“Δεν μπορώ” του είπα. “Δεν μπορώ!”
“Σίγουρα;” με ρώτησε αυτός.
“Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα … Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!”
“Να σου πω μια μια ιστορία…”
Ο ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Από τότε που ήμουν μικρός είχα μια απορία :
Πώς γίνεται ένα ζώο τόσο δυνατό όσο ο ελέφαντας του τσίρκου , να κάθεται αλυσοδεμένος σ ένα τόσο δα ξυλαράκι , καρφωμένο στην άμμο….. Το γιγάντιο ζώο ήταν τρομερά επιδέξιο, τρομερά μεγάλο και τρομερά δυνατό. Σίγουρα ένα ζώο σαν κι αυτό θα μπορούσε να ξεριζώσει ένα ολόκληρο δέντρο μ’ ένα μικρό τράβηγμα, το δίχως άλλο…
Αυτό ήταν για μένα μεγάλο μυστήριο. Ακόμα και αν η αλυσίδα ήταν χοντρή και γερή, ένα ζώο που μπορούσε να γκρεμίσει ολόκληρο τοίχο μ’ ένα του τράβηγμα, εύκολα θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το ξυλαράκι και να το βάλει στα πόδια.
Τι συγκρατούσε τον ελέφαντα; Γιατί δεν το έσκαγε;
Κανείς δεν ήξερε να μου απαντήσει σ’ αυτήν την ερώτηση.
Ο ελέφαντας του τσίρκου είχε μείνει δεμένος σ’ ένα ξυλαράκι από τότε που ήταν μικρός, ώσπου, μια μέρα δέχτηκε ότι δεν μπορούσε να ελευθερωθεί και παραδόθηκε στη μοίρα του.
«ξέρεις κάτι; Εμείς οι δύο μοιάζουμε. Νομίζεις ότι και εσύ δεν μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα επειδή, μια φορά, προσπάθησες και δεν τα κατάφερες. Πρέπει να καταλάβεις ότι ο καιρός πέρασε και σήμερα είσαι πια πιο μεγάλος και πιο δυνατός από παλιά. Αν ήθελες στα αλήθεια να απελευθερωθείς, είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσες να το πετύχεις. Γιατί δεν το δοκιμάζεις;»
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ! ΘΑΡΡΟΣ ΘΕΛΕΙ!
Μια τρυφερή ιστορία για την δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και τις συνθήκες που μας περιορίζουν. Ένα παραμύθι για την χαμηλή αυτοεκτίμηση και την αφύπνιση της δύναμης που έχουμε όλοι μέσα μας!!!
Και τα ΧΑΝΘρωπάκια μας, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, προβληματίστηκαν με τον ελέφαντα, εξέφρασαν απόψεις, μοιράστηκαν συναισθήματα, εμβάθυναν, συζήτησαν και δώσαν το δικό τους τέλος στο παραμύθι!
