ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ!

Δεν είναι μεγάλο, ούτε έχει πολύχρωμες φανταχτερές ζωγραφιές. Δεν έχει σκληρό εξώφυλλο, ούτε ωραία χρώματα. Είναι μικρό και λίγο παλιό . Μεταχειρισμένο, όπως όλα τα αγαπημένα βιβλία! Είναι γκρι με λίγα λουλούδια για εξώφυλλο! Εϊναι το «Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος πρώτο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975″.

‘Ομως, ταξιδεύει… και αφήνει τις πιο ωραίες αναμνήσεις στα παιδιά του Νηπιαγωγείου μας. Είναι μέσα σε μια χρυσή τσάντα και περνάει από σταθμούς: πρώτος σταθμός η Κοραλία, δεύτερος σταθμός η Υβόννη και ούτω καθ εξής…

Στις σελίδες του βρίσκει κανείς διαμάντια: ποίηση, πεζά, ρίμες, μύθους, λαικά παραμύθια γι α μικρά παιδιά! ΄’Ολα διαλεχτά, όλα υπέροχα! ‘Ενα από τα αγαπημένα μας είναι και το παρακάτω:

Ντίλι-ντίλι-ντίλι,
ντίλι το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ήρθε ο ποντικός,
πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ήρθε και η γάτα,
έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ήρθε και ο σκύλος
κι έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ήρθε και το ξύλο
και σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ήρθε κι η φωτιά
κι έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ήρθε και το ποτάμι
κι έσβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ήρθε και το βόδι,
ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ήρθε και ο λύκος
κι έφαγε το βόδι
που ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Νά τος και ο κυνηγός
και σκότωσε το λύκο
που έφαγε το βόδι
που ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 
Ντίλι-ντίλι-ντίλι,
ντίλι το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.
 

Στο παρακάτω ψηφιακό σεντούκι, μπορεί κανείς να βρει τα υπέροχα αφηγήματα των ανθολογίων της ελληνικής γλώσσας: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού – Νέα Ελληνική Λογοτεχνία και Πολιτισμός

 

ΕΠΤΑ

Τα μαθηματικά μας εμπνέουν, το έχουμε ξαναπεί.

Οι ευθείες γραμμές, οι καμπύλες, οι τεθλασμένες, οι ομαδοποιήσεις, οι συγκρίσεις, οι αριθμοί, η φιλοσοφία των μαθηματικών, η κριτική σκέψη, το να μην αποδεχόμαστε τα πράγματα χωρίς στοχασμό και προβληματισμό … και γενικά όλη η μαθηματική σκέψη που -αναμειγνύεται με τη φιλοσοφική ματιά, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ!

Ο αγαπητός καθηγητής κ Καλαβάσης Φραγκίσκος, με έδρα του το Πανεπιστήμιο Αιγαίου στη Ρόδο, μας εμπνέει με τις σκέψεις του μεταξύ επιστήμης και φιλοσοφίας!

Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις μαθηματικές αναφορές και συμμετέχουν πολύ συχνά σε μαθηματικές δραστηριότητες, είτε αυτές είναι ψυχοκινητικές είτε μέσο των γραφικών αναπαραστάσεων.

Ετσι, και το παρακάτω ποιήμα της Θέτης Χορτιάτη, μας έδωσε το σύνθημα της μαθηματικής μας ενασχόλησης με τον αριθμό επτά. Εμείς θα μάθουμε κι άλλα ποιήματα με το ίδιο θέμα, επεκτείνοντας τις λογοτεχνικές μας εξερευνήσεις και σε άλλους γνωστούς ποιητές των παιδιών που ασχολούνται με τις μέρες της εβδομάδας (ενδιαφέρον υλικό, βρίσκει κανείς εδώ)!

Αφού λοιπόν, τον αναπαραστήσαμε ψυχοκινητικά, συμβολικά και γλωσσικά καταλήξαμε να τον καταγράψουμε στις φωτό που παρατίθενται παρακάτω.

 

Οι μέρες της εβδομάδας

 

(Θέτη Χορτιάτη)

 

Σήμερα Δευτέρα

 

ας πούμε καλημέρα.

 

 Αύριο είναι Τρίτη

 

θα ψάξω μες στο σπίτι.

 

 

να βρω κανένα χάρτη

 

τον μελετώ Τετάρτη

 

 Πέμπτη θ’ αποφασίσω

 

και θα προγραμματίσω

 

 Παρασκευή στο δρόμο

 

κι ο σάκος μου στον ώμο

 

 Σάββατο πια δικός μου

 

γη κι ουρανός του κόσμου

 

 την Κυριακή πίσω ξανά

 

σβούρα ο καιρός κύκλους γυρνά

 

 και πάλι τη Δευτέρα

 

θα πούμε καλημέρα

 

 καινούρια εβδομάδα

 

πιο φρέσκα η λιακάδα

 

 

όμως και με συννεφιά

 

έξω η κακοκεφιά.

P1080237 P1080238 P1080239 P1080240 P1080241 P1080242

Το νηπιαγωγείο καταθέτει τις ιστορίες του για χάρη της Ποίησης!

Ανακαλύψαμε ένα ανθολόγιο, από εκείνα που δεν είναι πλουμιστά εικονογραφημένα, που δεν έχουν ζωηρά χρώματα κι ούτε σκληρό εξώφυλλο, με λίγα λόγια ένα βιβλίο που «δε σου γεμίζει το μάτι». Το περιεχόμενό του -όμως- είναι υπέροχο, τρυφερό και ποιητικό, κατάλληλο για τις δικές μας νηπιαγωγικές περιπλανήσεις: Από εκεί μέσα διαλέξαμε θησαυρούς και στήσαμε μια μέρα της ποίησης δική μας. Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου μας αφιέρωσαν σ’ αυτή τη μέρα, τις δικές τους ποιητικές ιστορίες, και εμείς όλα αυτά τα καταγράφουμε στο παρακάτω ταινιάκι:

Μια ποιητική ιστορία!

Στις 21 Μάρτη γιορτάσαμε την παγκόσμια ημέρα της ποίησης. Η παρακάτω ιστορία είναι το αφιέρωμα που κάνουμε εμείς σ’ αυτήν την τόσο αγαπημένη μας μέρα!

Η ιστορία μιλά για τη μοναξιά και την ανάγκη να ανήκεις….

…..Την ανάγκη να βρεις αυτό που σε συμπληρώνει, ώστε να «κυλήσεις» στη ζωή μαζί του. Μιλά για την εναγώνια αναζήτηση αυτού του άλλου, που θα έρθει ως «από μηχανής θεός», να κλείσει το μέσα μας κενό, να δώσει νόημα στη ζωή μας. Αυτό το άλλο, που πιστεύουμε, ότι θα μας αναγνωρίσει και θα το αναγνωρίσουμε «μαγικά».

Στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης θα κάνουμε πολλά: θα μασκαρευτούμε, θα τρομάξουμε, θα μπερδευτούμε, θα γελοιοποιηθούμε, θα ελπίσουμε… Και τελικά, κάποτε, θα βρούμε το ιδανικό μας άλλο, αυτό που μας χωρά και το χωράμε. Και ευτυχώς θα αρχίσουμε επιτέλους να «κυλάμε»…να ζούμε…Τι κρίμα μόνο, που κανείς δεν μας είπε και εμείς ποτέ δεν σκεφτήκαμε, ότι κυλώντας…αλλάζεις! Και έτσι αυτό που ξεκίνησε σαν απόλυτο ταίριασμα, στην πορεία αρχίζει να μας στενεύει και να το στενεύουμε…Και μετά τι….Μετά πάλι από την αρχή: προσμονή και μοναξιά… Μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί κάτι, κάποιος, που τίποτα δεν ζητά και τίποτα δεν του λείπει, (ένα Μεγάλο, ολοστρόγγυλο, πλήρες Ο), για να μας κάνει την απλή ερώτηση:

«Γιατί δεν κυλάς μόνο σου;»
«Μόνο μου; ένα Κομμάτι-που-λείπει (τριγωνικής μορφής) δεν μπορεί να κυλήσει μόνο του».
«Αλήθεια, προσπάθησες ποτέ;» ρώτησε το Μεγάλο Ο.
«Οι γωνίες μου είναι πολύ μυτερές» είπε το Κομμάτι-που-λείπει. «Δεν είμαι φτιαγμένο για να κυλάω μόνο μου!»
«Οι γωνίες και τα σχήματα αλλάζουν» είπε το Μεγάλο Ο…
«Αλλάζουν»;

Σιωπή…Περισυλλογή…Απόπειρα….Προσπά­θεια….Κίνηση….Και επιτέλους αρχίζει το ταξίδι…η μεταμόρφωση…η ζωή…

«Το Κομμάτι που λείπει συναντά το Mεγάλο Ο», μιλά απλά και αληθινά για αυτό που όλοι ξέρουμε, αλλά ελάχιστοι κατανοούμε και ακόμα ελαχιστότεροι κάνουμε πράξη στη ζωή μας: η ολοκλήρωση και ευτυχία μας, είναι πρωτίστως μια προσωπική υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να μας την επιβάλει ή ακόμα και να μας τη χαρίσει «έξωθεν». Και ίσως δεν γίνεται αλλιώς: για να συν-υπάρξουμε κάποτε με κάποιον ή κάτι, πρέπει πρώτα να υπάρξουμε σαν αυτοκαθοριζόμενες οντότητες. Η συν-ύπαρξη χρειάζεται δυο…όχι δυο μισά, αλλά δυο ολόκληρα. Δυο Μεγάλα ολοστρόγγυλα Ο, που τίποτα δεν χρειάζονται και τίποτα δεν τους λείπει…Δύο ολόκληρα που συμπορεύονται από καθαρή αγάπη. Όχι από ανάγκη ούτε από συμφέρον. Δυο ολόκληρα που τα ενώνει η επιλογή. Όχι η ελπίδα, ούτε ο φόβος…. Αν έτσι αντικρίσουμε τη ζωή μας, ίσως πάψουμε να μεμψιμοιρούμε, να τα βάζουμε με τους άλλους, να είμαστε απαθής ή μοιρολάτρες. Αν δεν περιμένουμε την ευτυχία να μας χτυπήσει την πόρτα, αλλά τραβήξουμε εμείς κατά κει, αν μη τι άλλο, σίγουρα στο τέλος, όποιο κι αν είναι, θα έχουμε κάνει ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι!
________________________________________­___________
Βιβλίο : paidikavivlia.blogspot.com/search?q=το+κ­ομμάτι+που+λείπει
Μουσική : Yiruma – Love Me

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!


Η ταινία μας για το Μικρό Πρίγκηπα

Η Γιορτή μας για το Μικρό Πρίγκηπα που έγινε πριν ένα μήνα, με την προβολή της ταινίας (διάρκειας 17 λεπτών περίπου), είχε πολύ επιτυχία.

Σήμερα δημοσιεύουμε ένα μέρος της (προβολή 4 λεπτών περίπου) -χωρίς τα βίντεο των παιδιών, βέβαια! Απολαύστε τη διήγηση:

ΟΛΑ ΤΑ ΠΗΡΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τ’ άγριο μαλλί σου στην τρικυμία
το ραντεβού μας η ώρα μία
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι
την εκκλησούλα με το καντήλι
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
με τα μισόλογα τα σβησμένα
τα καραβόπανα τα σχισμένα
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα
τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (τα Ρω του ¨Ερωτα)

ΙΘΑΚΕΣ

Μέρες διακοπών και αναστοχαζόμαστε (μας βοηθούν γι’ αυτό και κάποιοι φίλοι), λόγια χιλιοειπωμένα που έχουμε – ίσως – ξεχάσει:

Ο Σον Κόνερι απαγγέλει την Ιθάκη του Κωνσταντίνου Καβάφη με συνοδεία τη μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου

(δημοσιευμένο στις 05/02/2011 από rosetabooks)

ΙΘΑΚΗ 1911


Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΗΞΕΡΕ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ιστορία που την ήξερε όλος ο κόσμος

Francisco Hinojosa (Μεξικό)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ιστορία που την ήξερε όλος ο κόσμος. Στην πραγματικότητα δεν ήταν μία μόνο ιστορία αλλά πολλές, που άρχισαν να γεμίζουν τον κόσμο με παραμύθια για ανυπάκουα κορίτσια και πονηρούς λύκους, κρυστάλλινα γοβάκια κι ερωτοχτυπημένους πρίγκιπες, έξυπνους γάτους και μολυβένια στρατιωτάκια, φιλικούς γίγαντες και εργοστάσια σοκολάτας. Γέμιζαν τον κόσμο με λέξεις, με ευστροφία, με εικόνες και παράξενους χαρακτήρες. Καλούσαν τον κόσμο να γελάσει, να θαυμάσει, να τις ζήσει. Του έδιναν νόημα. Κι από τότε, οι ιστορίες αυτές συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται και να μας λένε χίλιες και μία φορές «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ιστορία που την ήξερε όλος ο κόσμος…»

Όταν διαβάζουμε, λέμε ή ακούμε ιστορίες, ασκούμε το μυαλό μας όπως περίπου θα κάναμε αν έπρεπε να το γυμνάζουμε για να μείνει καλλίγραμμο. Σίγουρα, κάποια μέρα, χωρίς ούτε καν να το καταλάβουμε, μια από τις ιστορίες αυτές θα ξανάρθει στη ζωή μας, προσφέροντάς  μας δημιουργικές λύσεις σε εμπόδια που θα συναντούμε στο δρόμο μας.

΄Οταν διαβάζουμε, λέμε ή ακούμε ιστορίες, συνεχίζουμε κι ένα πανάρχαιο τυπικό που διαδραμάτισε θεμελιώδη ρόλο στην ιστορία του πολιτισμού: τη δημιουργία κοινότητας. Οι πολιτισμοί, οι περασμένες εποχές και γενιές έρχονται μαζί με τις ιστορίες αυτές να μας πουν πως είμαστε όλοι ένα, οι Ιάπωνες, οι Γερμανοί, οι Μεξικανοί. Εκείνοι που έζησαν τον δέκατο έβδομο αιώνα κι εμείς οι σημερινοί, που διαβάζουμε τις ιστορίες μας στο διαδίκτυο. οι παππούδες, οι γονείς και τα παιδιά. Οι ιστορίες ικανοποιούν όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, επειδή, μολονότι έχουμε τεράστιες διαφορές, βαθιά μέσα μας είμαστε όλοι πρωταγωνιστές των ιστοριών.

Αντίθετα με τους ζωντανούς οργανισμούς που γεννιούνται, αναπαράγονται και πεθαίνουν, οι ιστορίες, ξεχειλίζοντας από γονιμότητα, μπορούν να γίνουν αθάνατες – ιδιαίτερα οι παραδοσιακές που έχουν τη δυνατότητα να προσαρμοστούν στις συνθήκες και στον περίγυρο όπου λέγονται ή ξαναγράφονται. Είναι ιστορίες που, όταν αναπαράγονται ή ακούγονται, μας κάνουν συν-δημιουργούς.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν επίσης μια χώρα γεμάτη μύθους, ιστορίες και θρύλους που μεταδίδονταν επί αιώνες από στόμα σε στόμα, φανέρωναν την ιδέα της δημιουργίας τους, αφηγούνταν το ιστορικό τους, μοίραζαν τον πολιτιστικό τους πλούτο, κινούσαν την περιέργεια κι έφερναν χαμόγελα στα πρόσωπα. ΄Ηταν και μια χώρα όπου πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούσαν να έχουν βιβλία. Αλλά η ιστορία αυτή έχει αρχίσει ν’ αλλάζει. Σήμερα, οι ιστορίες φτάνουν ακόμα και στις πιο μακρινές γωνιές της πατρίδας μου, του Μεξικού. Και, βρίσκοντας αναγνώστες, οι ιστορίες αυτές εκπληρώνουν το ρόλο τους δημιουργώντας κοινότητες, οικογένειες ή άτομα που έχουν περισσότερες δυνατότητες να βρουν την ευτυχία.

Francisco Hinojosa

(ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2012)

Εμείς αφιερώνουμε στη μέρα αυτή, το αγαπημένο μας βιβλίο:

Το αγαπημένο μας παιδικό βιβλίο είναι της Νηπιαγωγού Φρόσως Χατόγλου με τίτλο

‘Για πού το βαλες, Χορχίτο;»

Μικρό κείμενο, μεγάλα νοήματα, πολύ καλή εικονογράφηση.

Ενα κουνελάκι, ο Χορχίτο, θέλει να βγει στον κόσμο αλλά και φοβάται..

Μπερδεύεται με τις συμβουλές των άλλων, εμποδίζεται..εν τέλει μπορεί -έτσι- να προχωρήσει μπροστά;

Ο Χορχίτο όμως είναι ένα έξυπνο κουνελάκι που θέλει να ζήσει απρόσκοπα…

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ (21 ΜΑΡΤΙΟΥ): Αργύρης Μπαρής

Δεν ξέρω τι είναι λιτότητα
και δεν γενικεύω.
Εμένα μου φτάνει
το τραγούδι του τζίτζικα
η σονάτα της αύρας
το κατρακύλισμα της θάλασσας στα στήθια μου.
Κρατώ στα χέρια μου
τα χαμένα παιδικά χρώματα
έχω να ζωγραφίσω
χιλιάδες ατέλειωτα παιδικά όνειρα
κι ένα σωρό παιγνίδια
που σαν παιδί δεν έζησα

Οι ρωγμές που είχα μέσα μου
γέμισαν χώμα,
γιασεμιά
κι αηδονοφωλιές.
Τα χιονισμένα τοπία
κυκλάμινα
τραγούδια ρυακιών
και πράσινα θεόρατα δέντρα
Μου φτάνουν

Αργύρης Μπαρής
«ΡΟΕΣ»

Ο Αργυρής Μπαρής γεννήθηκε στο παλιοκαστρο Χαλκιδικής το 1930 που βρίσκεται προ του Πολυγύρου . Είναι ένα πολύ μικρό χωριό , και τα χρονιά της κατοχής στην περιοχή του , έδρευε ο παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ και του ΕΑΜ που ήταν η ψυχή της αντίστασης .

Έτσι τόσο ο ίδιος όσο και όλη η οικογένεια του πήρε ενεργό μέρος στην εθνική αντίσταση . Πως άλλωστε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς αφού ο πατέρας του ήταν αναγνωρισμένος Μακεδονομάχος ? Ο μεγάλος αδελφός του γραμματέας του ΕΑΜ , ο άλλος καπετάνιος του ΕΛΑΣ και ο ίδιος σύνδεσμος και διακινητής διαφωτιστικού υλικού . Την εποχή αυτή γνωρίζει τον Τριαντάφυλλο Πέτα , τον γνωστό συγγραφεα και ποιητή , που είχε ως παράνομος του ΕΑΜ το ψευδώνυμο «Κλεάνθης» άνθρωπο που εντυπωσίαζε και γοήτευε . Και για επιβεβαίωση η ομολογία του ποιητή Πεντζικη που τον χαρακτήριζε καλό γνώστη του Μαρξισμού , που μάλιστα τον εμύησε στο Μαρξισμό . Αυτός πρώτος τον μίλησε για την ποίηση και την λογοτεχνία .

Αργότερα στα χρονιά του εμφυλίου -σύνδεσμος και πάλι , πιάστηκε και βασανίστηκε και με τον νομό 509 καταδικάστηκε σε θάνατο παμψηφεί .

Στο Επταπύργιο , που φυλακίστηκε περιμένοντας την εκτέλεση , γνώρισε τα ωραία παιδιά της ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης μεταξύ των οποίων και τον Μανόλη Αναγνωστάκη .

Μανόλη
Ψήλωσες πολύ
Άγγιξες τ’ όνειρό μου
Μη μιλάς
Αυτό μου φτάνει.

Σημείωση του ποιητή: » Ο Μανόλης αξίωσε να παραλείψω το Αναγνωστάκης επίμονα και αυτό έκανα.
Το γιατί, είναι για τον Μανόλη αυτονόητο. (27/06/2005)»

Με τον Μανόλη έζησε στο ίδιο τρίπατο κρεβάτι . Σ’ αυτόν μαθήτευσε . Ο Μανόλης ανοιχτό από τότε μυαλό , αμφισβητούσε το Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό και αναφέρονταν συχνά στο Λουκατς , τον ELIOT , τον Σεφέρη .

Τότε ήταν που ο Μπαρης άρχισε να σκαρώνει τα πρώτα ποιήματα . Η συνέχεια είναι γνωστή: διάβαζε πολύ και κάπου κάπου έγραφε .

Το 1976 εξέδωσε τις «ΜΝΗΜΕΣ» , το 1980 τις «ΡΙΖΕΣ» , το 1985 το «ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗ» το 2004 τις «ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ» και το 2007 το «Οράματα στους Δρόμους».

Μετά την αποφυλάκισή του και την επιστροφή από την Μακρόνησο , -ενταγμένος στην ΕΔΑ- δημοσίευσε αρκετά άρθρα στην «ΑΥΓΗ».  Ιδρυτικό μέλος και στέλεχος των ΛΑΜΠΡΑΚΙΔΩΝ μαζί με μια ομάδα φιλών  (Μυρσίνη , Κομψοπουλο , Κερμανιδη ) ίδρυσαν το «ΛΑΪΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ» Έτσι το ονόμασαν . Σ¨αυτό -για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο- έγινε κουβέντα για το Σοσιαλισμό , το διαλεκτικό υλισμό , τον Μαρξ, γι αυτό και με δικαστική απόφαση απαγορεύτηκε .

¨Εζησε στη Θεσσαλονίκη με την οικογένειά του.

ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΙΣ 9-1-2008

…………………………………………………………….

ΚΙ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ (ο ποιητής ήταν ο μπαμπάς της παιδικής μου φίλης Εύης και τον γνώρισα από κοντά):

-Κ. Αργύρη, σου αφιερώνω λίγους στίχους, θέλοντας να σου εκφράσω -έστω και καθυστερημένα- τον θαυμασμό μου:

(Ρίτσος, Μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα)

«…Ρηνούλα, βάλε το δάχτυλό σου στη φλούδα των δέντρων.

Εκεί θα ακούσεις το σφυγμό μου.

Κοίταξε ψηλά τον ουρανό.

Εκεί θα ακούσεις το τραγούδι μου.

Δεν έφυγα.

Τα λουλούδια που πέθαναν μυρώσαν τον αέρα.

Τα λουλούδια δεν πέθαναν.

Μέσα στην ευωδιά τους και στο σπόρο τους υπάρχουν».

(Κι εσύ ποιητή, υπάρχεις μέσα από τα γραψίματα….γεμάτος «ευωδιά και σπόρους»).



ΛΟΓΙΣΜΙΚΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Πολύ καλό ηχητικό υλικό (αλλά και πολλά άλλα μουσικά καλούδια)  θα βρει κανείς στο λογισμικό Μελίνα, ο ήχος της μουσικής

Επίσης, καλοστημένο υλικό υπάρχει στο Εμμέλεια, το οποίο θα πρέπει να το κατεβάσετε.

Τέλος, βρήκαμε μια σελίδα με ήχους στα αγγλικά όπου υπάρχει μια πληθώρα αρχείων ήχων :http://www.soundsnap.com/browse

Το παρακάτω βίντεο είναι αποσπάσματα από τις Περιπλανήσεις του ‘Μικρού βιβλίου για μεγάλα όνειρα’του Τάσου Λειβαδίτη.
Μουσική:Nότιoς Ήχος~Ήχοι δωματίου από τη Σκιά της θάλασσας