της υφαντά ήταν ασυγκρίτως καλύτερα από εκείνα της θεάς. Και σε μια στιγμή έπαρσής της, τόλμησε να καλέσει την ίδια την Αθηνά σε αγώνα υφαντικής.

Η Αθηνά μεταμορφώθηκε σε γριά και συμβούλεψε την κοπέλα ότι ήταν ασέβεια να προσπαθεί κάποιος να αναμετρηθεί με τους θεούς. Όμως η Αράχνη δεν άκουσε τις συμβουλές της και συνέχισε να προκαλεί τη θεά.
Αυτή η πρόκληση δεν μπορούσε, βέβαια, ν’ αφήσει αδιάφορη την κόρη του Δία, πολύ περισσότερο αφού προερχόταν από μια θνητή. Κατέβηκε, λοιπόν, η Αθηνά στη γη και παρουσιάστηκε στην Αράχνη σε όλο της το θεϊκό μεγαλέιο.

Και ο αγώνας άρχισε: ύφαινε και κεντούσε η Αθηνά την Ακρόπολη και τον αγώνα της με τον Ποσειδώνα, που θα έκρινε ποιος απ’ τους δύο θα κέρδιζε την Αθήνα, την όμορφη και πλούσια αυτή πόλη της Αττικής. Κι ακόμη, κεντούσε την ιστορία του βασιλιά της Θράκης Αίμου που μαζί με τη γυναίκα του Ροδόπη περηφανεύτηκαν πως είχαν τη δύναμη του Δία και της Ήρας και γι’ αυτή τους την ασέβεια ο βασιλιάς του Ολύμπου τους μεταμόρφωσε σε βουνά.
Ύφαινε και κεντούσε η Αθηνά τα όμορφα παραμύθια των θεών και των ανθρώπων, ύφαινε και κεντούσε κι η Αράχνη διάφορες ιστορίες των θεών και έδειχνε σ’ αυτές τις πολλές μεταμορφώσεις του Δία, που άλλοτε γινόταν ταύρος, άλλοτε κύκνος, άλλοτε χρυσή βροχή για να παραστήσει τους έρωτές τους με θνητές και τους τρόπους που προσπαθούσαν να επιτύχουν το σκοπό τους…

Κι όταν τελείωσε ο αγώνας και η Αθηνά πήρε στα χέρια της το κέντημα της Αράχνης, άδικα προσπάθησε να βρει κάποιο ψεγάδι. Ήταν πραγματικά το καλύτερο που είχε δει ποτέ της και ασφαλώς καλύτερο από το υφαντό που είχε φτιάξει η ίδια.

Όμως, παρόλο που σε τούτον τον πρωτότυπο αγώνα είχε νικήσει η Αράχνη, η Αθηνά δεν ήταν δυνατό ν’ αφήσει ατιμώρητη την ασέβεια και την αλαζονεία της. Γι’ αυτό την άγγιξε στο μέτωπο με τη χρυσή σαΐτα της κι εκείνη, τρελλή απ’ το κακό της, τύλιξε στο λαιμό της όση κλωστή είχε περισσέψει στο αδράχτι της και μ’ αυτήν κρεμάστηκε από το ταβάνι του σπιτιού της.

Τη λυπήθηκε τότε η θεά και την άφησε να ζήσει, καταδικασμένη, όμως, να κρέμεται πάντα από τα ταβάνια και τους τοίχους των σπιτιών κι έτσι κρεμασμένη να υφαίνει τον ιστό της.
Κι από τότε η Αράχνη έπαψε να είναι όμορφη κοπέλα κι έγινε ένα μικρό κι άσχημο έντομο που κρέμεται άλλοτε στο ταβάνι, άλλοτε στις γωνίες των τοίχων κι άλλοτε ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων. Απλώνει εκεί τις κλωστές της και υφαίνει αδιάκοπα, γιατί, παρόλο που μεταμορφώθηκε σε έντομο, δεν μπόρεσε να ξεχάσει την παλιά της τέχνη..

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Ο δικός μας Αη Βασίλης

Ο Βασίλειος Καισαρείας, γνωστότερος ως Μέγας Βασίλειος ή Άγιος Βασίλειος (μεταξύ 329 και 333 – 379), υπήρξε Πατέρας της Εκκλησίας, επίσκοπος Καισαρείας, κορυφαίος θεολόγος του 4ου αιώνα και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, που θεωρούνται προστάτες της παιδείας.

Για να διαβάσετε για τη ζωή του, πατήστε εδώ!

Το πολύ καλό βιβλίο του Β. Ηλιόπουλου μας διηγείται με παραμυθένιο τρόπο την ιστορία του.

Ο δικός μας Άγιος Βασίλης