Αυτός ήταν ο τίτλος του πολιτιστικού προγράμματος που υλοποιήθηκε στην Α΄ Λυκείου, στο πλαίσιο της ενότητας «Γηρατειά-Νεότητα» της Νεοελληνικής Γλώσσας.
Ο στόχος ήταν οι μαθητές να γνωρίσουν πώς ήταν η ζωή σε μία άλλη εποχή, με όχημα τις αφηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων τους, μέσω προφορικών συνεντεύξεων. Άλλοι στόχοι ήταν να κατανοήσουν έννοιες όπως η προφορική ιστορία, να εντοπίσουν αλλαγές στον τρόπο ζωής τότε και σήμερα, να αναπτύξουν δεξιότητες έρευνας, συλλογής και επεξεργασίας πληροφοριών. Επίσης, να κατανοήσουν τη σημασία της ατομικής και προφορικής ιστορίας ως μέρος της ευρύτερης συλλογικής ιστορίας, αλλά και να δουν τους ηλικιωμένους -πέρα από τα στερεότυπα- ως φορείς γνώσης και εμπειρίας.
Οι άνθρωποι που συμμετείχαν ήταν οι παρακάτω και τους ευχαριστούμε πολύ για αυτό:
- Νικόλαος Δραγουμάνος και Ευαγγελία Μπενάκη- Δραγουμάνου (παππούς και γιαγιά της Ειρήνης Δραγουμάνου)
- Ρίνα Κωσταδήμα (γιαγιά της Κατρίνας Μπουζούκη)
- Ηρακλής Σιούτης(παππούς της Κυριακής Αχμέτη)
- Σμύρη Μαρία (γιαγιά Μαρίας Μπουκουβάλα)
- Μαρία Πανή(γιαγιά Σοφίας Πανή)
- Σταυρούλα Νταλαούτη (γιαγιά Σταυρούλας Μαγκλάρα)
Οι γιαγιάδες και οι παππούδες που συμμετείχαν είχαν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να πουν. Για τη ζωή τους, τις εμπειρίες τους, τις δυσκολίες και τις χαρές τους. Επιλέξαμε κάποια ηχογραφημένα αποσπάσματα και σας τα παρουσιάζουμε.
Κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για να τους ακούσετε.
https://drive.google.com/drive/folders/1CocLmdSRHl30wn08vWW22MzVJ_am7uax?usp=sharing
Τι αποκόμισαν οι μαθήτριες μέσα από αυτή την εμπειρία; Αντιγράφω τα δικά τους λόγια:
- «Αυτό που αποκόμισα από τη συνέντευξη ήταν η ζωή και τα σχολικά της χρόνια, δούλευε από τα 8 και φοιτούσε και σε σχολείο παρόλο που ζούσε έξι μήνες Συρράκο και έξι μήνες Πρέβεζα. Επιπλέον, η τυφλή εμπιστοσύνη και η αγάπη που έδειξε στον παππού μου. Έμαθα να μην γκρινιάζω αν ζητάω κάτι και δεν γίνεται, καθώς η γιαγιά μου δούλευε από 8 χρονών, ενώ εγώ είμαι δεκαέξι και δεν έχω δουλέψει ακόμα».
- «Τα συναισθήματα που βίωσα από αυτή την εμπειρία ήταν ανάμεικτα. Ένιωσα χαρά μαθαίνοντας για τη ζωή της γιαγιάς μου, και λύπη καθώς δεν πέρασε εύκολα χρόνια,όπως περνάμε εμείς η νέα γενιά σήμερα.»
- «Μου άρεσε που κατάφερα να νιώσω και να μπω στη θέση της γιαγιάς μου σε κάθε φάση της ζωής της.»
- «Εκείνες τις στιγμές τα λόγια της γιαγιάς μου έπαιρναν μορφή στο μυαλό μου. Αόριστη στην αρχή, μα έκλεινα τα μάτια μου και αφουγκραζόμουν. Μπορούσα να δω τα βουνά στα οποία μεγάλωσε, τα καλντερίμια στα οποία περπάτησε, ακολουθώντας νοερά κάθε της βήμα, επαναλαμβάνοντας σιωπηλά κάθε λέξη που είπε.»
- «Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν που μπορούσα να μοιραστώ στιγμές με τον παππού και τη γιαγιά, όλα τα γέλια και τα δάκρυα, και όλους τους μικροτσακωμούς τους, ακόμα και τα ανόητα αστεία τους κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.»
- «Η κάθε λέξη τους με ταξίδευε στην κάθε τους στιγμή που βίωσαν, όλα ήταν σαν να τα έβλεπα μπροστά μου και κατάλαβα ότι ο κάθε άνθρωπος έχει μόνο ένα μοναδικό παρελθόν που κανένας δεν μπορεί να αντιγράψει.»
- «Αισθάνομαι ευγνώμων που αυτή η εργασία με έφερε πιο κοντά μαζί της. Συνειδητοποίησα πόσες εμπειρίες κουβαλούν οι μεγαλύτεροι άνθρωποι χωρίς να τις μοιράζονται. Είδα στο πρόσωπο της έναν άνθρωπο με όνειρα, φόβους, ιστορίες.»
Ιωάννα Ξενικάκη
