Ωραία αφόρμηση το παραμύθι της Φρόσως Χατόγλου “ο πόλεμος των δασών”: Με πλούσια μηνύματα, οικολογικά, δημοκρατικά, φιλίας, και φυσικά ειρήνης…
Με λίγα λόγια το παραμύθι είναι κάπως έτσι:
Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που ακόμα δεν υπήρχαν άνθρωποι, ήταν δύο δάση: το κόκκινο και το πράσινο, που τα χώριζε ένα ποταμάκι. Στο κόκκινο δάσος ζούσαν κόκκινα ζώα με βασιλιά το κόκκινο λιοντάρι και στο πράσινο δάσος τα πράσινα ζώα με βασιλιά το πράσινο λιοντάρι. Και οι δύο βασιλιάδες ήθελαν να είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι κι έτσι έπεισαν τους υπηκόους τους ο καθένας, ότι οι αντίπαλοι είναι κακοί και τους εχθρεύονται. Τα ζώα- υπήκοοι πίστεψαν τους βασιλιάδες τους και άρχισαν να ετοιμάζονται για πόλεμο. Η αφορμή δόθηκε όταν ένα κόκκινο ελαφάκι πήγε να πιει νερό στο ποτάμι και συνάντησε στην απέναντι όχθη ένα πράσινο μικρό ελάφι. Άρχισαν να παίζουν ξέγνοιαστα αλλά οι γονείς τους που τα έψαχναν, μόλις τα είδαν μαζί θύμωσαν και άρχισαν να μαλώνουν. Μαζευτήκαν τότε όλα τα ζώα και ξεκίνησε έτσι ένας φοβερός πόλεμος που είχε καταστροφικές συνέπειες: τα ζώα έχασαν τις φωλιές τους, η τροφή που μάζευαν με τόσο κόπο τσαλαπατήθηκε, τα δέντρα ξεριζώθηκαν, και το χειρότερο απ’ όλα, σκοτώθηκαν πολλά ζώα. Οι δύο λιονταροβασιλιάδες χαίρονταν και φώναζαν: σκοτώστε τους, θα νικήσουμε! Και καθόλου δε νοιάζονταν για τις καταστροφές. Όμως τα ζώα ένα – ένα άρχισαν να σκέφτονται σωστά και συζητούσαν μεταξύ τους: Μα τι κερδίζουμε εμείς μ΄αυτόν τον πόλεμο: Τίποτε. Ωραία ζούσαμε πριν τον πόλεμο.
“Από τότε που αυτοί οι βασιλιάδες μας έταξαν πλούτη και όμορφη ζωή, χάσαμε την ησυχία μας, είπε μια πράσινη νυφίτσα.”
“Πρέπει να σταματήσει αυτό το κακό” είπε μια κόκκινη κουκουβάγια.
Έτσι ενώθηκαν όλα τα ζώα και τιμωρώντας τους βασιλιάδες τους έζησαν ειρηνικά κι ευτυχισμένα…
Εκτός των άλλων δραστηριοτήτων,είναι και μια καλή ευκαιρία για ανάμιξη του κόκκινου με το πράσινο, και …… μαντέψτε: ποιος ξέρει τι χρώμα θα βγει;