Author Archive

“ασήμαντες” σκέψεις … »

Ζούμε σε μια κοινωνία που ο καθένας ζει για τον εαυτό του. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά όταν σου συμβαίνει κάτι. Οι υπόλοιποι είναι απλά περίεργοι να μάθουν! Πως μπορεί κανείς, λοιπόν, να εμπιστευτεί, να σεβασθεί, να αισθανθεί, να αγαπήσει;

Καθημερινά επικοινωνούμε με πολλούς ανθρώπους είτε από ανάγκη, είτε από συμφέρον, είτε από θέληση, είτε από θυμό, είτε επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Αλήθεια, ποιοί απ’ αυτούς αξίζουν πραγματικά λίγο απ’τον χρόνο μας; Ποιοί απ’ αυτούς αξίζουν να είναι στην ζωή μας; Γέλια, τσακωμοί, λύπες, χαρές, καταστάσεις που μοιραζόμαστε μαζί τους και στιγμές που μένουν στην καρδιά και στο μυαλό μας.

Υπάρχει όμως και η μοναξιά. Γιατί ένας άνθρωπος είναι μόνος; Αναγκάζεται να είναι ή απλά το επιλέγει; Και γιατί να υπάρχει η επιλογή της μοναξιάς; Λένε πως το αντίθετο της ζωής δεν είναι ο θάνατος, αλλά η μοναξιά. Συμφωνώ. Δεν γίνεται να έχεις μια ευχάριστη ζωή όταν την βιώνεις μόνος σου. Είναι οι φίλοι, η οικογένεια, μια σχέση, μια γνωριμία, ένας άνθρωπος. Ναι, αρκεί ένας άνθρωπος για να δώσει νόημα στην ζωή κάποιου άλλου! Αλλιώς τίποτα. Τι να ευχαριστηθείς; Τι να νιώσεις; Τι να απολαύσεις; Πού να πας; Όταν είσαι μόνος σου είσαι μόνο εσύ. Εσύ και οι σκέψεις σου.

Προσωπικά, διχάζομαι. Να αφεθώ σε έναν κόσμο που πληγώνει ή να ζήσω με την μοναξιά; Αν και αυτή πληγώνει περισσότερο… σίγουρα ξέρει τι θέλει απ’την αρχή μέχρι το τέλος. ΠΑΡΕΑ.

Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων