Κάτι που σίγουρα προκαλεί το θαυμασμό μας είναι οι παραδοσιακές φορεσιές εκείνων των χρόνων.
Ας ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στη στολή του Εύζωνα
Αλλά γιατί Εύζωνα και όχι Τσολιά;
Η λέξη Τσολιάς προέρχεται από το τουρκικό çul (αραβικό cull) και σημαίνει το “κουρέλι”, “το τσόλι”, “το παλιό ρούχο”.
Σύμφωνα με το λεξικό “η λέξη είχε αποδοθεί μειωτικά στους κλέφτες και τους αρματολούς, από τους Τούρκους, επειδή η φουστανέλα ήταν ραμμένη από πολλά μικρά κομμάτια ύφασμα”.
Αυτή η ονομασία λοιπόν που δεν ήταν διόλου τιμητική για τον τσολιά, έπρεπε ν’ αντικατασταθεί, όπως κι έγινε το 1868 από την ομηρική λέξη ” Εύζωνας” που προσδιορίζει τον ελαφρά οπλισμένο στρατιώτη. Την ίδια χρονιά ιδρύθηκε η προεδρική φρουρά και τα πρώτα τάγματα των “Ευζώνων”με την παραδοσιακή στολή. Σήμερα μόνο οι άνδρες της Προεδρικής Φρουράς, φέρουν με περηφάνια την ίδια στολή.
Η Φουστανέλα.Ο αριθμός των δίπλων της φουστανέλας φημολογείται πως είναι ίσος με τη διάρκεια (σε έτη) της περιόδου της Τουρκοκρατίας δηλαδή 400.
Παρ’ όλ’ αυτά, οι φουστανέλες που φέρουν στις μέρες μας οι Εύζωνοι σπάνια έχουν ακριβώς 400 δίπλες.
Τα υπόλοιπα μέρη που συγκροτούν την ευζωνική στολή είναι:
Το φάριο. Είναι το κόκκινο καπέλο του εύζωνα. Χαρακτηριστικό κομμάτι του φάριου αποτελεί η μακριά μαύρη φούντα, κατασκευασμένη από μετάξι.
Το σχήμα της θεωρείται πως συμβολίζει το δάκρυ του Χριστού στη Σταύρωση.
Το πουκάμισο. Είναι λευκού χρώματος, θεωρείται πως συμβολίζει την αγνότητα των εθνικών αγώνων.
Η φέρμελη. Είναι το γιλέκο του εύζωνα με τα λευκά και επίχρυσα νήματα.
Οι κάλτσες. Είναι λευκές και κατασκευασμένες από μαλλί.
Οι καλτσοδέτες. Είναι μαύρου χρώματος και κατασκευασμένες από μετάξι.
Τα τσαρούχια. Είναι τα υποδήματα του εύζωνα. Είναι κόκκινου χρώματος και κατασκευασμένα από δέρμα. Στη σόλα κάθε τσαρουχιού βρίσκονται καρφωμένα περίπου 60 καρφιά, τα οποία είναι υπεύθυνα για τον επιβλητικό ήχο που ακούγεται κατά το βηματισμό ενός εύζωνα. Κατά μέσο όρο, το κάθε τσαρούχι ζυγίζει τρία κιλά. Χαρακτηριστικό κομμάτι των τσαρουχιών αποτελούν οι μαύρες φούντες στις οποίες καταλήγουν οι μύτες τους. Θεωρείται πως η αρχική τους χρήση ήταν να κρύβονται σε αυτές μικρά κοφτερά αντικείμενα που θα μπορούσαν αιφνιδιαστικά να τραυματίσουν τον εχθρό σε μία «σώμα με σώμα» μάχη. Άλλη άποψη είναι ότι οι φούντες προστάτευαν τα δάχτυλα των ποδιών από το χιόνι και τα κρυοπαγήματα.
Βεβαια, οι παραδοσιακές φορεσιές αντρών και γυναικών δεν είναι ίδιες σε όλη την Ελλάδα,
αλλά αλλάζουν ανάλογα τις κλιματολογικές συνθήκες της κάθε περιοχής και το οικονομικό της υπόβαθρο.
Φορεσιές σε περιοχές στα ορεινά, αποτελούνται από βαριά, ζεστά υφάσματα ενώ στις νησιωτικές περιοχές τα υφάσματα ελαφραίνουν.
Από την άλλη, σε περιοχές με πλούσια οικονομική δραστηριότητα, εμπορικές συναλλαγές κ.τ.λ. βλέπουμε ακριβά εκλεπτυσμένα υφάσματα,
ενώ σε περιοχές φτωχό, αγροτικό πλυθυσμό οι φορεσιές είναι απλές και φτωχικές.
Και η παραδοσιακή γυναικία φορεσια της Εύβοιας
Αρκετά είπαμε, πάμε να παίξουμε!!
Παιζουμε εδώ και εξασκούμε την παρατηρητικότητα μας!
Εδώ βρίσκουμε το άλλο μισό της φορεσιάς!