Σήμερα, Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015 πήγαμε την πρώτη εκπαιδευτική μας επίσκεψη για το 2015.Προορισμός μας ήταν το θέατρο Κιβωτός, όπου στην παιδική σκηνή του θεάτρου  παρακολουθήσαμε την παιδική παράσταση της Κάρμεν Ρουγγέρη “Το παραμύθι χωρίς όνομα” από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα.

Ήταν μια εξαιρετική παράσταση που ενθουσίασε μικρούς και μεγάλους και κράτησε αμείωτο  τον ενθουσιασμό και το ενδιαφέρον μας μέχρι το τέλος.

 Μολονότι το μυθιστόρημα γράφτηκε το 1910 είχε αναπάντεχα επίκαιρα μηνύματα.Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία που επιτρέπει στην ελπίδα να ανθίσει. Έργο  επίκαιρο , διασκεδαστικό και με ενδιαφέρουσα πλοκή.Με τρόπο έμμεσο  διδάσκει ηθικές αξίες και η απλότητα των σκηνικών μας θυμίζει πως δεν χρειάζονται ακριβά κοστούμια και σκηνικά για να αγγίξει μια παράσταση την καρδιά μας.

Λίγα λόγια για το έργο

Στο βασίλειο των Μοιρολάτρων ο Αστόχαστος γιος του βασιλιά Συνετού, διαδέχεται τον πατέρα του στον θρόνο.  Ο νέος βασιλιάς, ο Αστόχαστος και η γυναίκα του η Παλάβω ενδιαφέρονται  μόνο για διασκέδαση και καλοπέραση.  Όπως είναι φυσικό σε λίγο καιρό το βασίλειο καταρρέει.  Το θησαυροφυλάκιο αδειάζει!  Η χώρα δανείζεται συνέχεια και ο τόπος ερημώνει.  Μην αντέχοντας αυτή την κατάσταση ο γιος του βασιλιά αποφασίζει να δράσει.  Με βοηθό την μικρή του αδερφή και μετά από πολλές περιπέτειες θα κατορθώσει να εμπνεύσει πίστη και εμπιστοσύνη στον λαό του ώστε όλοι μαζί να βοηθήσουν να ανορθωθεί η χώρα.

      Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν παρατηρήσει μέσα στον χειμώνα κάποιες μέρες καλοκαιρίας. Οι μέρες αυτές τοποθετούνται στο χρονικό διάστημα από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου , με μεγαλύτερη συχνότητα το διάστημα 15-31 Δεκεμβρίου και 16-31 Ιανουαρίου. Ήταν μέρες με πολύ ήλιο, χωρίς σύννεφα. Αυτές τις μέρες τις ονόμασαν Αλκυονίδες μέρες από το πουλί την Αλκυόνη που σύμφωνα με το μύθο πριν γίνει  πουλί  ήταν μία πανέμορφη γυναίκα κόρη του Θεού των ανέμων Αίολου και της Ενάρετης.

    
Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κύηκα κι ήταν τρισευτυχισμένη . Περνούσαν τόσο όμορφα , που άρχισαν να πιστεύουν σιγά – σιγά ότι δεν είναι κοινοί θνητοί , αλλά ισάξιοι με τους 12 Θεούς του Ολύμπου .

     Ο Κύηκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη πίστευε πως ήταν ισάξια της Ήρας . Μάλιστα άρχισαν να αποκαλούν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα των Θεών . Αυτό προκάλεσε την οργή του Δία . Όταν το έμαθε θύμωσε τόσο πολύ , που τον μεταμόρφωσε σε όρνιο.

   Άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα . Ημερόνυχτα θρηνούσε το χαμό του αγαπημένου της Κύηκα . Ο Δίας στο τέλος τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε ένα πανέμορφο πουλί , με λαμπερά γαλάζια φτερά  , την αλκυόνα.

Η αλκυόνα ζει και αναπαράγεται κοντά σε ακτές , ποτάμια , λίμνες , υγροτόπους και σε παράκτιες λιμνοθάλασσες της Ελλάδας , της Κύπρου και της Ευρώπης γενικότερα . Μοιάζει σα να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο αγαπημένος της Κύηκας .

     Το μαρτύριο όμως της αλκυόνας δεν τελείωνε εδώ . Γεννούσε τα αυγά της μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε πάνω σε πέτρες και βράχια στις ακτές . Κάποιες φορές τα αγριεμένα κύματα όμως ορμούσαν με μανία πάνω στη φωλιά της κι αυτή καταστρεφόταν μαζί με τα αυγά της .
Ο Δίας και πάλι έδειξε συμπόνια στην αλκυόνα κι έτσι μέσα στην καρδιά του χειμώνα , οι άνεμοι κοπάζουν κι ο ήλιος λάμπει , βοηθώντας την αλκυόνα να κλωσήσει τα αυγά της.

     Η ΑΛΚΥΟΝΗ – ομαδική εργασία