ΘΥΜΟΣ

Ολοκληρώνοντας το Σχέδιο Δράσης του Σχολείου μας, με θέμα τα συναισθήματα, ασχοληθήκαμε με το θυμό.. . ένα πολύ έντονο συναίσθημα ιδίως στα μικρά παιδιά που μπορεί να εκδηλωθεί εκρηκτικά…Με αφορμή παραμύθια αλλά και πραγματικές καταστάσεις μέσα στην τάξη προσεγγίσαμε το θέμα του θυμού ως ένα συναίσθημα αποδεκτό, το οποίο όμως θα πρέπει να το εκφράζουμε με κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους για να μην πληγώνουμε τους άλλους.

Όλοι  αισθανόμαστε κάποιες φορές εκνευρισμένοι… έχουμε όμως επιλογές για να ηρεμήσουμε και να χαλαρώσουμε…

Μπορούμε να πάρουμε βαθιές αναπνοές, να  μετρήσουμε μέχρι το 10, να ζωγραφίσουμε να τραγουδήσουμε να πάμε μία βόλτα να ακούσουμε μουσική, να συναντήσουμε ένα φίλο μας κ.τ.λ

Ζωγραφίσαμε ό,τι  βοηθάει τον καθένα από εμάς  να ηρεμήσει και το κάναμε ψηφιακό βιβλίο…

Διαβάστε το βιβλίο στο StoryJumper

Έπειτα με αφορμή το παραμύθι “Τα τρία μικρά λυκάκια” του Ευγ. Τριβιζά τα παιδιά ζωγράφισαν το λουλουδόσπιτο που με το υπέροχο άρωμα του έδιωξε το θυμό από το Ρούνι-Ρούνι…

Φτιάξαμε το Φανάρι του Θυμού,  σαν  ένα εργαλείο για τη διαχείριση του θυμού μας. Αντίστοιχα με το φανάρι που ρυθμίζει την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, το Φανάρι του Θυμού ρυθμίζει το θυμό μας. Ειδικότερα η κόκκινη ένδειξη μας υπενθυμίζει ότι όταν θυμώνουμε πρέπει να σταματάμε, γιατί αν κάνουμε κάτι εκείνη τη στιγμή, λόγω της έντασης μπορεί να είναι λάθος και να το μετανιώσουμε. Η πορτοκαλί ένδειξη μας θυμίζει ότι πρέπει να σκεφτούμε με ποιον τρόπο θα αντιδράσουμε ώστε να ηρεμήσουμε (να μετρήσουμε μέχρι το 10, να πάρουμε βαθιές ανάσες κ.τ.λ) και τέλος η πράσινη ένδειξη μας δείχνει τι πρέπει να κάνουμε αφού ηρεμήσουμε. Να προσπαθήσουμε δηλαδή να συμφιλιωθούμε με όμορφο τρόπο με το πρόσωπο που θυμώσαμε( να συζητήσουμε μαζί του, να ζητήσουμε συγγνώμη κ.τ.λ)

ΦΟΒΟΣ

…ένα συναίσθημα δύσκολο για τα μικρά παιδιά να μπορέσουν να το διαχειριστούν. Ξεκινήσαμε βλέποντας εικόνες από το βιβλίο «Βήματα για τη ζωή» και κάναμε υποθέσεις τι μπορεί να  φοβάται το αγόρι και τι το  κορίτσι. Βλέπει  μια τρομακτική ταινία, έγινε σεισμός και κρύφτηκε,  φοβάται να μην τη δαγκώσει το σκυλί, είδε ένα κακό όνειρο…

Συζητήσαμε για το συναίσθημα του φόβου, μιλήσαμε και για τους δικούς μας φόβους και στη συνέχεια ζωγραφίσαμε την “Σούπα των φόβων μας”…

Διαβάσαμε παραμύθια, ταυτιστήκαμε με τους ήρωες των ιστοριών και κατανοήσαμε ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό το συναίσθημα του φόβου, τον νιώθουν όλα τα πλάσματα και δεν πρέπει να ντρεπόμαστε γι’ αυτό .Ακόμα και μια κουκουβάγια μπορεί να φοβάται το σκοτάδι ή ένας ιππότης να είναι φοβητσιάρης και να φοβάται τη σκιά του…

Τα παιδιά πρότειναν διάφορους τρόπους για να ηρεμούμε όταν φοβόμαστε π.χ παίρνουμε αγκαλιά το αρκουδάκι μας, κάνουμε όμορφες σκέψεις, ανάβουμε ένα φωτάκι τη νύχτα στο δωμάτιό μας κ.τ.λ

Και επειδή τα περισσότερα παιδιά φοβούνται τα φαντάσματα διαβάσαμε από το παραμύθι “ένα άμπρα και τέσσερα κατάμπρα”, την αστεία ιστορία της Φόνης Τσαλακώνης… ένα μικρό φαντασματάκι  που πάντα αποτυγχάνει στην αποστολή του , να τρομάξει δηλαδή τους ανθρώπους…

Μπήκαμε και εμείς στο ρόλο του για να το απομυθοποιήσουμε…

Τα παιδιά πρότειναν διάφορους τρόπους για να ηρεμούμε όταν φοβόμαστε π.χ παίρνουμε αγκαλιά το αρκουδάκι μας, κάνουμε όμορφες σκέψεις, ανάβουμε ένα φωτάκι τη νύχτα στο δωμάτιό μας κ.τ.λ

Και επειδή τα περισσότερα παιδιά φοβούνται τα φαντάσματα διαηβάσαμε την αστεία ιστορία της Φόνης Τσαλακώνης,  η οποία είναι ένα μικρό φαντασματάκι  που πάντα αποτυγχάνει στην αποστολή του , να τρομάξει δηλαδή τους ανθρώπους…

Μπήκαμε και εμείς στο ρόλο του για να το απομυθοποιήσουμε…

Αυτές τις μέρες στο Νηπιαγωγείο μας διαβάσαμε το γνωστό παραμύθι του Eric Carle “Μια κάμπια πολύ πεινασμένη” .Ένα βιβλίο με ζωηρόχρωμη εικονογράφηση που υμνεί το θαύμα της φύσης. Σύμφωνα με τον συγγραφέα “Είναι μια ιστορία για την ελπίδα. Κι εσύ σαν τη μικρή κάμπια, θα μεγαλώσεις, θ’ ανοίξεις τα φτερά σου και θα πετάξεις προς το μέλλον”.

Η ιστορία της μικρής κάμπιας μας έδωσε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τον κύκλο ζωής της πεταλούδας και να πραγματοποιήσουμε ποικίλες δραστηριότητες με τα παιδιά.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες του κόσμου!!!

Καθώς προχωρά ο Μάιος και το βάζο του σχολείου μας γεμίζει με όμορφα και μυρωδάτα λουλούδια που με χαμόγελα  φέρνουν τα παιδιά κάθε πρωί, διαβάσαμε το υπέροχο παραμύθι της Φυλλιώς Νικολούδη με τίτλο «Το χαρούμενο λιβάδι», το οποίο έγινε αφορμή για συζήτηση, προβληματισμό και πολλές δραστηριότητες…

Είμαστε όλοι ίδιοι; Εμείς είμαστε οι καλύτεροι; Πώς αντιδρά μία παρέα από άσπρες μαργαρίτες, όταν μια κόκκινη παπαρούνα τολμά να ξεφυτρώσει στον αγρό τους; Πώς αντιδρούμε εμείς, όταν κάποιος διαφορετικός από εμάς τολμά να συνυπάρξει δίπλα μας; Μια μικρή διαπολιτισμική ιστορία που ίσως. . . μας κάνει να δούμε τα πράγματα γύρω μας με άλλη ματιά

Η όμορφη ιστορία που εκτυλίσσεται σε ένα λιβάδι, η στάση και οι προβληματισμοί των λουλουδιών που ζουν σε αυτό, γίνονται αφορμή για να μιλήσουμε για τις αξίες της αποδοχής της διαφορετικότητας και της ειρηνικής συνύπαρξης, όχι μόνο των λουλουδιών αλλά και των ανθρώπων εξυπηρετώντας παράλληλα στόχους της δράσης μας.

Επιπλέον μιλήσαμε για τα φυτά και αποκτήσαμε γνώσεις γι΄αυτά. Πώς φυτρώνουν οι μαργαρίτες και οι παπαρούνες στα λιβάδια; Τι χρειάζονται τα φυτά για να μεγαλώσουν; κ.τ.λ.

Παίξαμε μαθηματικά παιχνίδια…

“Οι άτακτες μαργαρίτες” βρίσκουν τη σωστή θέση, πριν επιστρέψει  “ο κηπουρός”

Κάναμε ασκήσεις προανάγνωσης …

Εκφραστήκαμε καλλιτεχνικά…

Καλό μήνα, καλή πρωτομαγιά!!!