• 3 Δεκέμβρη είναι μια ιδιαίτερη μέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία, σε άτομα με ειδικές ανάγκες και χαρίσματα!

    Άτομα με ειδικές ικανότητες που διέπρεψαν

     

  • Θέλοντας να γράψουμε ένα άρθρο σχετικό με την ασφάλεια στο διαδίκτυο, επηρεασμένοι απ’τη νέα μάστιγα των τελευταίων χρόνων τις selfies, οι οποίες κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανεξαρτήτως -δυστυχώς- […]

  • Εθισμός είναι η εξάρτηση από μια συνήθεια. Προκαλείται από κάπνισμα, ναρκωτικά, αλκοόλ, τζόγος, διαδίκτυο κλπ. Υπάρχουν πολλά στάδια εθισμού. Ο εθισμός καθώς εξελίσσεται γίνεται τρόπος ζωής. Δισεκατομμύρια […]

  • E TWINNING

    Η τάξη μας συμμετέχει για το διδακτικό έτος 2014-2015 σε δύο ευρωπαϊκά προγράμματα, «The place I live in» και «Renewable sources of my place: find, explore, learn».

  • Ένας απ’ τους στόχους αυτής της τάξης είναι η ολοκλήρωση ενός μεγάλου μέρους της γραμματικής. Αφού, λοιπόν, με τα παιδιά μου σταδιακά ολοκληρώσαμε τα μέρη του λόγου, προκειμένου να κάνουμε με ευχάριστο τρόπο […]

  • ΜικρογραφίαΤο βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι αποτελείται από αρκετές αυτοτελείς διδακτικές ιστορίες, οι οποίες προσφέρουν πολλές ευκαιρίες για συζήτηση πάνω σε καίρια θέματα, όπως για παράδειγμα την αυτοεκτίμηση!Μπορείτε να […]

  • Μικρογραφία
    Φέτος για πρώτη φορά και με αφορμή κάποια βιωματικά σεμινάρια που παρακολούθησα στη ΔΙΟΔΟ φτιάξαμε ένα πλαίσιο το οποίο ονομάσαμε ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΣ και σκοπό έχει πέρα από το να εξωτερικεύσουν τα παιδιά τα […]

  • ΜικρογραφίαΟΔΟΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ

    ΟΔΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

    ΟΔΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ

    ΟΔΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

    ΟΔΟΣ ΣΚΕΨΗΣ

    ΟΔΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ (υπό κατασκευή)

  • Μικρογραφία
    Σε αυτήν τη γωνία την τάξη μας κάθε Παρασκευή κολλάμε και ένα χαρτάκι «με νόημα»!!!
    Κάτι που αρέσει ιδιαίτερα στα παιδιά!!!

  • ΜικρογραφίαΠροκειμένου οι μαθητές μας να αγαπήσουν τα μαθηματικά αλλά και να καλλιεργήσουν τη δεξιότητα-ικανότητα να σκέφτονται φτιάξαμε στην τάξη έναν πύραυλο, στον οποίο μέσα γράφουμε κάθε φορά μια στρατηγική που μας […]

  • Μικρογραφία
    Σας καλωσορίζουμε στην τάξη μας!!!
    Με αυτήν την κατασκευή στολίσαμε την πόρτα μας! Το κάθε παιδί έφτιαξε τη δική του κουκουβάγια, την οποία στην συνέχεια πλαστικοποίησα. Ταυτόχρονα και σταδιακά φτιάχναμε το […]

  • Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο. Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ΄τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις […]

  • Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
    να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
    γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
    Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
    τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
    τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
    αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
    συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
    Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
    τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
    αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
    αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

    Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
    Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
    που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
    θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
    να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
    και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
    σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
    και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
    όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
    σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
    να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

    Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
    Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
    Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
    Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
    και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
    πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
    μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

    Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
    Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
    Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

    Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
    Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
    ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

    (Από τα ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984 )

  • «Η αγάπη και η αντοχή της στο χρόνο»

    Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

    Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
    Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

    Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
    Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.

    Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
    «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»

    Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
    «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
    «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.

    Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
    «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
    «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

    Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
    Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

    Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
    Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

    Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.

    Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση:
    «Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
    «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
    «Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»

    Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
    «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει
    πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

  • ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ

    Επιμέλεια: Μπάμπης Γούτσος (http://users.sch.gr/hgoutsos)

     

  • ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ

    Εδώ θα βρείτε έναν εναλλακτικό τρόπο πολλαπλασιασμού!Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν, όταν τους το έδειξα στην τάξη…Αξίζει να το δείτε!

     

  • Μια φορά και έναν καιρό, μέσα στο μεγάλο δάσος, ζούσε ένα πελώριο δέντρο που το έλεγαν χαμομήλι. Φάνταζε ανάμεσα στα άλλα δέντρα, για το χοντρό του κορμό και τα μεγάλα του κλαδιά! Περήφανα κάθε πρωί, άνοιγε τα πράσινα φύλλα του, τα τέντωνε καμαρωτά, και από την πολλή του περηφάνια δεν έκανε παρέα με κανένα από τα υπόλοιπα δέντρα. Όμως επειδή ο καλός μας Θεός τιμωρεί τους υπερήφανους, ακούστε τι έπαθε. Ένα πρωί ήρθαν στο δάσος κάτι ξυλοκόποι. Τα δέντρα παραξενεμένα σιγοψιθύριζαν μεταξύ τους, τι ήθελαν εδώ. Προς μεγάλη τους έκπληξη τους ρώτησε και το χαμομήλι και τότε του απάντησαν ότι έψαχναν να βρουν τον πιο χοντρό κορμό, για να φτιάξουν τον Σταυρό του Ναζωραίου. Αχ! Αναστέναξε η ελιά. Κάποτε κάθισε στον ίσκιο μου να ξεκουραστεί. Ο Ναζωραίος βοηθάει τους πονεμένους και τους άρρωστους. Εγώ δεν τον δίνω τον κορμό μου, είπε αποφασιστικά τελειώνοντας την κουβέντα της η ελιά. Συγκινημένοι το Πεύκο και η Λεύκα είπαν πως ούτε κι κείνοι θα έδιναν τον κορμό τους. Στο μεταξύ οι ξυλοκόποι έβγαλαν τα τσεκούρια, σήκωσαν τα μανίκια τους και άρχισαν να κόβουν την Ελιά. Μονομιάς εκείνη αγρίεψε και πέταξε τόσο μεγάλους ρόζους που τα τσεκούρια των ξυλοκόπων κόντεψαν να σπάσουν. Πάμε στο Πεύκο, φώναξαν. Όμως εκείνο πλημμύρισε ρετσίνι. Τα τσεκούρια κόλλησαν και θυμωμένοι οι ξυλοκόποι πήγαν στην Λεύκα. Κι εκείνη όμως δεν τους άφησε να κόψουν τον κορμό της. Η μέρα περνούσε και κανένα δέντρο δεν έδινε το ξύλο του για τον Σταυρό. Η Ιτιά τρανταζότανε, η Τριανταφυλλιά γέμιζε αγκάθια και το Έλατο πέταγε φλούδες. Μόνο σαν ήρθε η σειρά του Χαμομηλιού, εκείνο κάθισε σιωπηλό και υπάκουο και έκοψαν το ξύλο του, από όπου φτιάχτηκε και ο Σταυρός του Ναζωραίου. Οι ξυλοκόποι το φόρτωσαν κι έφυγαν βιαστικά. Τότε ένα παράξενο σκοτάδι απλώθηκε στο δάσος. Όλα τα δέντρα με απορία έβλεπαν το Χαμομήλι να κονταίνει, να κονταίνει, οι ρίζες του συρρικνώθηκαν, τα πελώρια κλαδιά του χάθηκαν, μαλάκωσε ο κορμός του, κι έγινε τόσο μικρό που κανείς πλέον δεν το πρόσεχε. Λυπημένο άρχισε να κλαίει, ζητώντας από τον καλό Θεό συγχώρεση που υπήρξε περήφανο και ξιπασμένο. Εκείνος του έδωσε την ευκαιρία να επανορθώσει και του είπε: Έγινες η αιτία να πονέσει ο Μοναχογιός μου, αλλά επειδή μετάνιωσες αληθινά σου δίνω την δύναμη να μπορείς με το ζουμί απ’ τα λουλουδάκια σου να ιατρεύεις τους πόνους των ανθρώπων.
    Από τότε φυτρώνει μόνο του στις ερημιές χωρίς ανθρώπινη φροντίδα. Αν καμιά φορά πηγαίνοντας στη εξοχή, συναντήσετε κάτι τόσο δα μικρά λουλουδάκια, με κίτρινη καρδιά και άσπρα φυλλαράκια, μην τα πατήσετε. Σκύψτε να το μαζέψετε. Είναι το Χαμομήλι.

  • Φόρτωσε Περισσότερα
Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων