• ΜικρογραφίαΑπό το πεδίο της καθημερινότητας ως αυτό της τέχνης, η αφήγηση χρονολογείται από τις απαρχές της κοινωνικής ζωής. Ο κατεξοχήν ερευνητής της αφήγησης ιστοριών J. Bruner αναφέρει πως η δεξιότητα στην αφήγηση τιμάται […]

  • Πώς να κατασκευάσετε μια αρχαιοελληνική πανοπλία
    ή αλλιώς «ο λινοθώρακας του Wisconsin»
     
    Ένα από τα μυστήρια που ευδοκιμούν στο χώρο της επιστήμης της ιστορίας και αρχαιολογίας είναι ο λινοθώρακας: Η φαινομενικά απλοϊκή πανοπλία, με ύψος ως τους γοφούς, που αναπαρίσταται σε πλήθος αγγείων, γλυπτών και ανάγλυφων της αρχαιότητας. Γιατί, αναρωτιούνται οι αρχαιολόγοι, να πάει κάποιος στον πόλεμο φορώντας ένα κοντό λινό ένδυμα; Ίσως να αναδεικνύει τα μυώδη πόδια του στρατιώτη αλλά ας φανταστούμε τη χρησιμότητά του όταν αυτός αντιμετωπίζει τα βέλη και το ξίφος του εχθρού!
     Οι ειδικοί, κρίνοντας από τη συχνότητα με την οποία εμφανίζεται η συγκεκριμένη πανοπλία στην ελληνική τέχνη, θεωρούν αναμφισβήτητο ότι, μεταξύ 600 και 200 π.Χ., υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής στους στρατιώτες όχι μόνο της ελληνικής επικράτειας αλλά και ολόκληρης της Μεσογείου. Το γιατί συνέβη αυτό το «παράδοξο» μένει αναπάντητο αφού κανένας λινοθώρακας δε διασώθηκε για να μελετηθεί.

    Πολεμιστής σε αρχαία παράσταση φοράει λινοθώρακα πάνω από το ευδιάκριτο υπένδημα.
    Το 2006, ο καθηγητής ιστορίας Greg Aldrete[1]  αποφάσισε να ερευνήσει σε βάθος το θέμα. Αφορμή στάθηκε ο Scott Bartell, ένας τόσο παθιασμένος με το Μέγα Αλέξανδρο φοιτητής του που είχε τατουάζ με τον μυθικό Μακεδόνα. Ο ενθουσιώδης νεαρός Bartell ενδιαφερόταν για το λινοθώρακα, πανοπλία που προτιμούσε και ο ίδιος ο Μ. Αλέξανδρος. Μια μέρα ζήτησε τη βοήθεια του καθηγητή Aldrete για να τελειοποιήσει ένα λινοθώρακα που ξεκίνησε να κατασκευάζει με λινό ύφασμα.

    Ο καθηγητής συγκέντρωσε πολυάριθμες εικόνες και γραπτές αναφορές από Αιγύπτιους, Πέρσες, Καρχηδόνιους, Έλληνες, Ρωμαίους, ακόμα και φυλές της Ισπανίας, χωρίς όμως να μπορεί να λύσει το μυστήριο πώς ακριβώς λειτουργούσε. Μαζί με τον Bartell και τη σύζυγό του, Alicia Aldrete, αποφάσισαν να ανακατασκευάσουν την πανοπλία.
     

     


     Μάχη Έλληνα με Πέρση, Ερυθρόμορφος αμφορέας, 480-470 π.Χ. Μητροπολιτικό Μουσείο Ν. Υόρκης

    Αττικός ερυθρόμορφος κρατήρας (500-490 π.Χ.)
    Δημιουργήθηκε έτσι μια ομάδα των τριών για το «πρότζεκτ λινοθώρακας». Η ερευνητική ομάδα, ξεκίνησε συγκεντρώνοντας σε μια βάση δεδομένων χίλιες περίπου εικόνες με παραστάσεις λινοθώρακα σε γλυπτά, αγγειογραφίες, τοιχογραφίες, σαρκοφάγους. Με τις πληροφορίες από τις εικόνες έφτιαξαν ένα σχέδιο της πανοπλίας και το μετέφεραν σε χαρτόνι.

    Σταδιακά ανακάλυπταν ότι πολλές από τις φαινομενικά τυχαίες λεπτομέρειες ήταν εξαιρετικά λειτουργικά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, «υπάρχει μια μικρή προεξοχή στο πίσω μέρος του λαιμού που φαίνεται διακοσμητική, αλλά σας προστατεύει πραγματικά τέλεια, αν κάποιος προσπαθήσει να σας χτυπήσει με ένα τσεκούρι», λέει ο καθηγητής Aldrete.
    Οι απόψεις διίστανται για το πώς ακριβώς κατασκευαζόταν, καθώς τα κείμενα στα οποία αναφέρεται (παράδειγμα η Ιλιάδα) δεν περιλαμβάνουν τέτοιου είδους πληροφορίες: Ήταν πράγματι από λινό ή από δέρμα; Μήπως είχε ραμμένα επάνω του μεταλλικά ελάσματα, ή μήπως κολλημένα με κάποιον τρόπο;
    Δέρμα ή «κολλαρισμένο » λινό με κάποιου είδους επίχρισμα, ο Aldrete ήξερε ότι ήταν ένα κοινό αρχαίο-ελληνικό υλικό: Υπολείμματα από αυτό έχουν βρεθεί σε ελληνικούς  αρχαιολογικούς χώρους,
    Επιλέγοντας την εκδοχή του λινού, ο καθηγητής Aldrete συνεργάστηκε με έναν παραδοσιακό υφαντή ο οποίος ύφανε λινάρι στο λινό δίχως καθόλου συνθετικά πρόσθετα.
    Από τις πολλές συνταγές για παρασκευή κόλλας που γνωρίζουμε ότι χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα, η ομάδα αγόρασε κόλλα κουνελιού. Η συγκεκριμένη γίνεται και σήμερα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και χρησιμοποιείται από μερικούς ζωγράφους για να  ασταρώνουν τους καμβάδες τους

     
    Αγγειογραφία με παράσταση οπλίτη, 5ος αιώνας π.Χ.  (Παρίσι, Μουσείο Λούβρου)
    Η ερευνητική ομάδα, αφού επίστρωσε ένα μεγάλο κομμάτι λινού με την κόλλα, ανακάλυψε ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο να το κόψει για να γίνει το γνωστό φόρεμα των στρατιωτών:  Το κατόρθωσαν μόνο με ηλεκτρικό πριόνι και ήταν ολοφάνερο ότι στην αρχαιότητα ο τρόπος κατασκευής ήταν διαφορετικός. Όταν ωρίμασε η αντίληψή τους για τον τρόπο μεταχείρισης του υλικού. κατέληξαν να κατασκευάσουν μικρά κομμάτια επιχρισμένου με κόλλα υφάσματος τα οποία μετά συναρμολογούσαν.
    Ο σκύλος του καθηγητή μάσησε μέρος του επιχρισμένου υφάσματος και, πέρα από την αναστάτωση που αυτό δημιούργησε, τους έδειξε μια νέα οπτική. Υγραίνοντας το ύφασμα μπορούσαν να το κάνουν εύκαμπτο για όσο χρονικό διάστημα χρειαζόταν ώστε να δημιουργήσουν διακοσμήσεις, όπως Γοργόνες.
    Οι φοιτητές του Aldrete πειραματίστηκαν με το ύφασμα: Αποδεικνυόταν ελαφρύ και δροσερό στη ζέστη, ενώ μαλάκωνε με το χρόνο κάνοντας άνετη τη χρήση του από τον άνδρα που το φορούσε αφού έπαιρνε το σχήμα του σώματός του.  «Έχω φορέσει διάφορες πανοπλίες με μεταλλικά ελάσματα» λέει ο Aldrete «αλλά αυτή είναι η πιο λειτουργική και ευχάριστη».
    Μεγάλο ενδιαφέρον είχε η δοκιμασία της πανοπλίας στην ανθεκτικότητα στα όπλα. Σε υπαίθριο χώρο εκτός πανεπιστημίου, μιας και εκεί απαγορεύεται η χρήση όπλων, δοκίμασαν βέλη από διάφορες αποστάσεις, σπαθιά και άλλα. Και οδηγήθηκαν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι ο λινοθώρακας πάχους 12 χιλιοστών μπορούσε να παράσχει προστασία από κάθε βέλος που χρησιμοποιήθηκε μεταξύ 600 και 200 π.Χ.  Ήταν μετά το 2ο αι. π.Χ , οπότε οι εξελίξεις στη μεταλλουργία που οδήγησαν σε πιο αιχμηρά βέλη που κατέστησαν επισφαλή  και ξεπερασμένο το λινοθώρακα (και μαζί με αυτό, πιθανότατα, τα πιο ισχυρά τόξα).

    Σύμφωνα με τον καθηγητή Aldrete, η εμπειρία του με το λινοθώρακα, πέρα από απαντήσεις σε θέματα τεχνικής,  εμπλούτισε τις γνώσεις μας για την πραγματική φύση του αρχαίου κόσμου. Για παράδειγμα αναφέρει ότι στην αρχαία Ελλάδα, κάθε στρατιώτης έπρεπε να εξασφαλίσει τον οπλισμό του αφού αυτό δεν ήταν υποχρέωση του κράτους. Η εξαιρετική δημοτικότητα του λινοθώρακα προφανώς σχετίζεται με το ότι ο καθένας μπορούσε να τον κατασκευάσει στο σπίτι του. Σε αρχαίο αγγείο παριστάνεται στη μια πλευρά ομάδα γυναικών να υφαίνει και στην άλλη πλευρά μια γυναίκα να την προσφέρει σε άνδρα που τη φοράει. Δε χρειαζόταν ακριβά μέταλλα ή σιδεράς για την κατασκευή της αλλά αυτό ήταν δυνατό να γίνει ακόμα και σε κάθε απομακρυσμένο αγροτόσπιτο. Είναι μια σημαντική υπενθύμιση για την εποχή μας και τον τρόπο που σκεπτόμαστε: Τότε όλα ήταν χειροποίητα και κάθε αντικείμενο ήταν μοναδικό.
    Η ανακάλυψη του Aldrete προκάλεσε ενδιαφέρον σε οπλοποιούς και γυρίστηκε μια ταινία που παρουσίαζε την ανθεκτικότητά της στα βέλη. Επιπλέον, δημιουργοί βίντεο παιχνιδιών τον ρώτησαν αν πιστεύει ότι θα ήταν ικανή να προστατεύσει κάποιον από επίθεση ζόμπι (ο καθηγητής κατόπιν σκέψης απάντησε «ναι»).
    Ο Aldrete δεν πιστεύει ότι ο λινοθώρακας θα αντικαταστήσει εύκολα τη μεταλλική πανοπλία στη λαϊκή φαντασία: Η δεύτερη έχει μεγαλύτερη γοητεία και κύρος, ιδιαίτερα στο Χόλιγουντ. Αναμφίβολα όμως, ο λινοθώρακας του Γουισκόνσιν κάνει τον αρχαίο κόσμο να φαίνεται πιο αληθινός.
    Επιμέλεια: Τσίγκα Γεωργία – Ζέτα
     

    Πηγή: http://www.newyorker.com/books/joshua-rothman/how-to-make-your-own-greek-armor

    Περισσότερες πληροφορίες:

    Το ερευνητικό πρόγραμμα Λινοθώραξ http://www.uwgb.edu/aldreteg/Linothorax.html

    Σύλλογος ιστορικών μελετών «Κορύβαντες» http://koryvantes.blogspot.gr/2012/02/blog-post_07.html

     

     

    [1] Πτυχιούχος του πανεπιστημίου Princeton University, διδάκτορας αρχαίας ιστορίας το πανεπιστημίου Michigan, καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας  πανεπιστημίου Wisconsin (UWGB) από το 1995 https://www.uwgb.edu/aldreteg/

  • Στην Έκθεση-Έκφραση Β΄Λυκείου, ενότητα «Παρουσίαση- Κριτική»,

    είναι πιθανό να συζητήσουμε για τη στρατευμένη τέχνη.

    Οι διαφάνειες μπορεί να είναι αφορμές για το διάλογο.

    ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ

  • Ο/Η Ζέτα Τσίγκα ανάρτησε το άρθρο, φυσικά, στο ιστότοπο Μπλοκάκι (Blockak-e) πριν από 4 έτη, 10 μήνες

    «Αλλά δεν πρέπει να αλλάξεις τίποτε, ούτε ένα χαλίκι, ούτε έναν κόκκο άμμου, αν δεν ξέρεις τι καλό και τι κακό θα προκαλέσει αυτή σου η πράξη. Ο κόσμος βρίσκεται σε μιαν ευστάθεια, σε Ισορροπία.»

     
    Ο μάγος του Αρχιπελάγους, Ούρσουλα Λε Γκεν

    Olive Tree in a Southern Landscape, Olle Hjortzberg

  •  

    ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ: ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ

     

     

    Στα θεμέλια της εκπαιδευτικής τεχνολογίας βρίσκονται:

    Α. O «Εκπαιδευτικός Σχεδιασμός» δηλαδή η διαδικασία του προγραμματισμού της διδασκαλίας με άξονα τρία βασικά ερωτήματα:
    1. Πού στοχεύουμε να φθάσουμε (γνωστικοί στόχοι),
    2. Πώς θα φθάσουμε εκεί (οργάνωση μαθήματος, μέσα, ρόλοι), και
    3. Πώς θα καταλάβουμε ότι φθάσαμε (αξιολόγηση).

    Β. Η τεχνολογία που θα υποστηρίξει τους διαφορετικούς στόχους και τους ρόλους
    που έχουν τεθεί.

    Γιατί είναι σημαντικό να προγραμματίζουμε μία διδασκαλία;

    Ο προγραμματισμός της διδασκαλίας είναι σημαντικός γιατί:

    Μπορεί να επιλύσει το πρόβλημα της διδασκαλίας ενός θέματος του γνωστικού αντικειμένου σε περιορισμένα χρονικά όρια,

    Βοηθά τον εκπαιδευτικό να φανταστεί εκ των προτέρων την εξελικτική διαδικασία της διδασκαλίας,

    Δίνει αίσθημα ασφάλειας και αυτοπεποίθησης στον εκπαιδευτικό,

    Βοηθά στην έγκαιρη πρόβλεψη των προβλημάτων,

    Δίνει τη δυνατότητα έγκαιρης προετοιμασίας,

    Συμβάλλει στην εξοικονόμηση χρόνου,

    Αποκαλύπτει τις παιδευτικές δυνατότητες του περιεχομένου που πρόκειται να διδαχθεί,

    Διευκολύνει τον αυτοέλεγχο του εκπαιδευτικού.

     

    Α. Ανάλυση -σχεδιασμός

    Βασικά χαρακτηριστικά ενός μαθήματος:
    Να έχει συγκεκριμένους και ξεκάθαρους στόχους.
    Ερώτηση: Τι διδάσκω; Γιατί το διδάσκω;

    Να λαμβάνει υπόψη την πρότερη γνώση των μαθητών και να ανταποκρίνεται στο στάδιο ανάπτυξής τους.
    Ερώτηση: Ποιον διδάσκω;

    Να είναι καλά οργανωμένο και δομημένο.
    Ερώτηση: Πώς διδάσκω;

    Να αξιολογεί το αποτέλεσμα
    Ερώτηση: Ποια τα αναμενόμενα αποτελέσματα;

    Η οργάνωση/σχεδιασμός της διδασκαλίας πρέπει να απαντά στα ακόλουθα ερωτήματα:
    Τι διδάσκω; Γιατί το διδάσκω;
    Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει

    α) τη φάση της μελέτης:
    επιλογή και μελέτη του περιεχομένου της διδασκαλίας,
    εντοπισμός των βασικών εννοιών και υπο-εννοιών που το συνθέτουν,
    μελετάται από τη βιβλιογραφία, η ιστορική και επιστημολογική εξέλιξη της έννοιας καθώς και οι δυσκολίες μάθησής της από τους μαθητές.

    Β) τη φάση της επιλογής-οργάνωσης:
    επιλογή της μορφής οργάνωσης της τάξης (ατομική μάθηση, ομαδοσυνεργατική μάθηση)
    διερεύνηση των μαθησιακών δυσκολιών και ανάλυση των εκπαιδευτικών αναγκών,
    προσδιορισμός του διδακτικού σκοπού και των διδακτικών στόχων,
    σχεδιασμός του περιεχομένου και της μεθοδολογίας, επιλογή της στρατηγικής της διδασκαλίας
    χειρισμός του χρόνου,
    εξασφάλιση των υλικοτεχνικών συνθηκών.

    Ποιον διδάσκω;
    Διερεύνηση εκπαιδευτικών αναγκών, πρότερης γνώσης, μαθησιακών δυσκολιών μέσω:
    α. Συζήτησης για τα θέματα που οι μαθητές δεν έχουν κατανοήσει ή συναντούν δυσκολίες
    β. Κατάλληλων ερωτήσεων-ερωτηματολογίων που διερευνούν τη γνώση των μαθητών
    σε θέματα στα οποία έχουν παρατηρηθεί μαθησιακές δυσκολίες
    γ. Αξιολόγησης εργασιών ή γενικά γραπτών των μαθητών

    Γιατί διδάσκω; … Ο σκοπός
    Ο Σκοπός και οι Στόχοι της διδασκαλίας προσδιορίζουν το γενικό πλαίσιο του μαθήματος σε σχέση με το κοινό στο οποίο απευθύνεται.
    Η διατύπωσή τους και η κοινοποίησή τους στους μαθητές συμβάλλουν στην καλύτερη οργάνωση του μαθήματος.
    Ο Σκοπός αποτελεί μία σύντομη περιγραφή της θεματολογίας του μαθήματος / κεφαλαίου / ενότητας που συγκεκριμενοποιεί το αντικείμενο της διδασκαλίας.

    Β. Σύνταξη

    Ακολουθούν:

    1. μια όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένη σφαιρική μελέτη γύρω από το θέμα,

    2. η επιλογή και ο προγραμματισμός του περιεχομένου μάθησης,

    3. η επιλογή της μεθόδου και ο σχεδιασμός της διδασκαλίας (εναρμονισμένοι με τους κανόνες που απορρέουν από τις θεωρίες μάθησης), καθώς και

    4. ο τρόπος αξιολόγησης της επίτευξης των στόχων (φύλλο εργασίας ή τεστ).

    γ. Εφαρμογή

    Πώς διδάσκω;
    Το περιεχόμενο και η μεθοδολογία της διδασκαλίας σχεδιάζεται με βάση τα προσδοκώμενα αποτελέσματα :
    α. προσδιορίζονται και χρονικά οριοθετούνται τα βασικά στάδια διδασκαλίας και οι εκπαιδευτικές ενέργειες που περιέχει το καθένα
    β. επιλέγονται οι εκπαιδευτικές τεχνικές και τα μέσα που ταιριάζουν σε κάθε περίπτωση
    Βέβαια η δυναμική και το κλίμα της τάξης στη διάρκεια του μαθήματος θα διαμορφώσουν
    τελικά την πορεία του μαθήματος.

    Ποια τα προσδοκώμενα αποτελέσματα;
    Οι Στόχοι ή Προσδοκώμενα αποτελέσματα εξειδικεύουν και δομούν το σκοπό της διδασκαλίας: σαφής και συγκεκριμένη περιγραφή αυτών που ο εκπαιδευόμενος είναι ικανός να κάνει όταν θα έχει ολοκληρώσει το μάθημα/κεφάλαιο/ενότητα (έτσι ώστε να
    μπορεί να αποτιμηθεί και ο βαθμός στον οποίο επιτεύχθηκαν).

    Κατηγορίες στόχων: οι στόχοι αφορούν την απόκτηση
    α. γνώσεων, δεξιοτήτων που επιτυγχάνεται μέσω της επεξεργασίας θεωρητικών
    ζητημάτων, πληροφοριών, δεδομένων, πρακτικών ασκήσεων και
    β. στάσεων/αξιών του μαθητή οι οποίες θα πρέπει να ενισχυθούν ή να μετασχηματισθούν (στάση είναι ένα σύνολο αξιών που υιοθετούν τα άτομα με βάση τις οποίες καθορίζεται η συμπεριφορά τους).

    Οδηγίες:
    1.Οι στόχοι αφορούν όλες τις γνώσεις, δεξιότητες και αξίες/συμπεριφορές που θα πρέπει να αποκτήσουν οι μαθητές μέσα από το συγκεκριμένο μάθημα
    2. Η διατύπωση θα πρέπει να είναι λιτή, σαφής και ακριβής σε δεύτερο πρόσωπο
    3. Οι στόχοι που διατυπώνονται θα πρέπει να είναι πλήρεις ώστε να κατευθύνουν την
    αξιολόγηση του μαθητή.

    Στην όλη διαδικασία οι διδακτικοί στόχοι καθορίζονται αφού πρώτα ολοκληρωθεί η ανάλυση και πριν προγραμματιστεί η διδασκαλία. Οι στόχοι περιγράφουν επιθυμητά αποτελέσματα, χωρίς να αναφέρονται στους τρόπους και τα μέσα με τα οποία θα φτάσουμε σ’ αυτά. Προσδιορίζουν αποτελέσματα της διδασκαλίας, αλλά με κανένα τρόπο την πορεία της.

    ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΣΚΟΠΩΝ -ΣΤΟΧΩΝ

    Ο διδακτικός σκοπός αποτελεί τη διατύπωση της γενικής πρόθεσης της διδασκαλίας και προσδιορίζει σε γενικές γραμμές αυτό που η διδασκαλία επιδιώκει.

    Οι διδακτικοί στόχοι προσδιορίζονται στα πλαίσια του διδακτικού σκοπού και τον εξειδικεύουν. Οι διδακτικοί στόχοι περιγράφουν με ακρίβεια τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα τα οποία πρέπει να προσδιορίζονται κατά τρόπο σαφή, συγκεκριμένο, παρατηρήσιμο και συνεπώς ελέγξιμο ώστε να αποτιμηθεί ο βαθμός στον οποίο επιτυγχάνονται.
    Περισσότερα

  • Μια σταγόνα, καθαρού νερού, σθεναρή πάνω απ’ τα βάραθρα, την είπανε Αρετή

    και της έδωσαν ένα λιγνό αγορίστικο σώμα.

     
    Ο Ύπνος των Γενναίων, Ο. Ελύτης

  •  

    (από το  http://www.netschoolbook.gr.)

    Ο προγραμματισμός της διδασκαλίας είναι σημαντικός γιατί:

    • Μπορεί να επιλύσει το πρόβλημα της διδασκαλίας ενός θέματος του γνωστικού αντικειμένου σε περιορισμένα χρονικά όρια,
    • Βοηθά τον εκπαιδευτικό να φανταστεί εκ των προτέρων την εξελικτική διαδικασία της διδασκαλίας,
    • Δίνει αίσθημα ασφάλειας και αυτοπεποίθησης στον εκπαιδευτικό,
    • Βοηθά στην έγκαιρη πρόβλεψη των προβλημάτων,
    • Δίνει τη δυνατότητα έγκαιρης προετοιμασίας,
    • Συμβάλλει στην εξοικονόμηση χρόνου,
    • Αποκαλύπτει τις παιδευτικές δυνατότητες του περιεχομένου που πρόκειται να διδαχθεί,
    • Διευκολύνει τον αυτοέλεγχο του εκπαιδευτικού.
  •  
    Ένας άνθρωπος, το άλογό του και το σκυλί του περπατούσαν σ’ ένα δρόμο. Καθώς περνούσαν δίπλα από ένα τεράστιο δέντρο, έπεσε ένας κεραυνός και όλοι έμειναν στον τόπο. Αλλά ο άνθρωπος δεν αντιλήφθηκε ότι είχε πια αφήσει τον κόσμο τούτο και συνέχισε να περπατάει με τα ζώα του. Μερικές φορές οι πεθαμένοι θέλουν χρόνο για να συνειδητοποιήσουν τη νέα τους κατάσταση…

    Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς, ανηφορικός, ο ήλιος έκαιγε και αυτοί είχαν ιδρώσει και διψούσαν πολύ.

    Σε μια στροφή διέκριναν μια μεγαλόπρεπη πύλη, καμωμένη ολόκληρη από μάρμαρο, που οδηγούσε σε μία πλατεία στρωμένη με χρυσάφι, που στο κέντρο της είχε μία πηγή από όπου ανάβλυζε κρυστάλλινο νερό.

    Ο οδοιπόρος προχώρησε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο:

    “Καλημέρα.”

    “Καλημέρα”, απάντησε ο φύλακας.

    “Ποιος είναι αυτός ο τόσο όμορφος τόπος;”

    “Είναι ο παράδεισος.”

    “Ωραία που φτάσαμε στον παράδεισο, διψάμε πολύ.”

    “Μπορείτε να μπείτε, κύριε, και να πιείτε όσο θέλετε” και ο φύλακας έδειξε την πηγή.

    “Το άλογο και το σκυλί μου διψάνε κι αυτά.”

    “Λυπάμαι πολύ”, είπε ο φύλακας. “Εδώ δεν επιτρέπονται ζώα.”

    Ο άνθρωπος στενοχωρήθηκε επειδή διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει νερό μόνο αυτός. Ευχαρίστησε το φύλακα και συνέχισε το δρόμο του.

    Αφού περπάτησαν πολλή ώρα στην ανηφόρα, εξαντλημένοι πια, έφτασαν σ’ ένα μέρος που είχε για είσοδο μια παλιά ξύλινη πύλη που οδηγούσε σ’ ένα χωματόδρομο πλαισιωμένο από δέντρα.

    Στη σκιά ενός από τα δέντρα καθόταν ένας άνθρωπος μ ένα καπέλο στο κεφάλι, ίσως και να κοιμόταν.

    “Καλημέρα”, είπε ο οδοιπόρος.

    Ο άνθρωπος έγνεψε με το κεφάλι

    “Διψάμε πολύ, εγώ το άλογό μου και το σκυλί μου”

    “Έχει μια πηγή σ’ εκείνες τις πέτρες” είπε ο άνθρωπος δείχνοντας το σημείο “Πιείτε όσο θέλετε”

    Ο άνθρωπος, το άλογο και το σκυλί πήγαν ως την πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο οδοιπόρος γύρισε για να τον ευχαριστήσει.

    “Ελάτε πάλι όποτε θέλετε”, απάντησε ο άνθρωπος.

    “Αλήθεια, πώς λέγεται αυτό το μέρος;”

    “Παράδεισος.”

    “Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμαρένιας πύλης είπε ότι ο παράδεισος ήταν εκεί!”

    “Εκεί δεν είναι ο παράδεισος, είναι η κόλαση”

    Ο οδοιπόρος τα ’χασε:

    “Πρέπει να τους απαγορεύετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας! Αυτό σίγουρα θα προξενεί μεγάλα μπερδέματα!”

    “Καθόλου, αντίθετα μας κάνουν μεγάλη χάρη. Επειδή εκεί μένουν όλοι αυτοί που είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους φίλους τους…”

    Paulo Coelho

  •  

    Η αυξανόμενη ανομοιογένεια ως προς τη γλώσσα, τη θρησκεία και την εθνότητα του σχολικού πληθυσμού, θέτει επιτακτικά το ερώτημα πόσο έτοιμο είναι το ελληνικό σχολείο να εντάξει στους κόλπους του τους […]

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων