Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού (6 Μαρτίου), στην τάξη μας αφιερώσαμε χρόνο για να μιλήσουμε για τη φιλία, τον σεβασμό και τη δύναμη των λέξεων και των πράξεών μας.

Διαβάσαμε το παραμύθι «Η μέρα που έγινα κι εγώ “λύκος”» της Amelie Javaux και ταξιδέψαμε μαζί με τον ήρωα της ιστορίας. Τα παιδιά σκέφτηκαν, εξέφρασαν τις απόψεις και τα συναισθήματά τους και προσπαθήσαμε όλοι μαζί να ανακαλύψουμε ποιος είναι τελικά ο «λύκος» του παραμυθιού και γιατί ο ήρωας νιώθει έτσι.

Η συζήτησή μας οδήγησε να μιλήσουμε για τις διαφορετικές μορφές βίας και για το πώς μπορεί να αισθάνεται κάποιος όταν πληγώνεται από τη συμπεριφορά των άλλων. Σκεφτήκαμε επίσης τι μπορούμε να κάνουμε όταν κάτι τέτοιο συμβεί σε εμάς ή σε κάποιον άλλον.

Στη συνέχεια, τα παιδιά ζωγράφισαν ό,τι τους έκανε εντύπωση από την ιστορία και μέσα από τις ζωγραφιές τους αποτύπωσαν σκέψεις, συναισθήματα και μηνύματα.

Τέλος, όλοι μαζί δημιουργήσαμε το δικό μας μεγάλο «ΣΤΟΠ» στη βία, στέλνοντας ένα δυνατό μήνυμα: ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει μόνο, φοβισμένο ή πληγωμένο. Όταν στεκόμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον, όταν μιλάμε, βοηθάμε και υπερασπιζόμαστε το δίκαιο, τότε η τάξη μας γίνεται ένας χώρος σεβασμού και αγάπης.

Γιατί όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά:

ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ – ΝΑΙ ΣΤΗ ΦΙΛΙΑ!