ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΗΞΕΡΕ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ιστορία που την ήξερε όλος ο κόσμος

Francisco Hinojosa (Μεξικό)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ιστορία που την ήξερε όλος ο κόσμος. Στην πραγματικότητα δεν ήταν μία μόνο ιστορία αλλά πολλές, που άρχισαν να γεμίζουν τον κόσμο με παραμύθια για ανυπάκουα κορίτσια και πονηρούς λύκους, κρυστάλλινα γοβάκια κι ερωτοχτυπημένους πρίγκιπες, έξυπνους γάτους και μολυβένια στρατιωτάκια, φιλικούς γίγαντες και εργοστάσια σοκολάτας. Γέμιζαν τον κόσμο με λέξεις, με ευστροφία, με εικόνες και παράξενους χαρακτήρες. Καλούσαν τον κόσμο να γελάσει, να θαυμάσει, να τις ζήσει. Του έδιναν νόημα. Κι από τότε, οι ιστορίες αυτές συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται και να μας λένε χίλιες και μία φορές «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ιστορία που την ήξερε όλος ο κόσμος…»

Όταν διαβάζουμε, λέμε ή ακούμε ιστορίες, ασκούμε το μυαλό μας όπως περίπου θα κάναμε αν έπρεπε να το γυμνάζουμε για να μείνει καλλίγραμμο. Σίγουρα, κάποια μέρα, χωρίς ούτε καν να το καταλάβουμε, μια από τις ιστορίες αυτές θα ξανάρθει στη ζωή μας, προσφέροντάς  μας δημιουργικές λύσεις σε εμπόδια που θα συναντούμε στο δρόμο μας.

΄Οταν διαβάζουμε, λέμε ή ακούμε ιστορίες, συνεχίζουμε κι ένα πανάρχαιο τυπικό που διαδραμάτισε θεμελιώδη ρόλο στην ιστορία του πολιτισμού: τη δημιουργία κοινότητας. Οι πολιτισμοί, οι περασμένες εποχές και γενιές έρχονται μαζί με τις ιστορίες αυτές να μας πουν πως είμαστε όλοι ένα, οι Ιάπωνες, οι Γερμανοί, οι Μεξικανοί. Εκείνοι που έζησαν τον δέκατο έβδομο αιώνα κι εμείς οι σημερινοί, που διαβάζουμε τις ιστορίες μας στο διαδίκτυο. οι παππούδες, οι γονείς και τα παιδιά. Οι ιστορίες ικανοποιούν όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, επειδή, μολονότι έχουμε τεράστιες διαφορές, βαθιά μέσα μας είμαστε όλοι πρωταγωνιστές των ιστοριών.

Αντίθετα με τους ζωντανούς οργανισμούς που γεννιούνται, αναπαράγονται και πεθαίνουν, οι ιστορίες, ξεχειλίζοντας από γονιμότητα, μπορούν να γίνουν αθάνατες – ιδιαίτερα οι παραδοσιακές που έχουν τη δυνατότητα να προσαρμοστούν στις συνθήκες και στον περίγυρο όπου λέγονται ή ξαναγράφονται. Είναι ιστορίες που, όταν αναπαράγονται ή ακούγονται, μας κάνουν συν-δημιουργούς.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν επίσης μια χώρα γεμάτη μύθους, ιστορίες και θρύλους που μεταδίδονταν επί αιώνες από στόμα σε στόμα, φανέρωναν την ιδέα της δημιουργίας τους, αφηγούνταν το ιστορικό τους, μοίραζαν τον πολιτιστικό τους πλούτο, κινούσαν την περιέργεια κι έφερναν χαμόγελα στα πρόσωπα. ΄Ηταν και μια χώρα όπου πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούσαν να έχουν βιβλία. Αλλά η ιστορία αυτή έχει αρχίσει ν’ αλλάζει. Σήμερα, οι ιστορίες φτάνουν ακόμα και στις πιο μακρινές γωνιές της πατρίδας μου, του Μεξικού. Και, βρίσκοντας αναγνώστες, οι ιστορίες αυτές εκπληρώνουν το ρόλο τους δημιουργώντας κοινότητες, οικογένειες ή άτομα που έχουν περισσότερες δυνατότητες να βρουν την ευτυχία.

Francisco Hinojosa

(ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2012)

Εμείς αφιερώνουμε στη μέρα αυτή, το αγαπημένο μας βιβλίο:

Το αγαπημένο μας παιδικό βιβλίο είναι της Νηπιαγωγού Φρόσως Χατόγλου με τίτλο

‘Για πού το βαλες, Χορχίτο;»

Μικρό κείμενο, μεγάλα νοήματα, πολύ καλή εικονογράφηση.

Ενα κουνελάκι, ο Χορχίτο, θέλει να βγει στον κόσμο αλλά και φοβάται..

Μπερδεύεται με τις συμβουλές των άλλων, εμποδίζεται..εν τέλει μπορεί -έτσι- να προχωρήσει μπροστά;

Ο Χορχίτο όμως είναι ένα έξυπνο κουνελάκι που θέλει να ζήσει απρόσκοπα…

Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ

Μαέστρος

Για να αντιληφθεί κανείς τη σημασία του μαέστρου αρκεί να αναλογιστεί ότι μία σύγχρονη ορχήστρα αποτελείται από εκατό και πλέον μουσικούς που συνήθως έχουν  πολύ έντονη προσωπικότητα, διαμορφωμένες αντιλήψεις και συγκεκριμένες απαιτήσεις.

Το κάθε άτομο-μέλος μιας ορχήστρας έχει τον δικό του τρόπο να αισθάνεται μια μουσική φράση και να αντιλαμβάνεται ένα μουσικό στιλ. Παράλληλα, όμως, το νόημα της ορχήστρας είναι ότι συγκροτεί ένα μουσικό σύνολο το οποίο χαρακτηρίζεται από μια ενιαία άποψη και ένα ιδιαίτερο στιλ παιξίματος που σε κάθε συναυλία έχει να προτείνει μια ξεχωριστή ενός συχνά πολυπαιγμένου μουσικού έργου.

Εκείνος που  θα κάνει αυτό το σύνολο να αποκτήσει τη δική του προσωπικότητα και στιλ και να ερμηνεύσει ένα έργο με συνεπή και διακεκριμένο τρόπο είναι ο μαέστρος, ο οποίος με τις κινήσεις των χεριών και τις μπαγκέτας αλλά ακόμα και με ένα βλέμμα ή μια κίνηση του σώματος του δίνει και κρατάει το τέμπο ή το αλλάζει όταν χρειάζεται, δείχνει τις εισόδους των οργάνων, τις δυναμικές και τις γραμμές των φράσεων.

Επομένως καθήκον του μαέστρου είναι η σωστή εκτέλεση των μουσικών έργων, η σωστή διεύθυνση της ορχήστρας στις πρόβες και κατά την εκτέλεση του έργου μπροστά σε κοινό, οι απαραίτητες συμβουλές στα μέλη της ορχήστρας για το επιθυμητό αποτέλεσμα αλλά και ο σχεδιασμός του προγράμματος και η επιλογή του έργου.

Μεγάλοι Μαέστροι