Μια ξεχωριστή μέρα!

Ξεχωριστή μέρα ήταν η Τρίτη 10 Δεκέμβρη για το Νηπιαγωγείο μας!

Μετά από πρόσκλησή μας, ήρθαν τα παιδιά της έκτης τάξης του Δημοτικού Σχολείου να μας διηγηθούν ένα παραμύθι: «ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΠΑ ΠΑΝΩΦ».  Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν: και πώς αλλιώς, αφού οι μαθητές της έκτης μαζί με το δάσκαλό τους κ Κώστα και τη διευθύντρια κ. Δέσποινα Κουλουμπού μας είχαν ετοιμάσει μια υπέροχη διήγηση, με μουσική, εικόνα και υπέροχη διήγηση από τους μαθητές! Στο τέλος, μας τραγούδησαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια με τη συνοδεία του ακορντεόν!

Κι εμείς είμασταν καλά προετοιμασμένοι: τους κεράσαμε σοκολατένια μελομακάρονα και τους χαρίσαμε έναν πίνακα (που τον ετοιμάζαμε για μέρες…) με θέμα χριστουγεννιάτικο! Τους αφήσαμε άφωνους, αφού τόσο ήσυχα και προσηλωμένα παιδιά δεν είχαν ξαναδεί!!!

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ «Μια ξεχωριστή μέρα του Μπάρμπα – Πανώφ».

 Ρούμπεν Σάϊλ, Διασκευή: Λέων Τολστόϊ
………….Πριν πάρα πολλά χρόνια, τόσα πολλά που είναι δύσκολο να θυμάσαι, ζούσε ένας γέρος τσαγκάρης. Το σπίτι του ήταν πολύ μακριά από εδώ. Τόσο μακριά που είναι δύσκολο να φανταστείς. Ήταν σε ένα μικρό χωριό στα βάθη της απέραντης Ρωσίας. Το όνομα του γέρο- τσαγκάρη ήταν Πανώφ. Όλοι στο χωριό τον φώναζαν μπάρπα – Πανώφ, γιατί όλοι τον αγαπούσαν ……

Στο παρακάτω βιντεάκι, παρουσιάζουμε την …τόσο ξεχωριστή αυτή μέρα!

Στο ακόλουθο βίντεο, μπορεί κανείς να ακούσει τη διήγηση:

Η δύναμη της ομάδας ή «όπως τα Ντενεκεδάκια εναντίον του Λαδένιου»

 Η συνεργασία δεν περιγράφεται με λόγια αλλά με αυτό το υπέροχο βιντεάκι -και μάλιστα μέσα σε 1,5 λεπτό!

Η δύναμη της ψηφιακής εικόνας είναι μοναδική!

Sea Shepherd

Οι φάλαινες και οι φαλαινοθήρες απασχολούν τα παιδιά του ολοήμερου.

Το βιβλίο του Τριβιζά «η λαίμαργη φάλαινα» και ένας μικρός μαθητής του ολοήμερου, μας ενέπλεξαν στην ενασχόλησή μας αυτή.

Η λαίμαργη φάλαινα

Στο βιβλίο του Τριβιζά, μια λαίμαργη φάλαινα καταπίνει όλα τα κύματα, όλες τις σταγόνες, όλους τους ναύτες, όλες τις γοργόνες, όλους τους φάρους, τους ξιφίες, τους σπόρους, τα χταπόδια και τους αστερίες της θάλασσας! Και να ‘ταν μόνο αυτό… Ενώ δεν πρέπει συνεχίζει να καταπίνει απτόητη, ώσπου δεν αφήνει ούτε φύκι, ούτε λέπι και μένει ολομόναχη και απροστάτευτη στη μέση μιας μεγάλης ερημιάς. Τότε καταλαβαίνει το σφάλμα της και το κόστος της λαιμαργίας της, όταν βλέπει να πλησιάζουν απειλητικά με προτεταμένα τα μυτερά τους καμάκια οι αμείλικτοι φαλαινοθήρες.
Ένα αλληγορικό παραμύθι για την άλογη εκμετάλλευση του θαλάσσιου πλούτου και την προστασία της φύσης.

Στο Νηπιαγωγείο οι αναδυόμενες δραστηριότητες, όπως αυτή, είναι οι αγαπημένες μας!

Μάλιστα, στα πλαίσια της καινοτόμας δράσης για το Περιβάλλον, θα επιμείνουμε στο θέμα αυτό.

Ηδη σχεδιάζουμε να παρουσιάσουμε στους γονείς του Ολοήμερου, μια ψυχοκινητική παράσταση με θέμα την προστασία των φαλαινών από τους Sea Shepherd.

Το παρακάτω βίντεο έδειξε -ως μια πρώτη γεύση- στους μαθητές μας τι σημαίνει «προστατεύω τη φάλαινα»:

Στις παρακάτων φωτό δείτε τις προετοιμασίες μας για την παράστασή μας!

P1070803P1070808

Εργασίες, εργασίες

Οι πρωτόλειες δουλειές, τα πρώτα ιχνογραφήματα, οι πρώτες αδρές γραφές των παιδιών του Νηπιαγωγείου μας.

Είναι το πρώτο βήμα, οι πρώτες προσπάθειες, δύσκολες όσο και κάθε άλλη από εδώ κι εμπρός!

Κι επιπλέον, είναι πάντα ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ η δουλειά κι όχι του ενήλικα!

Δείτε τις εργασίες των παιδιών:

«..Η στιγμή γέννησε τον ποιητή..» : Οδυσσέας Ελύτης

Ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 191118 Μαρτίου 1996), φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη, ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ. Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος, Προσανατολισμοί κ.α. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν, ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες. Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων.

Πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του ποιητή μπορεί κανείς να βρει εδώ:

‘Ενα πολύ καλό βίντεο για τη ζωή του Οδυσσέα Ελύτη είναι το παρακάτω :

Εμείς στο Νηπιαγωγείο προσεγγίσαμε τον ποιητή μέσο του ποιήματός του «Το θαλασσινό τριφύλλι» :

Μια φορά στα χίλια χρόνια
του πελάγου τα τελώνια
μες στα σκοτεινά τα φύκια
μες τα πράσινα χαλίκια.

Το φυτεύουνε και βγαίνει
πριν ο ήλιος ανατείλει
το μαγεύουνε και βγαίνει
το θαλασσινό τριφύλλι.

Το θαλασσινό τριφύλλι ποιος
θα βρει να μου το στείλει.
Ποιος θα βρει να μου το στείλει
το θαλασσινό τριφύλλι.

Μια φορά στα χίλια χρόνια
κελαηδούν αλλιώς τ’ αηδόνια.
Δε γελάνε μήτε κλαίνε,
μόνο λένε μόνο λένε.

Μια φορά στα χίλια χρόνια
γίνεται η αγάπη αιώνια.
Να `χεις τύχη να `χεις τύχη
κι η χρονιά να σου πετύχει.

Το θαλασσινό τριφύλλι ποιος
θα βρει να μου το στείλει.
Ποιος θα βρει να μου το στείλει
το θαλασσινό τριφύλλι.

 

Πάμε Καραγκιόζη…

Την Πέμπτη είδαμε μια πολύ ωραία παράσταση Καραγκιόζη, με τον Κώστα Χατζή να πιλοτάρει πίσω από το πανί. Το έργο ήταν «το στοιχειό του Λευκού Πύργου».

Εικόνες από την παράσταση:

Λίγα λόγια για το Θέατρο Σκιών:

Η γέννηση του Καραγκιόζη – Θέατρο Σκιών
(στην ελληνική παράδοση)

Η γέννηση του πασίγνωστου λαϊκού ήρωα του ελληνικού θεάτρου σκιών , του αγαπημένου μας Καραγκιόζη, δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένη και έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις
πάνω στο θέμα αυτό. Η ιστορία της δημιουργίας του βασίζεται σε προφορικές παραδόσεις από τις οποίες η πιο διαδεδομένη αναφέρεται στον γνωστό θρύλο του Καραγκιόζη και του Χατζηαβάτη που ζούσαν στην Προύσα.

Ο Χατζηαβάτης ήταν εργολάβος οικοδομών και είχε αναλάβει να χτίσει το σαράϊ του πασά της Προύσας.
Πήρε στο γιαπί εργάτες και αρχιμάστορα έβαλε τον Καραγκιόζη που ήταν μαραγκός, μα είχε μυαλό πρωτομάστορα. Ο πασάς είδε ότι το σαράϊ αργούσε να τελειώσει κι εφοβέρισε τον Χατζηαβάτη πως θα τον θανατώσει. Ο Χατζηαβάτης φοβήθηκε και φανέρωσε στον πασά ότι φταίχτης ήταν ο Καραγκιόζης που έλεγε αστεία στους μαστόρους και γελούσαν.
Ο πασάς φοβέρισε και τον Καραγκιόζη αλλά εκείνος εξακολούθησε να αστειεύεται. Ετσι ο πασάς τον θανάτωσε.
Ολοι αγανάκτησαν με τον άδικο σκοτωμό του Καραγκιόζη κι ο πασάς για να ημερέψει τον λαό έχτισε ένα ωραίο μνημείο στην Προύσα κι έθαψε εκεί τον Καραγκιόζη με μεγάλες τιμές.
Η αδικία όμως αυτή κόστισε πολύ στον πασά κι αρρώστησε βαριά.
Οι άλλοι αγάδες για να διασκεδάσουν τον πασά έφεραν τον Χατζηαβάτη στο σαράϊ να του λέει τα χωρατά του Καραγκιόζη.
Μια μέρα ο Χατζηαβάτης έκοψε έναν χάρτινο Καραγκιόζη, τέντωσε ένα πανί που το φώτισε κι έδωσε παράσταση Καραγκιόζη. Ο πασάς ευχαριστήθηκε τόσο που του έδωσε άδεια να παίζει παραστάσεις όπου θέλει. Λέγεται, λοιπόν, πως έτσι δημιουργήθηκε ο Καραγκιόζης.

Υπάρχει όμως και ακόμα ένας θρύλος για τον Καραγκιόζη που αναφέρεται στην ιστορία ενός έλληνα από την Υδρα, του Γ. Μαυρομάτη και τοποθετείται χρονολογικά περίπου τον 18ο αιώνα.
Ο Μαυρομάτης, λέγεται ότι ήλθε στην Τουρκία από την Κίνα με το θέατρο σκιών του. Αποφασίζοντας να εγκατασταθεί πλέον μόνιμα στην Πόλη, προσάρμοσε τόσο τη ζωή του όσο και το θέατρό του στα ήθη των τούρκων.
Έτσι, ονόμασε τον πρωταγωνιστή του Καραγκιόζ, προέκταση στα ελληνικά Καραγκιόζης, που στα τούρκικα σημαίνει μαυρομάτης. Ο Μαυρομάτης πέθανε στην Τουρκία και πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε βοηθό του τον Γιάννη Μπράχαλη, τον πρώτο καλλιτέχνη του είδους που έφερε τον Καραγκιόζη στην Ελλάδα.
Οι πρώτες ιστορικά βεβαιωμένες πληροφορίες για το θέατρο του Καραγκιόζη εντοπίζονται στα μέσα του 17ου αιώνα και μας τον παρουσιάζουν να εκφράζει εικόνες από την ζωή των Τούρκων. Πολλοί υποστήριξαν ότι ο Καραγκιόζης μας ήταν τούρκικο θέατρο, όμως, όποιος γνωρίζει τον πνευματικό χαρακτήρα των λαών που ζούσαν μέσα στην τουρκική αυτοκρατορία, δύσκολο να φαντασθεί τούρκο, ή εβραίο ή αρμένη για δημιουργό του Καραγκιόζη και μάλιστα εμπνευσμένο από τη ζωή δυο ελλήνων: του Χατζηαβάτη και του Μαυρομάτη. Απλώς, η εντύπωση δημιουργήθηκε γιατί, μετά την εμφάνιση του Καραγκιόζη, η τουρκική κυριαρχία απλώθηκε σ’όλες τις χώρες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και επόμενο ήταν το θέατρο σκιών να πάρει μορφή και έκφραση σύμφωνα με τις νέες κοινωνικές συνθήκες, δηλαδή, οθωμανική.

Ήταν, επομένως, λογικό οι ακόλουθοι τέσσερις σχεδόν αιώνες της τουρκοκρατίας να έχουν σαν αποτέλεσμα να ξεχασθεί τόσο πολύ η ελληνικότητά του, ώστε οι περισσότεροι ερευνητές να χαρακτηρίζουν τον Καραγκιόζη σαν τούρκικο θέατρο σκιών. Παρουσίαζε την τούρκικη ζωή ο Καραγκιόζης επειδή μέσα στην τουρκοκρατία διαμορφώθηκε και προς τους Τούρκους κυρίως απευθυνόταν. Ήταν ανάγκη, επομένως, να καλυφθεί με τούρκικο όνομα ο κεντρικός του ήρωας, γιατί διαφορετικά ήταν αδύνατον να ελέγχει τα φαινόμενα και τους τύπους της τούρκικης κοινωνικής ζωής.

Η κοινωνική ιστορία του Θεάτρου Σκιών

Το Θέατρο Σκιών έστησε το τσαντίρι του στα μοναστήρια, στους τεκέδες, αλλά και στα εργαστήρια των βιοτεχνών του Παζαριού, που έγινε το επίκεντρο της πόλης σ’όλη την Ανατολή.

Εδραίωσε μιαν ισότιμη σχέση και διαλεκτική ανάμεσα στην πόλη και στην ύπαιθρο και διαχώρισε όλες τις κοινωνικές ομάδες της οθωμανικής επικράτειας σε τρεις «τάξεις», ανάλογα με τη θέση που έπαιρνε το κάθε άτομο στην παραγωγή:

α) στην τάξη των «ανθρώπων του σπαθιού», όπου κατατάχθηκαν οι εμπειροπόλεμοι των φυλών του βουνού και της ερήμου, κτηνοτρόφοι και διαμετακομιστές,

β) στην τάξη των «ανθρώπων του σφυριού και του δρεπανιού», όπου κατατάχτηκαν οι βιοτέχνες της πόλης και των κεφαλοχωρίων καθώς και οι καλλιεργητές των κάμπων και

γ) στην τάξη των «ανθρώπων της πένας», στην οποία κατατάχτηκαν τα μέλη της μουσουλμανικής και χριστιανικής ιεραρχίας, που αποτέλεσαν τη νομοθετική, δικαστική, διπλωματική και αργότερα διοικητική υπαλληλία και γραφειοκρατία.

Η κατάταξη έγινε στο πανί στο Θέατρο Σκιών

Ο Καραγκιόζης ο Τσιγγάνος, έγινε σύμβολο των ανθρώπων του σφυριού, των βιοτεχνών του Παζαριού γενικά. Ο Χατζηαβάτης έγινε το σύμβολο των γραμματιζούμενων, των ανθρώπων της πένας κι ο Μουσταφάς ο Μπεκρής, σύμβολο των πολεμιστών που είναι συνέχεια μεθυσμένοι από τη δύναμή τους.
Ο Καραγκιόζης δεν ήταν τουρκικός όπως γράφτηκε συχνά. Το Παζάρι ήταν και ελληνόφωνο και τουρκόφωνο κι ο Καραγκιόζης παιζόταν από την αρχή που εμφανίστηκε και στις δύο γλώσσες του Παζαριού: και στην ελληνική λαϊκή και στην τούρκικη λαϊκή γλώσσα. Καλλιεργούσε τη διαλογική συζήτηση. Δίδασκε στους θεατές το διάλογο, το παζάρεμα, τις έξυπνες ατάκες και το λογοπαίγνιο που επιτρέπει στον καθένα να είναι ετοιμόλογος.
Αυτή η μορφή του Οθωμανικού Θεάτρου Σκιών που γεννήθηκε στη Μικρασία και στην Κωνσταντινούπολη, κυριάρχησε παντού, σε όλη την Ανατολή, στα Βαλκάνια και στη Βόρεια Αφρική. Και απ’αυτήν θα προκύψουν αργότερα οι εθνικές μορφές του Θεάτρου Σκιών, στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στη Ρουμανία, στη Γεωργία, στο Ιράκ, στη Συρία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Τυνησία, στην Αλγερία αλλά και στην Ευρώπη.

Ο Καραγκιόζης στην Ελλάδα

Ο Καραγκιόζης δεν ήταν άγνωστος στην Ελλάδα πριν από την Απελευθέρωση. Μάλιστα
λέγεται ότι, τον καιρό που ετοιμαζόταν η επανάσταση, το θέατρο αυτό χρησίμευε σαν τόπος συνάντησης των αρχηγών της που κατάστρωναν εκεί τα σχέδιά τους δίχως να τους υποψιαστούν οι Τούρκοι.

Παιζόταν, βέβαια, στην ελληνική γλώσσα αλλά αποτελούσε θέαμα ακατάλληλο, χυδαίο ενώ τα βασικά του στοιχεία ήταν τούρκικα. Επρόκειτο άλλωστε για θέατρο που περιόδευε από περιοχή σε περιοχή ξεκινώντας κυρίως από την Πόλη. Μετά την απελευθέρωση, ο Καραγκιόζης εγκαθίσταται μόνιμα στην Ελλάδα και από τις αρχές πλέον του 1900 μπορούμε να μιλάμε για καθαρά ελληνικό Καραγκιόζη.

Σήμερα, η θεατρική αυτή παράδοση συνεχίζεται με ενδιαφέρον από διάφορους παίκτες σε όλη την Ελλάδα, μα και στο εξωτερικό και οι θεατές εξακολουθούν να την δέχονται με μεγάλη αγάπη και απέραντη νοσταλγία. Πρόκειται για μια κληρονομιά πολύτιμη που δεν πρέπει να χαθεί και αξίζει γιατί ο ήρωάς της είναι ο καθρέφτης της γνήσιας ελληνικής
ψυχής.

Φιγούρες από το ελληνικό Θέατρο Σκιών

Καραγκιόζης

Παράγκα ΚαραγκιόζηΕίναι ο ιδανικός τύπος του φτωχού Έλληνα, του τόσο φτωχού που έχει πια απαρνηθεί κάθε ιδιωτική φροντίδα κι έχει εξυψωθεί σε εύθυμη φιλοσοφική θεώρηση της ζωής. Είναι αγαθός, σκληρός καμιά φορά στ’αστεία του, αλλά καλόκαρδος στο βάθος. Γεμάτος τεμπελιά και αισιοδοξία, αλλά και γεμάτος διάθεση ν’ανακατεύεται σε όλα.
Τον ενδιαφέρει κάθε τι που γίνεται γύρω του, όλους τους πειράζει και τους κοροϊδεύει και προ πάντων τον ίδιο τον εαυτό του. Το χέρι του είναι εξαιρετικά ευκίνητο και υπερβολικά μακρύ, για σκηνικούς λόγους, για να μπορεί να ξύνει την πλάτη του και το κεφάλι του ή για να χειρονομεί. Επίσης έχει συμβολική σημασία γιατί εκπροσωπεί το έξυπνο πνεύμα του.
Καρπαζώνει προθυμότατα, δέρνει αλλά και δέρνεται. Είναι ευφυολόγος, ετοιμόλογος και αστείος, ποτέ όμως γελοίος.
Δεν είναι ταπεινός, ούτε όταν δέρνεται. Το δέχεται κι αυτό σαν μια κακοτυχία του και σαν συνέπεια της κακοκεφαλιάς του, με την ίδια εύθυμη εγκαρτέρηση και το ίδιο ειρωνικό του κέφι.

Χατζηαβάτης

ΧατζηαβάτηςΟ τύπος του ραγιά που ζει ακόμα με την ανάμνηση της τουρκοκρατίας. Παμπόνηρος, ανήσυχος για όλα, αδύνατος, δειλός και κόλακας, κυρίως απέναντι στους ισχυρούς. Προσποιείται τον μισοκακόμοιρο ενώ ο νους του δουλεύει και ειδικά στις βρομοδουλειές.
Από την άλλη πλευρά, εκπροσωπεί τον τύπο του βιοπαλαιστή αστού. Το επάγγελμά του είναι τελάλης, μεσίτης και ταχυδρόμος που εκτελεί παραγγελίες του μπέη και του πασά.
Ωστόσο είναι ευγενικός, αξιοπρεπής και αξιόπιστος.
Οικογενειάρχης, αν και δεν παρουσιάζεται αυτό ποτέ στη σκηνή, είναι πιο μορφωμένος κοινωνικά από τον Καραγκιόζη και γνωρίζοντας καλύτερα τον κόσμο προσπαθεί πάντα να διορθώνει τον φίλο του ή να τον δασκαλεύει.

Μπαρμπα – Γιώργος
ΜπαρμπαΓιώργος
Εκπροσωπεί τον βουνίσιο Έλληνα, τον γνήσιο ρουμελιώτη που ο χαρακτήρας του παρέμεινε αδιάφθορος μέσα στο πέρασμα του χρόνου.
Είναι τύπος αγαθός, ηθικός και δυνατός. Καμαρώνει που είναι θείος του Καραγκιόζη και γι’αυτό του προσφέρει στοργικά την προστασία του.

Φιγούρες του Θεάτρου σκιών

…Κι άλλες φιγούρες